Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Πολίτες με αναπηρία εγκαλούν την ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. Ο όρος «άτομα με ειδικές ανάγκες» προσβάλλει τους ανθρώπους με αναπηρία Επικεφαλής της πρωτοβουλίας η ακτιβίστρια δικηγόρος με απώλεια όρασης Πωλίνα Παπανικολάου.

image

Δεκάδες Έλληνες πολίτες με αναπηρία αθροίζουν τις υπογραφές τους σε έγγραφο που θα αποσταλεί στα τέλη του Ιουνίου προς την ανώνυμη εταιρεία “Αττικό μετρό”, αξιώνοντας την αντικατάσταση του όρου “άτομα με ειδικές ανάγκες” που χρησιμοποιείται στις ηχητικές ανακοινώσεις της εταιρείας από τον όρο “άτομα με αναπηρία”. Το όλο ζήτημα είναι πολύ πιο σοβαρό από ότι με πρώτη ανάγνωση δείχνει, δεν είναι ζήτημα τήρησης των τύπων αλλά ζήτημα ουσίας.

Καταρχάς ο όρος άτομα με ειδικές ανάγκες συνιστά κενολογία. Η επικράτηση επί σειρά ετών του όρου , παρέπεμπε στην αδυναμία/ανικανότητα της πολιτείας να δημιουργήσει / εξασφαλίσει πρόσβαση σε θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα και αγαθά για τους ανθρώπους με αναπηρία. Βαπτίζονταν λοιπόν “ειδικές” οι θεμελιώδεις/γενικές ανάγκες των ανθρώπων με αναπηρία (στην εκπαίδευση, εργασία κ.ο.κ.) επειδή η πολιτεία δεν τις κάλυπτε, ως εκ της βασικής περί ισότητας αρχής του συντάγματος όφειλε και οφείλει.

Ο όρος, λοιπόν, ήταν άλλοθι της πολιτειακής ανεπάρκειας και ως τέτοιος σε εποχές όπου η διακιωματική προσέγγιση της αναπηρίας εξακολουθούσε κοινωνικά ζητούμενη είχε επικρατήσει. Υπό την έννοια αυτή, η εμμονή στην αναπαραγωγή του όρου “άτομα με ειδικές ανάγκες” παραπέμπει στις εποχές επικράτησης των πατερναλιστικών αντιλήψεων για την αναπηρία και διευκολύνει επικοινωνιακά την συνέχιση των συνταγματικών παραβιάσεων έναντι των ανθρώπων με αναπηρία της ελληνικής πολιτείας.

Ακόμα και εάν, όμως, κάποιοι δεν διαθέτουν τη δυνατότητα να κατανοήσουν το παραπάνω σκεπτικό, υπάρχει ένα επιχείρημα ακόμα πιο “αυτονόητο” επί του οποίου αδυναμία κατανόησης δε νοείται. Οι ίδιοι οι άνθρωποι με αναπηρία λοιπόν, διά των επισήμων φορέων τους, έχουν ορίσει ως παρωχημένο και αντιδραστικό τον όρο “άτομα με ειδικές ανάγκες” και τον έχουν αντικαταστήσει με τον όρο “άτομα με αναπηρία” εδώ και μιά δεκαετία. Συνεπώς, η επιμονή στην χρήση του παρωχημένου/αντιδραστικού όρου συνειδητά σημαίνει ευθεία αγνόηση των ανθρώπων με αναπηρία, άρνηση του δικαιώματός τους στον αυτοπροσδιορισμό, κάθετη εναντίον τους προσβολή που παραπέμπει σε ξεκάθαρες ενδόμυχες ρατσιστικές αντιλήψεις. 

Η τρίτη σημαντική όψη της διαμαρτυρίας προς την “ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ” Α.Ε. – μέχρι το πρωϊνό της 23ης Ιουνίου την υπέγραφαν 40 άνθρωποι – έχει να κάνει με το μέγεθος της παραβίασης του δικαιώματος των ανθρώπων με αναπηρία στον αυτοπροσδιορισμό. Η εταιρεία/αποδέκτης της διαμαρτυρίας, δεν αποτελεί την εξαίρεση αλλά τον κανόνα στην χρήση του παρωχημένου/καταδικαστέου όρου. Κατά συνέπεια το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας και το συνακόλουθο αίτημα αποκατάστασης της προσβολής σε βάρος των ανθρώπων με αναπηρία, έχει επί της ουσίας πάμπολλους αποδέκτες.

Το κείμενο έχει συντάξει η νομικός με απώλεια όρασης Πωλίνα Παπανικολάου, ψυχή της όλης προσπάθειας να αναχαιτιστεί – επιτέλους – το κύμα ρατσισμού και χυδαιότητας που εκπορεύεται από την καταχρηστική/βάναυση χρήση του όρου “άτομα με ειδικές ανάγκες”. Το κυρίως σώμα του έχει ως ακολούθως :

“Η εμπέδωση ενός πολιτισμού αμοιβαίας κατανόησης και συναντίληψης πρωτίστως προσαπαιτεί την διαμόρφωση και συναρμογή ενός κοινού κώδικα επικοινωνίας. Αρχής γενομένης από την ορθή χρήση σε καθημερινή βάση ενός λεξιλογίου, απολύτως συνάδοντος με την ανθρωποκεντρική προσέγγιση, που τάσσουν διεθνώς οι εξελίξεις στον χώρο των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία.

Η χρήση του όρου «άτομα με ειδικές ανάγκες» στις ηχητικές ανακοινώσεις ειδοποίησης του φορέα σας, , αφενός δεν ανταποκρίνεται στην σύγχρονη επιστημονική, πολιτική και κοινωνική μεταχείριση της αναπηρίας ως συνθήκης εφόσον αντικατοπτρίζει προ ετών εγκαταλειφθήσες ιατρο-κεντρικές προσεγγίσεις πατερναλιστικού χαρακτήρα που αισθιάζουν μονοδιάστατα στο έλλειμμα και την μειονεξία, αφετέρου έχει αντικατασταθεί από τον όρο «άτομα με αναπηρία» με την Ομόφωνη Απόφαση της 22ης Μαϊου 2001 όλων των Κρατών Μελών της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, η οποία στην 54η Διάσκεψη της προέβη στην ριζική αναμόρφωση του εν λόγω ορισμού συμπεριλαμβάνοντας στο περιεχόμενο του και την αλληλεπίδραση των τυχών τιθέμενων εμποδίων, στρέφοντας το ενδιαφέρον της Παγκόσμιας Κοινότητας από την βλάβη στην ένταξη, στην ισότητα πρόσβασης και εν τέλει στον προσεταιρισμό σε όλα τα επίπεδα με όρους αξιοπρέπειας.

Σημειώνεται μάλιστα προς ενίσχυση της ανωτέρω επιχειρηματολογίας μας, ότι τον εδώ προτεινόμενο όρο ενστερνίστηκαν τόσο τα Ηνωμένα Έθνη στο άρθρο 1 παρ. 2 της οικίας Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία, που υπεγράφη και από την χώρα μας στην Νέα Υόρκη στις 13 Δεκεμβρίου του 2006, το Συμβούλιο της Ευρώπης κατά τρόπο πανηγυρικό στην Σύσταση του REC (2006) 5, ο Συνταγματικός μας Νομοθέτης, ο οποίος τον κατοχυρώνει στην παρ. 6 του άρθρου 21 Συντ. 1975/1986/2001/2008 όσο και οι φορείς εκπροσώπησης του Διεθνούς, Ευρωπαϊκού και Εθνικού Αναπηρικού Κινήματος.

Ως ισότιμα μέλη της Ελληνικής Κοινωνίας προσδοκούμε την δημιουργία πρόσφορου εδάφους για την ανάπτυξη συνειδησιακών εκτυπώσεων χωρίς στερεότυπα και αρνητικές αναπαραστάσεις για την συνθήκη της αναπηρίας, με το βλέμμα στραμμένο πάντα στον άνθρωπο, σε κάθε άνθρωπο χωρίς διακρίσεις.”

enet.gr 24/6/2010

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΙΩΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ ΜΕΡΟΣ Δ΄(ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)

image_thumb254

Της Μαρίνας Αναγνωστοπούλου

Μέλους του ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ ΤΩΝ Α.ΜΕ.Α.

Αναλογιζόμαστε πόσα έχουν προσφέρει στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας, στην επιβίωση του ανθρώπου; Πόσο επηρέασαν με την συμβολή τους στην εξέλιξη και τελική επικράτηση του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη. Πόσο τελικά τα εκμεταλεύτηκε;

Και εγώ σαν άτομο με αναπηρία δεν μπορώ να μην εκτιμήσω την προσφορά τους σε τυφλούς, σε διάφορες μορφές θεραπείας {άλογα δελφίνια και άλλα} άλλα και την πολύτιμη συντροφιά τους στις στιγμές μοναξιάς.

Όμως πώς να μην μπω στον πειρασμό να σκεφτώ ότι εμάς τα άτομα με αναπηρία που έχουμε νιώσει στο πετσί μας την αδιαφορία, την κακία, την εκμετάλευση , την εγκατάλειψη, την σκοτεινή του ανθρώπου, μήπως εμείς θα έπρεπε να πρωτοστατούμε στον αγώνα για την υπεράσπιση των ζώων;

 

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΙΩΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ ΜΕΡΟΣ Γ΄

image_thumb25

Της Μαρίνας Αναγνωστοπούλου

Μέλους του ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ ΤΩΝ Α.ΜΕ.Α.

Και να ένα ένα τα ερωτήματα που γεννιούνται Αν κάποιος σκοτώνει ανθρώπους θα τον πουν κατασυρροή δολοφόνο, γιατί αφαιρει την ζωή και δικαιως και εγώ ρωτώ, αυτόν που αφαιρει την ζωή από αθώα πλάσματα του θεού πως τον λένε ? που είναι ο νόμος ? η δικαιοσύνη? ότι δεν μας αγγίζει κ δεν μας πονάει δεν έχει αξία? Ότι δεν είναι δικό μας δεν υφίσταται? Ότι δεν παράγει καταναλωτικά αγαθά δεν είναι οντότητα? Επειδή είναι ζώο δεν έχει δικαιώματα? Ο γέροντας Πορφύριος έλεγε<< μα πως γίνεται να λες ότι αγαπάς κ πιστεύεις στο θεό-πλάστη και να αφαιρείς την ζωή από τα δημιουργήματα του?>> δεν επιβάλω σε κανέναν να αγαπάει ότι εγώ. Γιατί όσοι προβαίνουν σε αυτές τις εγκληματικές ενέργειες, τελικά μου επιβάλουν την άποψη τους ?μήπως κάνοντας κάτι τέτοιο θεωρούν ότι δίνουν { νόημα }στην άχρωμη ζωή τους? ΛΑΘΟΣ μόνο η αγάπη κ η προσφορά γεμίζουν και ομορφαίνουν την ζωή μας .

Γιατί με τόσο σαδισμό μου προκαλούν τόσο πόνο?. Αβάσταχτο ναι. Μήπως ποτέ η αγάπη δεν άγγιξε την πέτρινη κάρδια τους? Η παιδία και ο πολιτισμός το σκάρτο διεστραμμένο μυαλό τους? Και κάνουν στην εκκλησία που συνηθίζουν να τρέχουν οι υποκριτές τους καλούς Χριστιανούς. Οι θεομπαίχτες !

Μήπως όντως αυτό δίνει {νόημα}στην χωρίς ουσία ζωή τους? Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στην μνήμη των πλασμάτων που αναπαύονται στο {κοιμητήριο} του κήπου μου στα πλάσματα που χάθηκαν και δεν θα μάθουμε ποτέ πόσο υπέφεραν. Να προλάβουμε για άλλα πλάσματα του θεού, ζώα δεσποζόμενα η αδέσποτα, ανυπεράσπιστα με την ελπίδα να σταματήσει επιτέλους κάποια στιγμή αυτή η διατροφική μάστιγα του άνανδρου αφανισμού τους με κάθε τρόπο, μέσο, προσπάθεια. Να υπάρχουν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ νόμοι ποινές και συνέπειες για όσους κάνουν κάτι τέτοιο αλλά και για όσους παραμελούν τα πλάσματα που έχουν στην <<ιδιοκτησία>> τους με επιβολή προστίμων κ γιατί όχι και δημιουργία αστυνομίας προστασίας των ζώων όπως γίνεται στο εξωτερικό.

Συνεχίζεται

 

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΙΩΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ ΜΕΡΟΣ Β΄

image_thumb2

Της Μαρίνας Αναγνωστοπούλου

Μέλους του ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ ΤΩΝ Α.ΜΕ.Α.

Από παιδί λατρεύω τα ζώα κ μεγάλωσα μαζί τους. Μέχρι κάποια ηλικία ζούσα σε μονοκατοικία είχα ένα σκύλο την Τζάκη ένα βελγικό λυκόσκυλο δέθηκα απίστευτα μαζί της την λάτρευα κ εκείνη έμενα ήταν ο φύλακας άγγελος μου κάθε φορά που έλειπαν οι δικοί μου ένιωθα ασφάλεια σαν άτομο με αναπηρία που είμαι, ήταν κοινωνική κ φιλική με όλους ήταν ένα πλάσμα που αν και δεκατεσσάρων ετών ήταν υγιέστατη .

Ένα βράδυ κάποιος αποφάσισε να την πάρει από μένα της έτριψε γυαλί την τρέξαμε στο γιατρό.. μάταια μέσα σε λίγες ώρες είχε φύγει και ταξίδευε αφού περίμενε να με χαιρετίσει κοιτάζοντας με στα μάτια. Μετά από χρόνια βρήκα ένα θηλυκό γατάκι την Μπομπίνα χρώματος μολυβί το πηρά στο σπίτι μεγαλώναμε μαζί στα πόδια μου στο κρεβάτι μου κοιμόμασταν μαζί με ειδικό μπιμπερό για γάτες την τάιζα και πιπίλιζε τα ρούχα μου σαν μωρό όταν διάβαζα η είχα μάθημα ιδιαίτερα φροντιστήρια για τις πανελλήνιες ανέβαινε στα βιβλια μου παντου μαζι μου κ οι δυο τους.

Ήταν η παρέα μου μιλούσαν με τα μάτια τους τις πράξεις τους εισέπραττα την αγάπη τους κάθε λεπτό μαζί στα εύκολα κ τα δύσκολα στις χαρές κ τις λύπες. Η γατούλα αυτή δεν έφευγε από το σπίτι μου την βρήκε μαμά μου νεκρή μέσα στο σπίτι μας και πιστευτέ με όχι από φυσικό θάνατο.

Συνεχίζεται

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΙΩΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ ΜΕΡΟΣ Α΄

image

Της Μαρίνας Αναγνωστοπούλου

Μέλους του ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ ΤΩΝ Α.ΜΕ.Α.

Κόκκινη κλωστή δεμένη

στην ανέμη τυλιγμένη

δώσε κλότσο να γυρίσει

ιστορία για να αρχίσει …

…Και ο Θεός τα έπλασε

Όλα με σοφία κ αγάπη

Και το τελειότερο δημιούργημα του ο άνθρωπος δίνοντας του δύο επιπλέον χαρακτηριστικά τον λόγον (όχι μόνο την ομιλία) κ την ελευθέρια να (χρησιμοποιεί) κάποια έμβια όντα όσο κ αγαθά για την επιβίωση και συντήρηση του αλλά και για όλους λογούς.

Την έννοια όμως της ελευθερίας του, ο άνθρωπος την διαστρέβλωσε και την καταχράστηκε θεωρώντας τον εαυτό του ιδιοκτήτη κ κυρίαρχο πάνω σε όλα τα υπόλοιπα όντα κ υλικά αγαθά μετατρέποντας την σε εξουσία. Αυτό αποτελεί λανθασμένη νοοτροπία με την οποία ορισμένοι άνθρωποι μεγαλώνουν. Αυτή η νοοτροπία οφείλει κ πρέπει να αλλάξει. Θέλοντας να μιλήσω για αυτό το θέμα- πρόβλημα που επηρεάζει κ την δική μου ζωή όπως κ άλλων όσων αγαπάμε τα ζώα αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο.

Έχετε το δικαίωμα να μην τα θέλετε, να μην τα αγαπάτε, να μην τα έχετε στην ζωή κ στο σπίτι σας στο ζωτικό σας περιβάλλον. ΔΕΝ έχετε όμως κανένα απολύτως δικαίωμα να τα βλάπτετε και να αποφασίζετε για την ζωή τους να αδιαφορείτε για τον αβάσταχτο πόνο που προκαλείτε τόσο στα ζώα όσο και σε αυτούς που τα αγαπούν τα μεγαλώνουν τα φροντίζουν στις ανάγκες τους και τα έχουν σαν αναπόσπαστα μέλη της ζωής τους και να χαίρεστε πως απαλλαγήκατε από την παρουσία τους όπως κάνετε με κάθε τι που θεωρείτε βρώμικο κ μολυσμένο.

‘Επειτα ακόμα και αν κάποιοι ξεχνάνε, η δεν θέλουν να θυμούνται, η αν το αγνοούν , το πώς συμπεριφερόμαστε στα ζώα αδέσποτα η όχι αποτελεί δείγμα πολιτισμού μιας χώρας, του ίδιου του ατόμου κ των πολιτών της.

Συνεχίζεται…

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ - Χωρίς ατέλεια τα άτομα με ειδικές ανάγκες

image

Για τη χρυσοφόρα Αττική Οδό δεν υφίστανται άτομα με ειδικές ανάγκες, που καλούνται να πληρώνουν διόδια για οχήματα που οδηγούν ή τους μεταφέρουν στις συχνές μετακινήσεις προς τα νοσοκομεία. «Δεν προβλέπεται ατελής διέλευση γι' αυτές τις κατηγορίες από τη σύμβαση του 1996» απαντά η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Υποδομών, επιβεβαιώνοντας την εκτίμηση ότι στους αυτοκινητόδρομους της χώρας ισχύουν «δύο μέτρα και δύο σταθμά».

Η απαλλαγή καταβολής διοδίων για τη συγκεκριμένη κατηγορία πολιτών ίσχυε πάντα στους εθνικούς δρόμους, όσο η είσπραξη γινόταν για λογαριασμό του Δημοσίου. Με την παραχώρηση της εκμετάλλευσης του δικτύου σε ιδιώτες, με τις συμβάσεις που είχαν υπογραφεί την περίοδο 2006-7, δεν είχε περιληφθεί ανάλογη πρόβλεψη.

Εγιναν όμως διαβήματα από τους φορείς των ενδιαφερομένων και το θέμα διευθετήθηκε. Δεν έγινε όμως το ίδιο με την Αττική Οδό, όπου με βάση το σχετικό άρθρο της σύμβασης χωρίς διόδια περνούν μόνο τα οχήματα της Αστυνομίας, της Πυροσβεστικής, των Ενόπλων Δυνάμεων και του προσωπικού που ασκεί καθήκοντα επίβλεψης των έργων. Δεν προβλέπεται ούτε ειδική έκπτωση, πέρα από τα οικονομικά πακέτα που προσφέρει η εταιρεία στους συχνούς χρήστες του μοναδικού αυτοκινητόδρομου στο Λεκανοπέδιο.

«Η Αττική Οδός είναι αστικός αυτοκινητόδρομος» είπαν οι αρμόδιοι στην «Ε», διευκρινίζοντας ότι στις εθνικές οδούς δεν υπάρχουν εναλλακτικές διαδρομές χωρίς διόδια, όπως κατά τη γνώμη τους ισχύει στο Λεκανοπέδιο. Δεν είχαν όμως επιχειρήματα για να απαντήσουν στην ερώτησή μας γιατί άτομα με ειδικές ανάγκες που είναι υποχρεωμένα να μετακινούνται συχνά από την περιφέρεια σε νοσοκομεία της πρωτεύουσας πρέπει να ταλαιπωρούνται και από το κυκλοφοριακό.

Χ.ΤΖ. enet.gr (Ιούνιος 2010)

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Πολύωρο οδοιπορικό στους χώρους του Εθνικού Ιδρύματος Αποκατάστασης Αναπήρων. Στρατηγικές υπηρεσίες δημόσιας αποκατάστασης σε φόντο τριτοκοσμικό. «Θα εξανθρωπίσουμε τους χώρους το ... συντομότερο δυνατόν» απαντά αόριστα ο νέος διοικητής Γιώργος Τσιούμπος.

clip_image001

Οι ιατρικού και προνοιακού χαρακτήρα υπηρεσίες που προσφέρει το Εθνικό Ίδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων (ΕΙΑΑ) στο Ιλιον, συγκροτούν και συγκρατούν σε πολύ μεγάλο βαθμό την δημόσια αποκατάσταση στην χώρα μας. Δυστυχώς, όμως, οι μακροχρόνιες φθορές και η πλημμελής έως ανύπαρκτη συντήρηση χώρων και περιουσιακών στοιχείων του ΕΙΑΑ, συγκροτούν μια απαράδεκτη εικόνα εγκατάλειψης που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον στρατηγικό ρόλο/λόγο ύπαρξης του Ιδρύματος.

Η παραπάνω αντίφαση, αν μη τι άλλο προσβάλλει βάναυσα το Ιδρυμα – σημείο αναφοράς των υπηρεσιών αποκατάστασης στην χώρα μας, που διαθέτει και λειτουργεί τις 130 εκ των 180 εγχώριων δημόσιων κλινών αποκατάστασης. Την καταγράψαμε την Παρασκευή 4 Ιουνίου, πραγματοποιώντας με την φωτογράφο Υδρα Πάρντος πολύωρο οδοιπορικό/αυτοψία σε ενδεικτικούς χώρους και σημεία του ΕΙΑΑ. 

Πρώτη στάση μας το εφημερείο των γιατρών, βρίσκεται στον πρώτο όροφο του κεντρικού κτιρίου. Οι εξωτερικοί τοίχοι έχουν “ποτίσει” υγρασία, οι φθορές τους δείχνουν ανεξίτηλες, παραπέμπουν σε εγκαταλελλειμένη αποθήκη. Η πόρτα του εφημερείου είναι ορθάνοιχτη. “Εδώ και έναν χρόνο δεν κλειδώνει, έχει χαλάσει” μας πληροφορεί ο ξεναγός μας ειδικευόμενος γιατρός Νάσος Τσιβγούλης. Στα ενδότερα, ένα κρεβάτι εικοσαετίας κατάλληλο για φαντάρους εν καιρώ πολέμου, διατίθεται στους γιατρούς για ξεκούραση κατά την διάρκεια των εφημεριών τους. Ο ανεμιστήρας της οροφής είναι από το περσινό Καλοκαίρι χαλασμένος, με τις μεγάλες ζέστες οι γιατροί φέρνουν δικούς τους. Παραδίπλα ένα δωματιάκι 8-9 τετραγωνικών έχει οριστεί ως ο χώρος φαγητού. Νωπισμένοι τοίχοι από την έλλειψη συντήρησης, στριμωγμένο στην μέση ένα ξύλινο τραπέζι για δύο άτομα, πιο κει ένα παμπάλαιο άδειο ψυγείο. “ Εδώ τρώμε 7-8 φορές το μήνα, όσες οι εφημερίες μας ” μοιράζεται τον καημό του ο νεαρός ειδικευόμενος. “Δεν ζητούμε πολυτέλειες, απλώς ανθρώπινες συνθήκες στους χώρους εργασίας” η δηκτική φράση αποχαιρετισμού του.

clip_image001[10]

Δεύτερη στάση μας ο ξενώνας του Ιδρύματος, ξεναγοί μας δυο “παλιοί” υπάλληλοι του ΕΙΑΑ 20ετίας και βάλε. 19 άνθρωποι με κινητική αναπηρία που δεν έχουν αλλού στέγη διαμένουν μόνιμα εκεί . Η τραπεζαρία υποτίθεται ότι αποτελεί τον χώρο συνάθροισης/κοινωνικοποίησης, περισσότερο μοιάζει με χώρο σπιτιού επί χρόνια ακατοίκητου. Μπρίζες φθαρμένες, ένα τραπέζι 4 ατόμων όλο και όλο και αυτό ημιαναποδογυρισμένο, καρέκλες ούτε για δείγμα. Απείρως χειρότερα είναι τα πράγματα στις τουαλέτες.

Πόρτες ξεχαρβαλωμένες, παράθυρα σπασμένα, νιπτήρες σε άθλια κατάσταση, λεκάνες και μπανιέρες βρώμικες και/ή κατεστραμμένες. “Εδώ και μερικές δεκαετίες που κατασκευάστηκε το κτίριο ελάχιστες επιδιορθώσεις έχουν γίνει, ειδικότερα τα τελευταία χρόνια απολύτως τίποτε” εξηγούν οι δύο “παλιοί” υπάλληλοι – ξεναγοί μας. Οι ένοικοι μας καλούν για ένα αναψυκτικό στα δωμάτιά τους, περνάμε για λίγο απ’ όλους, καταλήγουμε στο δωμάτιο της εξηντάχρονης Μάγδας. Η οικοδέσποινά μας έχει ήδη πέντε χρόνια στον ξενώνα, τον νιώθει σαν οριστική της κατοικία. Το δωμάτιό της διαθέτει και ανεμιστήρα στην οροφή, είναι ο μοναδικός όλου του ξενώνα.“Τον αγόρασα και τον εγκατέστησα με δικά μου χρήματα” απαντά στην απορία μας για την απρόσμενη πολυτέλεια η Μάγδα. Αυτό δα έλειπε να είχαν διαφορετικά τα πράματα...

Τρίτο στάδιο αυτοψίας, οι υπαίθριοι του ΕΙΑΑ χώροι : Παραπλεύρως του ξενώνα φιλοξενίας, τέσσερα εγκαταλελλειμένα αυτοκίνητα, είναι αφημένα στο ίδιο σημείο τέσσερα χρόνια. Αφημένο 150 μέτρα παρακάτω “ξαποσταίνει”και ένα ασθενοφόρο, συνταξιοδοτήθηκε προ διετίας όταν διαπιστώθηκε πρόβλημα στον κλιματισμό! Πλέον λόγω της εγκατάλειψης δεν κινείται, για να επιδιορθωθεί χρειάζεται κάτι παραπάνω από ένα χιλιάρικο, δεν διατίθεται. Στα δυτικά του κεντρικού κτιρίου δεσπόζουν δυο παρατημένα λεωφορεία, 28 καθήμενοι συν 10 καρότσια η χωρητικότητα του ενός – 33 καθήμενοι συν 10 καρότσια του άλλου.

Μετέφεραν εργαζόμενους και άτομα με αναπηρία, χάλασαν πριν τρία χρόνια, έκτοτε εγκαταλείφτηκαν και σαπίζουν. Στην πρόσοψη, τέλος, του κεντρικού κτιρίου, το ...πατροπαράδοτο καλλωπιστικό συντριβάνι, προσομοιάζει απολύτως σε γούρνα για λασπομαχίες! Δεν έχει τρέξει σταγόνα νερό τα τελευταία χρόνια. Χάλασε κι’ αυτό και (τι άλλο;) εγκαταλείφτηκε.

clip_image001[12]

Τελευταία στάση μας το κεντρικό κτίριο του ΕΙΑΑ, για να ζητήσουμε τις θέσεις/εξηγήσεις του διοικητή . Στο εύλογο ερώτημά μας “τις πταίει για τις συνθήκες εγκατάλειψης;”, η απάντηση του νεοτοποθετηθέντα Γιώργου Τσιούμπου είναι κάτι παραπάνω από ασαφής : “Θα προσπαθήσουμε να εξανθρωπίσουμε τις συνθήκες το ταχύτερο δυνατόν”. Επιμένουμε να του αποσπάσουμε μια άποψη/θέση καταλογισμού ευθυνών, “ουδέν σχόλιον” μονότονα επαναλαμβάνει.

Επανερχόμαστε στην ανάγκη αποκατάστασης των τριτοκοσμικών εικόνων εγκατάλειψης, ζητάμε αποσαφήνιση του “πότε”, δεν την δίδει . Αντ’ αυτού – δίκην αντιπερισπασμού; – προσκομίζει πρόσφατη υπουργική απόφαση έγκρισης κονδυλίου 492.000€ για ανακαίνιση των τμημάτων φυσιοθεραπείας και εργοθεραπείας. Παρατεταμένη η επιμονή μας - “δεν ρωτάμε για τις επιστημονικές και προνοιακές υπηρεσίες του ΕΙΑΑ, αλλά για την αποκατάσταση των τριτοκοσμικών εικόνων” - μια από τα ίδια η απάντηση: Το ταχύτερο δυνατόν...

“Το ταχύτερο δυνατόν παραπέμπει στο αόριστο μέλλον” σχολιάζει σκωπτικά ο πρόεδρος της εθνικής ομοσπονδίας κινητικά αναπήρων Νίκος Σκόνης, εξηγώντας ότι “αντίστοιχες διαβεβαιώσεις δόθηκαν πολλές φορές στο παρελθόν, έχουν πλέον χάσει το νόημά τους ”. Η καταληκτική φράση/αίτημα του προέδρου των ελλήνων κινητικά αναπήρων είναι κάτι παραπάνω από σαφής : “ Οι τριτοκοσμικές εικόνες που προσβάλλουν βάναυσα τους χιλιάδες έλληνες πολίτες με αναπηρία πρέπει να αποκατασταθούν εδώ και τώρα”.

enet.gr (9/6/2010)

 

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕΙ

image

Ο χώρος των ψυχικά ασθενών, αυτού του κομματιού της κοινωνίας μας είναι πολυδαίδαλος και με χρονίζοντα και άλυτα προβλήματα. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Γιώργου Λιαπόπουλου ανθρώπου με ψυχικό νόσημα από την Πάτρα, που στο κείμενό του μας αφηγείται την στείρα επαγγελματική σχέση ασθενούς και θεράποντος γιατρού όταν απουσιάζει η ανθρωπιά.

__________________________________________

ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΟΥ

Του Γιώργου Λιαπόπουλου

Έχει πολύ μεγάλη σημασία για κάθε ασθενή, εκτός από την τυπική σχέση γιατρού και επισκέπτη η ανθρώπινη επικοινωνία. Πόσο μάλλον για έναν ψυχικά ασθενή. Ο ψυχικά ασθενής δεν έχει ανάγκη μόνο από φάρμακα, άλλωστε από μόνα τους τα φάρμακα δεν προσφέρουν τίποτα, ίσα ίσα μόνο κακό προσφέρουν αλλά από μια ανθρώπινη επικοινωνία, ένα ενδιαφέρον και μια συμβουλή. Γι' αυτό παρατηρούμε πολλές φορές ένα μεγάλο ποσοστό ψυχικά ασθενών να σταματούν την φαρμακευτική αγωγή, γιατί δεν βρίσκουν μια διέξοδο στη ζωή τους. Τους δίνει ο γιατρός τους μια χούφτα φάρμακα και αυτό είναι όλο. Λες και είναι καραμέλες. Κάθε άνθρωπος θα αντιδρούσε.

Αν υπήρχε αυτή η επικοινωνία, πολύ πιθανό να μην χρειάζεται να χορηγείται τόση μεγάλη ποσότητα. Και μην ξεχνάμε ότι πολλοί ασθενής δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για να επισκεφτούν έναν ψυχολόγο. Η δική μου περίπτωση δυστυχώς, δεν είναι η ιδανικότερη. Ο γιατρός μου δεν είναι ιδιώτης και έτσι όταν κλείνω ένα ραντεβού, την επόμενη μέρα κλείνω το άλλο! Όποτε έχω πάει στο ιατρείο του, βρίσκω πάντα κόσμο. Πολλές φορές βγαίνει και μαζεύει πέντε έξι βιβλιάρια για να γράψει φάρμακα. Εμένα μπορεί εκείνη την ημέρα κάτι να με απασχολούσε και να ήθελα να ακούσω τη συμβουλή του. Με αυτόν τον τρόπο μου το απαγόρευσε.

Δεν θέλω να κάνω άσχημες σκέψεις για τους ψυχίατρους, γιατί δεν θέλω να πιστέψω πως μας θέλουν αδύναμους για να μας έχουν πελάτες. Αν ισχύει αυτό, πραγματικά είναι απάνθρωπο! Ας έρθουν λίγο στη θέση μας, και ας σκεφτούν ότι είμαστε άνθρωποι και όχι ζώα.

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

ΚΕΡΚΥΡΑ ΕΝΑ ΝΗΣΙ ΑΦΙΛΟΞΕΝΟ ΓΙΑ ΑμεΑ.

image

Της Μαρίνας Αναγνωστοπούλου

μέλους του ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ των Α.με.Α.

Το τελευταίο ένα  έτος πήραμε την απόφαση με την οικογένεια μου να επιλέξουμε ως μόνιμο τόπο διαμονής μας το ξακουστό για το φυσικό του κάλος αλλά και για το υψηλό πολιτιστικό επίπεδο ήδη από τον ‘Όμηρο νησί των Φαιάκων την  Κέρκυρα το όποιο είναι τόπος καταγωγής  της μητέρας μου και βρίσκεται στην αγκαλιά του Iονίου.

Όλα καλά λοιπόν αν δεν  είχα την τιμή να ανήκω στην ομάδα  των   ατόμων με αναπηρία, μετακινούμαι με αναπηρικό αμαξίδιο και εδώ αρχίζουν όλα. Μπορεί το πρόβλημα μου όπως και όσων έχουν αναπηρία να μην αλλάζει εκείνο όμως που μπορεί και οφείλει να αλλάξει είναι οι νοοτροπίες και τα περιβάλλοντα μέσα στα οποία καλούμαστε άτομα με αναπηρία η μη να συμβιώσουμε.

Εδώ είναι  το μέτρο  πολιτισμού μιας πόλης, μιας χώρας. Το πως συμπεριφέρεται στα άτομα με φυσική αδυναμία – αναπηρία δηλαδή τι είδους ευκαιρίες και φροντίδα τους παρέχει. Λατρεύω να κυκλοφορώ στην πόλη της Κέρκυρας. Όχι μόνο για δουλειές αλλά περισσότερο  για ψυχαγωγία. Να ζω μέσα σε αυτή  την μυστήρια όμορφη ατμόσφαιρα που τόσοι λάτρεψαν και ύμνησαν.

Να  συμμετέχω στα  πολιτιστικά της  δρώμενα, να χαρώ και  να εισπράξω ότι και  όση ομορφιά μπορεί να μου προσφέρει. Δυστυχώς διαπίστωσα με θλίψη σχεδόν αμέσως ότι αυτό αποτελεί έναν ακόμα Ηράκλειο άθλο τον οποίο έχω κληθεί να ξεπεράσω. Παντού εμπόδια. Και όμως αλλιώς θα περίμενε κανείς να είναι τα πράγματα σε αυτό το νησί σε αυτή την πόλη ως δείγμα του επιπέδου και του πολιτισμού της. Προσβασιμότητα  μηδέν.

Κατ’  αρχήν η ύπαρξη μερικών θέσεων στάθμευσης για τα οχήματα των ατόμων με αναπηρία σε κεντρικά σημεία της πόλης και φυσικά κατειλημμένες από δίτροχα και άλλα όπως  γίνεται παραδείγματος  χάρη στο νοσοκομείο. Πόσες φόρες με τους γονείς – συνοδούς μου δεν έχουμε  γευτεί αυτή την ταλαιπωρία. Οι δρόμοι; άλλο βάσανο. Ανύπαρκτες ράμπες. Καμία πρόβλεψη. Τα πεζοδρόμια ταλαιπωρία και αυτά. Και αν είναι δυνατόν στην κεντρική πλατεία οι τουαλέτες με τον ανελκυστήρα κλειστά.  Ναι το βιώσαμε και αυτό  Αλήθεια γιατί  μόνο εκεί τουαλέτα για άτομα με αναπηρία;

Το  ίδιο στα καταστήματα  και άλλου και  άλλου. Άραγε έχουν αντιληφθεί οι αρμόδιοι και όχι  μόνο ότι σε ένα  καθαρά τουριστικό προορισμό όπως η Κέρκυρα κλείνουν έτσι την πόρτα σε μια καθόλου ευκαταφρόνητη αγορά τουρισμού όπως τα άτομα με αναπηρία ; Δρόμοι, καταστήματα, δημόσια κτήρια ,καταλύματα και φυσικά κάποιες ακτές δεν θα έπρεπε να είναι οργανωμένα και για αυτή την ομάδα των συνάνθρωπων μας;

Από όποια πλευρά και να το δει κάνεις και από πλευράς πολιτισμού και από πλευράς τουρισμού

Τι  λέτε κύριε Δήμαρχε  των Κερκυραίων;

Και εσείς κύριε Νομάρχα;

Τα  σέβη μου

Με  τιμή Μ. Αναγνωστοπούλου

Τετραπληγική απόφοιτος Φ.Π.Ψ Αθηνών

Άρτι  μονίμως {?} αφιχθείσα εις Κέρκυραν

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου επιβεβαιώνει τα δικαιώματα των παιδιών με ειδικές ανάγκες

image

Η Κομισιόν δέχτηκε με χαρά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου που αφορά στην κατάλληλη προσαρμογή των σχολείων ώστε να μπορούν να δέχονται παιδιά με ειδικές ανάγκες που μπορεί να έχουν προβλήματα συμπεριφοράς. Αφορμή έδωσε στην Κομισιόν η περίπτωση της συμπεριφοράς ενός 9χρόνου μαθητή που τον έδιωξαν από την τάξη του στο σχολείο, Χ, λόγω ενοχλητικής συμπεριφοράς άμεσα συνδεδεμένης με τη ιδιαιτερότητα του ΔΕΠΥ (Σύνδρομο Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικό- τητας). Κατά τη μεταφορά του από την τάξη του, ο μαθητής JT γρατζούνισε το μπράτσο της δασκάλας του και τον έδιωξαν από το σχολείο. Το σχολείο, αργότερα, αναγνώρισε ότι η συμπεριφορά αυτή ήταν ακατάλληλη για την αντιμετώπιση ενός παιδιού σ’ αυτή την κατάσταση.  Παρά ταύτα συμφώνησαν ότι η συμπεριφορά του παιδιού σε αυτή την περίπτωση κατέληγε σε μια τάση να κακοποιεί άλλους ανθρώπους και ως εκ τούτου την υπόθεση του δεν την κάλυπτε ο νόμος περί διακρίσεων λόγω αναπηρίας (DDA).

Ο δικαστής υποστήριξε την απόφαση του Δικαστηρίου, ότι το σχολείο ήταν υποχρεωμένο να είχε προσαρμοστεί κατάλληλα στο πλαίσιο των προϋποθέσεων του DDA ώστε να είχε αποφευχθεί το γεγονός εξ αρχής. Αυτές οι προϋποθέσεις εξασφάλιζαν την υποστήριξη από ομάδα ειδικών – η οποία έπρεπε να είναι στην διάθεση του σχολείου – ώστε να εκπαιδεύουν κατάλληλα τους δασκάλους για να μπορούν να συμπεριφερθούν σωστά στους μαθητές με ειδικές ανάγκες, όπως π.χ. η εκμάθηση αποκλιματικών τεχνικών.

Ωστόσο, η απόφαση τόνιζε την ανάγκη να διευκρινιστεί η έκταση στην οποία τα άτομα με ειδικές ανάγκες, που η κατάσταση τους μπορεί να οδηγήσει σε συμπεριφορές που μπορούν να θεωρηθούν ως «τάση για σωματική κακοποίηση», έχουν το δικαίωμα να απολαμβάνουν την πλήρη προστασία του DDA. Ο δικαστής αποφάσισε ότι το γδάρσιμο κατέληγε σε μια τάση σωματικής βίας, όποτε το συγκεκριμένο συμβάν αποτελούσε εξαίρεση του DDA, παρόλο που η κατάσταση του JT λόγω της ΔΕΠΥ δεν εξαιρείτο από την προστασία που παρείχε ο νόμος.

Ο Τζον Γουάντχαμ (John Wadham), διευθυντής της ομάδας Νομικών, στη Κομισιόν, είπε:

«Η δικαστική αυτή απόφαση στέλνει ένα σαφές μήνυμα στα σχολεία ότι θα πρέπει να παρέχουν μια εξειδικευμένη διδασκαλία για την αντιμετώπιση και την σωστή υποστήριξη παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και να μην περιμένουν μέχρι να συμβεί ένα τέτοιο περιστατικό για να κάνουν αυτό που πρέπει.

»Επί του παρόντος, το ποσοστό αποκλεισμού των παιδιών αυτών είναι απαράδεχτα υψηλό – πρέπει να αποτρέψουμε το να συμβαίνουν αυτές οι εξαιρέσεις. Η απόφαση αυτή θα βοηθήσει τους δασκάλους ώστε να είναι ξεκάθαροι όσον αφορά τις ευθύνες τους.

»Ωστόσο, η υπόθεση ανέδειξε την ανάγκη για περαιτέρω διευκρινίσεις σχετικά με το ποιες πτυχές της αναπηρίας εξαιρούνται από το DDA  και η Κομισιόν θα επιδιώξει να αποσαφηνίσει το θέμα αυτό μέσω του νέου Νομοσχεδίου Ισότητας της Κυβέρνησης».

Η Κομισιόν χρηματοδότησε εν μέρει την επιτυχή προσφυγή της οικογένειας εναντίον του σχολείου στο Δικαστήριο για Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες και Αναπηρία (SENDIST).

ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ ΤΩΝ ΑμεΑ

Τίτλος πρωτοτύπου: “High Court decision confirms rights of disabled children”

Το πρωτότυπο κείμενο υπάρχει στο link:

 http://www.disabilityworld.com/news/index.php?ID=3691&CATEGORY2=4-Equality%20and%20Human%20Rights%20Commision

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Η ντροπή του Ειδικού Σχολείου Λευκάδας. Μαθητές με αναπηρία «αιχμάλωτοι» σε κοντέϊνερ εδώ και επτά χρόνια.

image

Η υπουργός παιδείας γνωρίζει το πρόβλημα, καλείται να δώσει άμεσα λύση

Εδώ και μια επταετία, από την σχολική περίοδο 2003 -2004, οι μαθητές με αναπηρία του Ειδικού Σχολείου Λευκάδας αντιμετωπίζονται – κυριολεκτικά – σαν ... εμπορεύματα! Δεν παρακολουθούν τα μαθήματά τους όπως οι περισσότεροι ανά την Ελλάδα συμμαθητές τους σε ένα κακής ποιότητας σχολείο , αλλά σε ένα μεγάλο κοντέϊνερ 37 τετραγωνικών μέτρων. Και επειδή επτά χρόνια διδασκαλία σε κοντέϊνερ παραείναι πολλά, το κύμα αγανάκτησης των μαθητών και των οικογενειών τους μοιάζει έτοιμο πλέον να ξεχειλίσει.

Λύση υπήρχε, είχε εντοπιστεί και προταθεί από την εθνική συνομοσπονδία ΑμεΑ, ήδη από την σχολική περίοδο του 2008. Το δημοτικό σχολείο Καρυωτών θα έπρεπε και θα μπορούσε να φιλοξενήσει τους μαθητές με αναπηρία, πλην όμως σκανδαλωδώς η δημοτική αρχή δεν το δέχτηκε. Αποφάσισε να παραχωρήσει το σχολείο στους κατοίκους για άλλη χρήση, αντιμετώπισε τους μαθητές με αναπηρία ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Από την πλευρά της η τότε ηγεσία του υπουργείου υγείας επιδόθηκε στον προσφιλή ρόλο της του πόντιου Πιλάτου. 

Στόχος του δημοσιεύματος δεν είναι ο καταμερισμός ευθυνών, οι οποίες και μπόλικες είναι και σε όλους τους αρμόδιους φορείς – Δήμο, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, Ο.Σ.Κ. και Υπουργείο Παιδείας – επιμερίζονται . Πρέπει να βρεθεί άμεσα λύση. Πόσο μάλλον όταν τεκμήριο άγνοιας από πλευράς υπουργείου παιδείας δε νοείται, μιάς και η ΕΣΑμεΑ με επιστολή της κοινοποιεί στην Αννα Διαμαντοπούλου όλες τις λεπτομέρειες επί του θέματος.

“ Η νέα σχολική χρονιά δεν επιτρέπεται να βρει και πάλι τους μαθητές με αναπηρία της Λευκάδας να φοιτούν σε ένα σχολείο-τρώγλη” τονίζει η επιστολή της ΕΣΑμεΑ προς την υπουργό παιδείας, μη φοβούμενη να χρησιμοποιήσει σκληρότατη φρασεολογία στον επίλογό της : “Οποιαδήποτε πλέον αδράνεια και ολιγωρία επί του θέματος αποτελεί ντροπή και όνειδος για την ελληνική πολιτεία και την ελληνική κοινωνία. Αυτό το αίσχος πρέπει να τελειώσει” .

enet.gr 10/6/2010

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Λειτουργεί τους τελευταίους μήνες με ιδιαίτερη επιτυχία. Το διαδικτυακό καφενείο των ΑμεΑ. Μυστικό της επιτυχίας η επαφές των μελών και στον «αληθινό» κόσμο.

image

Το καφενείο των ΑμεΑ είναι ένα δυναμικό ιστολόγιο που δημιουργήθηκε από μια ολιγομελή ομάδα νέων αναπήρων χρηστών του Facebook , ψυχές της οποίας ήταν οι Θανάσης Τζέλιος και Ματθαίος Δαρμής. Εξοικειωμένοι αμφότεροι με τους κωδικούς των ΜΜΕ, κουβάλησαν στο “καφενείο” τους την εμπειρία από την μακρόχρονη πορεία του ΡΑΔΙΟ – ΕΛΕΠΑΠ που σταμάτησε να εκπέμπει πριν έναν και κάτι χρόνο.

Το διαδίκτυο και οι νέες τεχνολογίες εκτός από διασκέδαση και ενημέρωση προσφέρουν στα άτομα με αναπηρία και ένα βήμα συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων” μας λέει ο Θ. Τζέλιος εξηγώντας το “γιατί” του περάσματός του από την ραδιοφωνική στην διαδικτυακή επικοινωνία. Και συμπληρώνει : “Κοινός στόχος των περισσότερων ανθρώπων με αναπηρία που χρησιμοποιούν αυτό το βήμα είναι να γίνουν γνωστά στο ευρύ κοινό αυτά που απασχολούν τον αναπηρικό χώρο, αξιοσημείωτο δε είναι ότι δημιουργούνται με ολοένα αυξανόμενο ρυθμό blogs και sites με θεματολογίες αναπηρίας.” Εστιάζοντας στο περιεχόμενο των θεματολογιών ο Θ. Τζέλιος επισημαίνει ότι η γκάμα είναι αρκετά πλατιά :

“Αρχής γενομένης από την δυνατότητα που προσφέρεται στους ανθρώπους με αναπηρία να εκφράζουν ελεύθερα ριζοσπαστικές, διεκδικητικές απόψεις, αλλά και ως του σημείου να οργανώνονται συλλογικά διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα στην εργασία και την κοινωνική ισοτιμία υπό καλύτερους όρους. Ας μην παραγνωριστεί και η προσφερόμενη ενημέρωση για θέματα ιατρικά , αθλητικά και πολιτιστικά που αφορούν όλες τις κατηγορίες αναπηρίας και όχι μόνο”.

Περήφανος για το “καφενείο των ΑμεΑ” ο Θ. Τζέλιος αναφέρεται επισταμένα σε μιά “περίπτωση” όπου η διαδικτυακή κινητοποίηση επέφερε αποτελέσματα και υποχρέωσε σε λύσεις : “ Την πρωτομαγιά του 2009, οι υπεύθυνοι αθηναϊκής ταβέρνας δεν επέτρεψαν στην Μαρία Γκέρτσου με απώλεια όρασης να παραμείνει έχοντας μαζί της τον σκύλο – οδηγό της. Μετά την παρέμβαση του blog στο θέμα δόθηκε δημοσιότητα και στους υπαίτιους της παρεμπόδισης της νεαρής κοπέλας επιβλήθηκαν οι δέουσες κυρώσεις.”

Πλησιάζοντας στον επίλογο της ενδιαφέρουσας συνομιλίας μας, ο Θ. Τζέλιος εστιάζει στο βασικό “μυστικό” του διαδικτυακού καφενείου του, που αριθμεί σήμερα 1479 μέλη, “όλα σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό ενεργά” διευκρινίζει. Το μυστικό : “Αποψη έχουν οι πάντες, την εκφράζουν ελεύθερα , δίχως τον παραμικρό περιορισμό. Το πεδίο έκφρασης δεν περιορίζεται στο διαδίκτυο, εξάγεται και στον πραγματικό κόσμο, στην δια ζώσης επαφή.”

Ο συνομιλητής μας αναφέρεται στις τακτικές συναντήσεις που το “καφενείο των ΑμεΑ” διοργανώνει στο συμβατικό cafe του Μουσείου, δίνοντας την ευκαιρία στα μέλη του να εμβαθύνουν ακόμα περισσότερο “πρόσωπο με πρόσωπο” σκέψεις και προτάσεις που διαδικτυακά εκφράζουν. Εξ’ ορισμού ο αληθινός κόσμος είναι πολύ πιό δύσκολος αλλά και πιό απελευθερωτικός του διαδικτυακού.

www.enet.gr

Ρεπορτάζ στη Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης που κινδυνεύει να κλείσει λόγω οικονομικών προβλημάτων 6/6/2010.

image

Τι χρώμα έχει το σκοτάδι;

Εικόνες από τον κόσμο των τυφλών, τα όνειρα τους αλλά και τους εφιάλτες τους μετέδωσαν οι «Πρωταγωνιστές» την Κυριακή 6 Ιουνίου 2010. Νέοι άνθρωποι που γεννήθηκαν τυφλοί ή που τυφλώθηκαν από ένα ιατρικό λάθος, ένα ατύχημα ή μια αρρώστια, μίλησαν στους «Πρωταγωνιστές» για τον δικό τους κόσμο που σε αντίθεση με ότι θα νόμιζαν οι περισσότεροι βλέποντες τα έχει όλα αλλά με διαφορετικό τρόπο. Ο έρωτας λοιπόν, ο αθλητισμός, η εργασία, η μόρφωση, η διασκέδαση, πρωταγωνίστησαν στην εκπομπή της Κυριακής στο Mega. Μεταξύ άλλων μίλησαν:

Ο Βασίλης Χαροκόπος που έχασε την όρασή του στα 13 του από κυνηγετικό όπλο αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να παντρευτεί με τη βλέπουσα Σαλώμη με την οποία έχουν έναν γιο. Η 30χρονη Μάρθα που έχασε το φως της πριν 4 χρόνια - ύστερα από αφαίρεση όγκου στο κεφάλι – προέτρεψε και τελικά έπεισε τον Σταύρο Θεοδωράκη να σφραγίσει τα μάτια του και να την ακολουθήσει σε μια μεγάλη βόλτα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Η Φανή που πριν 23 χρόνια υπέστη ανεπανόρθωτη βλάβη στο οπτικό της νεύρο όταν μπήκε βρέφος στη θερμοκοιτίδα. Τη δεκαετία του ’70, η Βόρεια Ελλάδα κυρίως, είχε πολλά τέτοια «θύματα» λόγω της απειρίας του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού. Η Φανή κατάφερε να αλλάξει τη ζωή της, όταν στα 19 της άφησε το χωριό της για να μπει στη Σχολή και να μάθει γραφή κι ανάγνωση. Η Βασούλα που κατάγεται από την Αλβανία και πηγαίνει Ε’ Δημοτικού. Βλέπει ανελλιπώς «Τα μυστικά της Εδέμ» και θέλει να γίνει τραγουδίστρια. Η Αθηνά, φοιτήτρια στο Παιδαγωγικό του ΑΠΘ, μια από τους δύο τυφλούς της Ελλάδας που έχει επιλέξει να κυκλοφορεί με σκύλο – οδηγό, τη Σίσσυ.

www.protagon.gr

______________________________________________

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΒLOG:

Πραγματικά συγκλονιστικό το ρεπορταζ της ομάδας του Σταύρου Θεοδωράκη, ήταν κατατοπιστικότατο για την Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης και μας συγκίνησε όλους. Μόνο που αυτό το θέμα απασχολεί (;) τους τοπικούς άρχοντες και αρμοδίους από το 2009. Αν τους απασχολούσε δεν θα φτάναμε στον κίνδυνο λουκέτου της Σχολής!

Αν τους ένοιαζε έστω και κατ΄ελάχιστο, δεν θα χρειαζόταν κανένας Θεοδωράκης, να ευαισθητοποιήσει τους κοινωνικούς ιστούς.  Διερωτόμαστε: Αλήθεια θα πέσει έξω ο προϋπολογισμός από το 1.330.000 Ευρώ ετησίως που χρειάζεται η Σχολή για τα λειτουργικά της έξοδα;;; Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε με την Διευθύντρια κ. Γκίκα μας ανέφερε πως τα 900.000 Ευρώ προορίζονται για την μισθοδοσία του προσωπικού και τα υπόλοιπα χρησιμεύουν για τα λειτουργικά έξοδα.

Διερωτόμαστε: Η Τοπική Μητρόπολη γιατί δεν συνεισφέρει για να συγκεντρωθεί ένα μέρος του ποσού;;; κ. Άνθιμε ακούτε !!! Περιμένoυμε απαντήσεις. Ας κάνουμε κάτι σαν κοινωνία, για τον Βασίλη, την Μάρθα, την Φανή και την Βασούλα του ρεπορτάζ, για να τους πούμε ότι το χρώμα που έχει το σκοτάδι είναι πολύχρωμο και γεμάτο ανθρωπιά και όχι γεμάτο σκοτεινιά από την εκάστοτε απουσία της Πολιτείας.

Επίσης δείτε σχετικό κείμενο για το θέμα στο blog: voiotosp.blogspot.com

kafeneiotonamea.blogspot.com

Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Παγκόσμια πρωτοπορία του τμήματος ηλεκτρονικής προσβασιμότητας πανεπιστημίου Αθηνών. Ελεύθερο λογισμικό για όλους τους χρήστες Η/Υ με αναπηρία. Το παρουσιάζει ο επικεφαλής του τμήματος καθηγητής Γιώργος Κουρουπέτρογλου.

image Το εργαστήριο προσβασιμότητας του τμήματος πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών του πανεπιστημίου Αθηνών, ανέπτυξε την ιστοθέση http://access.uoa.gr/fs/ η οποία διαθέτει έγκυρες δομημένες πληροφορίες για δωρεάν και ελεύθερα διαθέσιμες εφαρμογές λογισμικού Υποστηρικτικών Τεχνολογιών Πληροφορικής (ΥΤΠ) στους χρήστες με αναπηρία.

Πρόκειται για επανάσταση. Τόσο διότι το κόστος των ΥΤΠ είναι παγκοσμίως υψηλότατο και ενίοτε απαγορευτικό για τους χρήστες με αναπηρία, όσο και διότι οι πληροφορίες σχετικά με τα συγκεκριμένα προϊόντα είναι διάσπαρτες και πρακτικά μη χρηστικές στην μεγάλη πλειοψηφία.

Το δωρεάν λογισμικό για ΑμεΑ του πανεπιστημίου Αθηνών έχει ήδη τύχει της διεθνούς επιστημονικής αναγνώρισης. Η επίσημη διεθνής παρουσίαση της ιστοθέσης, θα έχει την μορφή επιστημονικής ανακοίνωσης στο 12ο Intrnational Conference on Computer helping people with Special Needs που διεξάγεται στην Βιέννη 14 – 16 Ιουλίου. Μέσω της σελίδας ο επικεφαλής του εργαστηρίου προσβασιμότητας και εμπνευστής του ελεύθερου/δωρεάν για ΑμεΑ λογισμικού Γιώργος Κουρουπέτρογλου, παρουσιάζει αναλυτικά την “μικρή επανάσταση” που γεννήθηκε μετά από επίμονη και συστηματική δουλειά δύο και πλέον χρόνων.

Γράφει ο καθηγητής πληροφορικής Γιώργος Κουρουπέτρογλου, μυώντας τους χιλιάδες Ελληνες με αναπηρία χρήστες Η/Υ στα βασικά μυστικά του ελεύθερου δωρεάν λογισμικού: 

Οι Τεχνολογίες Πληροφορικής έχουν αναπτύξει τα τελευταία χρόνια σημαντικές, πολλές φορές μοναδικές, λύσεις για τη διευκόλυνση των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) στις καθημερινές τους δραστηριότητες αλλά και την κοινωνική τους ένταξη. Οι λύσεις αυτές είναι γνωστές γενικά ως Υποστηρικτικές Τεχνολογίες Πληροφορικής (ΥΤΠ) ή και βοηθήματα Πληροφορικής για ΑμεΑ. Δυστυχώς στη χώρα μας μέχρι σήμερα οι ασφαλιστικοί φορείς δεν αναγνωρίζουν τη δαπάνη αγοράς των ΥΠΤ, όπως το κάνουν με τις παραδοσιακές συμβατικές λύσεις (π.χ. αναπηρικό αμαξίδιο, μπαστούνι τυφλού, κλπ). Έτσι, ένα από τη κύρια προβλήματα των ΥΤΠ που αντιμετωπίζουν οι χρήστες είναι ότι θα πρέπει να καταβάλουν οι ίδιοι το υψηλό κόστος των προϊόντων αυτών. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το υψηλό τους κόστος δεν αποτελεί ιδίωμα, της Ελληνικής αγοράς, αλλά παγκόσμιο φαινόμενο.

Ακόμη όμως και στις περιπτώσεις που το κόστος δεν αποτελεί θέμα, οι εν δυνάμει χρήστες των ΥΤΠ έχουν μπροστά τους ένα δεύτερο εμπόδιο: τη διασπορά των πληροφοριών, δηλαδή που μπορεί κανείς να βρει τέτοιου είδους προϊόντα. Συνήθως πληροφορίες για εφαρμογές πληροφορικής είναι διαθέσιμες στην ιστοθέση κάθε προϊόντος στο διαδίκτυο. Με αυτόν τον τρόπο όμως, δεν μπορεί κανείς να έχει μια γενική, συγκριτική εικόνα των διαθέσιμων λύσεων. Για την αντιμετώπιση των προκλήσεων αυτών, υπάρχουν σήμερα στο διαδίκτυο μερικές ιστοθέσεις που λειτουργούν ως κατάλογοι απογραφής των διαθέσιμων δωρεάν ελεύθερων ΥΤΠ. Άλλα προβλήματα που ανακύπτουν όταν πρόκειται να επιλεγεί ένα προϊόν ΥΤΠ περιλαμβάνουν θέματα συμβατότητας και τον περιορισμένο αριθμό των φυσικών γλωσσών που υποστηρίζουν.

Σε πολλές περιπτώσεις, το λογισμικό δεν είναι συμβατό (κοινώς «δεν τρέχει») στο λειτουργικό σύστημα του υπολογιστή του χρήστη. Επιπλέον, για τους χρήστες που δεν χρησιμοποιούν την Αγγλική γλώσσα, το να βρουν μια εφαρμογή που να «μιλά» τη γλώσσα τους πολλές φορές δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Επιπρόσθετα, δεν υπάρχει πιστοποίηση ότι ένα ελεύθερα διαθέσιμο λογισμικό ΥΤΠ έχει ελεγχθεί ως προς τη χρηστικότητα και σταθερότητά του από μια ομάδα ειδικών. Ο έλεγχος αυτός έχει μεγάλη σημασία καθόσον το ελεύθερα διαθέσιμο λογισμικό συνήθως δεν συνοδεύεται από εγγύηση, τεχνική υποστήριξη του χρήστη ή αναλυτικά εγχειρίδια χρήσης. Τέλος, στις ιστοθέσεις που λειτουργούν ως κατάλογοι απογραφής οι παρουσιάσεις των διαφόρων προϊόντων ΥΤΠ δεν γίνονται με συνέπεια, δηλαδή οι πληροφορίες για τα προϊόντα δεν καλύπτουν όλες τις βασικά ερωτήματα των πιθανών χρηστών και δεν παρουσιάζονται στο ίδιο βαθμό λεπτομέρειας. 

Με σκοπό να διευκολύνουμε τα ΑμεΑ να εντοπίσουν, να επιλέξουν και να έχουν στη διάθεσή τους χωρίς κόστος εφαρμογές ΥΤΠ, αναπτύξαμε στο Εργαστήριο Προσβασιμότητας του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Αθηνών την πρωτοποριακή όχι μόνο για τα Ελληνικά αλλά και για τα διεθνή δεδομένα ιστοθέση http://access.uoa.gr/fs η οποία παρέχει ύστερα από έλεγχο, έγκυρες και καλά δομημένες πληροφορίες για δωρεάν ελεύθερα διαθέσιμες εφαρμογές λογισμικού ΥΤΠ για ΑμεΑ. 

Το δωρεάν λογισμικό είναι διαθέσιμο σε τρεις κύριες μορφές: λογισμικό ανοικτού κώδικα, δωρεάν διαθέσιμο (freeware) λογισμικό και διαμοιραζόμενο (shareware). Λογισμικό ανοικτού κώδικα σημαίνει ότι ο κατασκευαστής του διαθέτει δωρεάν και των «κώδικα» της εφαρμογής, έτσι ώστε προγραμματιστές να μπορούν να το τροποποιούν. Δωρεάν διαθέσιμο (freeware) είναι το λογισμικό που παρέχεται δωρεάν, αλλά αυτός που το ανέπτυξε διατηρεί όλα τα δικαιώματα (copyrighted),επομένως ελέγχει ο ίδιος τη διάθεσή του και μόνο αυτός μπορεί να το τροποποιεί.

image Το διαμοιραζόμενο (shareware) λογισμικό διανέμεται δωρεάν συνήθως ως δοκιμαστικό, με την προϋπόθεση ο χρήστης ίσως χρειαστεί ή θα πρέπει οπωσδήποτε να πληρώσει γι’ αυτό μετέπειτα (για παράδειγμα μετά από κάποιο χρονικό διάστημα δωρεάν χρήσης). Άλλα διαμοιραζόμενα λογισμικά (που ονομάζονται και liteware) προσφέρονται δωρεάν αλλά με κάποιες λειτουργικές τους δυνατότητες «κλειδωμένες» ή μη ενεργοποιημένες, ώστε να ωθήσουν τον χρήστη να αγοράσει το πλήρες προϊόν που δεν έχει περιορισμούς.

Οι κύριες ιστοθέσεις που λειτουργούν ως κατάλογοι απογραφής ΥΤΠ σε παγκόσμια κλίμακα είναι οι εξής πέντε: OATSoft, Project:Possibility, Raising the Floor, EmpTech και Adapttech. 

Όλες παραπάνω ιστοθέσεις δεν δίνουν στοιχεία λειτουργικότητας, χρηστικότητας, και σταθερότητας των εφαρμογών που παρουσιάζουν τα οποία προϋποθέτουν έλεγχο ΚΑΘΕ εφαρμογής από ειδικούς εμπειρογνώμονες και σχολιασμό των αποτελεσμάτων των ελέγχων αυτών. Ο έλεγχος κάθε εφαρμογής απαιτεί εγκατάστασή της σε ΟΛΑ τα λειτουργικά συστήματα που υποστηρίζει, δοκιμασία των επιλογών κάθε εφαρμογής και των φυσικών γλωσσών που υποστηρίζει. Καμιά από τις παραπάνω πέντε ιστοθέσεις δεν περιλαμβάνει τέτοιου είδους πληροφορίες για τα προϊόντα που παρουσιάζει. 

Ο έλεγχος κάθε εφαρμογής που εφαρμόζουμε στην περίπτωση της ιστοθέσης http://access.uoa.gr/fs στο Πανεπιστήμιο Αθηνών δίνει μεγάλη πραγματική βεβαιότητα στον χρήστη ότι οι εφαρμογές λογισμικού ΥΤΠ που παρουσιάζονται λειτουργούν όπως θα έπρεπε. Αυτό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για τους νέους ή μη έμπειρους χρήστες οι οποίοι δεν έχουν τη γνώση, τη δυνατότητα και το χρόνο να ελέγξουν κάθε εφαρμογή. Ειδικά δε για τους χρήστες της Ελληνικής γλώσσας στην Ελλάδα, στην Κύπρο ή και σε άλλες χώρες του κόσμου, είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι έχει ελεγχθεί ότι η Ελληνική γλώσσα, γραπτή ή προφορική, ή το σύστημα Ελληνικής γραφής Braille, υποστηρίζονται σωστά. 

Συνολικά δοκιμάσαμε 224 εφαρμογές ΥΤΠ για ΑμεΑ και τελικά στην ιστοθέση http://access.uoa.gr/fs του Πανεπιστημίου Αθηνών παρουσιάζουμε 82 που πληρούν τα κριτήρια που θέσαμε. Κάθε μια εφαρμογή ΥΤΠ για ΑμεΑ που παρουσιάζουμε στην ιστοθέση του Πανεπιστημίου Αθηνών περιλαμβάνει τις παρακάτω πληροφορίες:

• Όνομα Εφαρμογής

• Έκδοσης

• Εικόνα Εφαρμογής

• Κατασκευαστής

• Κατηγορία(ες) ΥΤΠ που ανήκει

• Σχετιζόμενες Αναπηρίες

• Περιγραφή της εφαρμογής

• Λειτουργικά Συστήματα στα οποία μπορεί να «τρέχει»

• Διαδικασία Εγκατάστασης

• Ρυθμίσεις που μπορεί να κάνει ο χρήστης

• Λήψη Αρχείου από τον κατασκευαστή

• Εναλλακτική Ιστοσελίδα Λήψης (από το Πανεπιστήμιο Αθηνών)

Μπορεί κανείς να πλοηγηθεί στην σελίδα με τρείς τρόπους:

  "Παρουσίαση κατά Αναπηρία" : Επιλέγοντας μια συγκεκριμένη κατηγορία αναπηρίας που επιθυμεί ο χρήστης εμφανίζονται όλα τα βοηθήματα που περιλαμβάνονται σε αυτήν.  "Παρουσίαση κατά Βοήθημα": Επιλέγοντας μια από τις κατηγορίες βοηθημάτων εμφανίζονται όλα τα βοηθήματα που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Τέλος, επιλέγοντας "Εμφάνιση Όλων" μπορεί κανείς να δει όλα τα βοηθήματα. 

Η ιστοθέση διαθέτει εφαρμογές για τις άτομα με τύφλωση, χαμηλή όραση (αμβλύωπες), κινητική αναπηρία, απώλεια ακοής και αναπηρία λόγου. 

Το διαθέσιμο δωρεάν λογισμικό μπορεί να ανήκει στις παρακάτω χαρακτηριστικές κατηγορίες εφαρμογών:

*Αναγνωριστές Ομιλίας: επιτρέπουν στον χρήστη να εισάγει κείμενο στον υπολογιστή μέσω της φωνής του. Κάποιοι Αναγνωριστές Ομιλίας επιτρέπουν τον χειρισμό του Ηλεκτρονικού Υπολογιστή και των εφαρμογών που επιθυμεί, είτε με προκαθορισμένες φωνητικές εντολές, είτε με νέες που μπορεί να δημιουργήσει ο ίδιος.

*Αναγνώστες Οθόνης: εντοπίζουν όλες τις μορφές κειμένου (ορατές ή μη) στο γραφικό περιβάλλον του Ηλεκτρονικού Υπολογιστή και με την βοήθεια του συστήματος Μετατροπής Κειμένου σε Ομιλία δίνει την δυνατότητα στον χρήστη να πλοηγηθεί στο γραφικό περιβάλλον.

*Αναγνώστες Daisy: επιτρέπουν την μετατροπή αρχείων κειμένου σύμφωνα με το πρότυπο Daisy και δίνει την δυνατότητα στον χρήστη να έχει ακουστική πρόσβαση σε αρχεία αυτής της μορφής καθώς και να πλοηγηθεί στην δομή τους.

*Λογισμικά Διευκόλυνσης Κλικ: βοηθούν στην επιλογή του είδους του κλικ του ποντικιού (αριστερό, δεξί, διπλό, drag and drop κλπ). Οι χρήστες που δεν μπορούν να πατήσουν τα πλήκτρα του ποντικιού, μέσω του λογισμικού, μπορούν να κάνουν κλικ μετακινώντας απλά ποντίκι.

*Εικονικά Πληκτρολόγια: επιτρέπουν την εισαγωγή κειμένου με την βοήθεια του ποντικιού, αντί του κανονικού πληκτρολογίου.

*Έλεγχος με το κεφάλι: Τα βοηθήματα αυτής της κατηγορίας επιτρέπουν στον χρήστη να ελέγχει την κίνηση του δείκτη του ποντικιού, μέσω της εγκατεστημένης κάμερας (Webcam), απλα με την κίνηση του κεφαλιού του.

*Βοηθήματα Εναλλακτικής και Επαυξητικής Επικοινωνίας: επιτρέπουν στον χρήστη να επικοινωνεί μέσω συμβόλων ή εικονιδίων, όπως BLISS, MAKATON, PCS.

*Μετατροπείς Κειμένου σε Ομιλία: έχουν την δυνατότητα να μετατρέπει ηλεκτρονικό κείμενο σε συνθετική ομιλία.

*Μεγεθυντές Οθόνης: επιτρέπουν την μεγέθυνση όλων των στοιχείων που βρίσκονται στην οθόνη του υπολογιστή (εικόνες, κείμενο και οποιοδήποτε μικρό αντικείμενο).

*Μετατροπείς Braille: μεταφράζουν ηλεκτρονικό κείμενο από φυσική γλώσσα σε κώδικα Braille και αντίστροφα. Επίσης μπορούν να εκτυπώσουν κείμενο Braille στους ειδικούς εκτυπωτές (Braille Embossers).

*Πλοήγηση στο Διαδίκτυο: Σ' αυτή την κατηγορία περιλαμβάνονται Περιηγητές στον Ιστό (Web Browsers) ειδικοί για άτομα με προβλήματα όρασης. Συνήθως προσφέρουν κάποια βελτιωμένα χαρακτηριστικά προσβασιμότητας ή απλά μετατρέπουν το περιεχόμενο των ιστοσελίδων σε πιο απλή μορφή, αφαιρώντας για παράδειγμα τις εικόνες, ή αυξάνοντας το μέγεθος του κειμένου και απλοποιώντας τη μορφοποίησή του. Αυτά τα βοηθήματα βασίζονται στην ύπαρξη στον ηλεκτρονικό υπολογιστή ενός Αναγνώστη Οθόνης και Συστήματος Μετατροπής Κειμένου-σε-Ομιλία για να λειτουργήσουν

*Προσομοιωτές Ποντικιού: επιτρέπουν την αντικατάσταση του ποντικιού από άλλες συσκευές, για παράδειγμα, joystick ή πληκτρολόγιο

*Συντόμευση Πληκτρολογίου: Η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει βοηθήματα που επιτρέπουν την αντικατάσταση του αρχικού τρόπου εκτέλεσης μιας ενέργειας με το πάτημα ένος πλήκτρου ή συνδυασμού πλήκτρων. Περιλαμβάνουν μια προκαθορισμένη λίστα με τις δυνατές επιλογές που έχει ο χρήστης και ορισμένα δίνουν την δυνατότητα δημουργίας νέων συντομεύσεων.

*VideoΚειμενοτηλεφωνία: Σ' αυτή την κατηγορία περιλαμβάνονται προγράμματα επικοινωνίας μέσω Internet με την χρήση κειμένου (chat) ή video (videocalls).

Η ιστοθέση http://access.uoa.gr/fs πληροί τις υψηλότερες προδιαγραφές προσβασιμότητας για ΑμεΑ της κοινοπραξίας του παγκόσμιου ιστούς (W3C Web Content Accessibility Guidelines). Τους πρώτους μήνες της δοκιμαστικής λειτουργίας της ιστοθέσης http://access.uoa.gr/fs είχε 94,528 επισκέψεις 1,886 «κατεβάσματα» (downloads) λογισμικού από 13,440 μοναδικούς χρήστες. 78% των χρηστών προερχόταν από την Ελλάδα. To κόστος που μπορεί να εξοικονομήσει ο χρήστης από τις ελεύθερα διαθέσιμες ΥΤΠ κυμαίνεται, με βάση το κόστος ανάλογων προϊόντων της αγοράς, από 200€ έως και 2.500€, με μέσο κόστος τα 500€. 

Ένα άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό είναι ότι οι πληροφορίες της ιστοθέσης του Πανεπιστημίου Αθηνών για το Ελεύθερα διαθέσιμο λογισμικό ΥΤΠ αφορούν πολλές διαφορετικές ομάδες: Κατ’ αρχάς τα ίδια τα Άτομα με Αναπηρία οι οποίοι αποτελούν και τους τελικούς χρήστες. Τους δασκάλους και καθηγητές ειδικής αγωγής που ασχολούνται με τους μαθητές με αναπηρία είτε σε ειδικά σχολεία, είτε σε τάξεις ένταξης. Τέλος, τους επαγγελματίες όλων των ειδικοτήτων για τα Άτομα με Αναπηρία, όπως φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, πληροφορικούς, ειδικούς αποκατάστασης.

enet.gr 6/6/2010

Επί 77 μέρες καθιστική διαμαρτυρία στο υπουργείο εργασίας. Ο ηρωϊκός αγώνας χειραφέτησης των αναπήρων του Ισραήλ Πριν οκτώ χρόνια, ενάντια στην κυβέρνηση Sharon.

image

Η πιο μεγάλη αγωνιστική/μετωπική διαμαρτυρία στην σύγχρονη ιστορία του διεθνούς αναπηρικού κινήματος είχε ως πρωταγωνίστρια την οργάνωση των ατόμων με αναπηρία του Ισραήλ οκτώ χρόνια πριν. Εχοντας να αντιμετωπίσουν μια ακραία μιλιτιραστική κυβέρνηση που διέθετε το 25% του ΑΕΠ για πολεμικές δαπάνες, οι ΑμεΑ του Ισραήλ υποχρεώθηκαν να ρισκάρουν την ίδια την ζωή τους για να διεκδικήσουν τα “αυτονόητα” .

Κορύφωση των διεκδικήσεων ήταν η καθιστική διαμαρτυρία εκατοντάδων αναπήρων στους χώρους του υπουργείου εργασίας στην Ιερουσαλήμ που διήρκησε 77 ολόκληρες μέρες!

Πηγή των πληροφοριών που ακολουθούν είναι το περιοδικό Disability World, τεύχος Απριλίου – Μαϊου 2003, άρθρο του Mike Ervin , την μετάφραση έχει επιμεληθεί ο ενίοτε συνεργάτης της σελίδας Κώστας Θεοδωρόπουλος. Το επιλεγέν timing του δημοσιεύματός μας είναι ευνόητο. Υπηρετεί την ανάγκη εμπέδωσης μιας απαράβατης αρχής : Οι μιλιταριστικά οργανωμένες κοινωνίες – φρούρια που παρουσιάζονται συμπαγείς και αμετακίνητες στην εξωτερική απειλή/εχθρό, εντός των τειχών τους συνεπάγονται φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό για τις λεγόμενες ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Οι δε διεκδικήσεις για τους λεγόμενους “αδύναμους” απαιτούν μετωπική σύγκρουση/ρίσκο στα όριά του

Η ιστορική ημερομηνία κατάληψης του υπουργείου εργασίας και έναρξης της καθιστικής διαμαρτυρίας ήταν η 17η Δεκεμβρίου 2002. Το πρωταρχικό αίτημα ήταν οικονομικό. Το μηνιαίο επίδομα που κατέβαλλε η κυβέρνηση για την στήριξη των αναπήρων ήταν μόλις 1741 shekels (4 shekels = 1 $), περίπου το ήμισυ του κατώτατου βασικού μισθού στο Ισραήλ που ήταν 3260 shekels. Πέραν αυτού, μόλις το 1/10 των αναπήρων λάμβαναν το επίδομα, οι δικαιούχοι δεν ξεπέρναγαν τους 14.000 αναπήρους έναντι των περίπου 144.000 που συνολικά ζούσαν στο Ισραήλ. Κοντολογίς, φτώχια βαθιά για το 1/10 και πλήρης εξαθλίωση για τα 9/10. Η οργάνωση των ΑμεΑ του Ισραήλ ζητούσε εξίσωση του επιδόματος με τον κατώτατο βασικό μισθό και δραστική επανεξέταση του αριθμού των δικαιούχων ώστε να προσεγγίσει τον πραγματικό.

Πρωταγωνιστικό πρόσωπο των τότε γεγονότων ήταν ο 53χρονος πρόεδρος της οργάνωσης Arie Zucdevitch με σύνδρομο πολιομυελίτιδας. Περιγράφει τα γεγονότα : “Την πρώτη μέρα της κινητοποίησης οι δυνάμεις ασφαλείας αιφνιδιάστηκαν και έτσι περίπου 500 διαδηλωτές πέρασαν την πόρτα του υπουργείου. Το ηθικό μας ήταν υψηλότατο και είμαστε πλήρεις ψυχραιμίας. Βέβαια έβρεχε και έκανε πολύ κρύο, όμως δεν μας πτοούσε αυτό διότι νιώθαμε εμπιστοσύνη ο ένας για τον άλλον, ανταλλάσσαμε συνέχεια απόψεις και προβληματισμούς, είμαστε μια μεγάλη ομάδα”.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αφήγηση του Zucdevitch για τα γεγονότα – τεκμήρια αλληλεγγύης από την τέταρτη μέρα και μετά : “Τραγουδιστές και ηθοποιοί ήρθαν για να μας διασκεδάσουν. Τοπικά εστιατόρια μας πρόσφεραν δωρεάν τροφή. Μέλη ενός εργατικού συνδικάτου έφεραν στρώματα και κουβέρτες. Για τις ώρες που κρύο και βροχή μαίνονταν, τοπικά ξενοδοχεία διέθεταν δωμάτια για την ξεκούραση/προστασία των διαδηλωτών με βαριές αναπηρίες. Κανένας διαδηλωτής δεν έφυγε, μείναμε ενωμένοι διεκδικώντας δικαιοσύνη. Κάποιοι έμειναν επειδή η προσφερόμενη συμπαράσταση και τρόφιμα σήμαινε γι’ αυτούς πολύ καλύτερη διαβίωση απ’ ότι στο σπίτι τους”

Το κρίσιμο χαρακτηριστικό του αγώνα των ισραηλινών αναπήρων , ήταν η σαφήνεια από τις πρώτες στιγμές του ότι δεν αστειεύονται. Στην πατερναλιστική πρώτη αντίδραση του ισραηλινού προέδρου Mosh Katsav την τρίτη μέρα της κατάληψης/καθιστικής διαμαρτυρίας που ευγενικά ζήτησε “αναστολή της κινητοποίησης ώστε να βρεθεί λύση”, υπήρξε η κάθετη απάντηση μέσα από τις σελίδες της Jerusalem Post του διαδηλωτή Mosh Katsav “θα φύγουμε μόνο νεκροί”. Την 28η μέρα ο πρωθυπουργός Ariel Sharon προχώρησε στην κλασσική κίνηση/τρικ σύστασης επιτροπής μελέτης και επίλυσης του προβλήματος με επικεφαλής τον υπουργό του επί των οικονομικών Silvan Shalom, με ευτράπελα αποτελέσματα.

Ο Shalom επ’ ουδενί δεν ήθελε να αναγνωρίσει τους διαδηλωτές ως συνομιλητές και συναποφασίζοντες, τους κατήγγειλε και τον κατήγγειλαν. Στον χορό της κυβερνητικής προσπάθειας εκτόνωσης της κρίσης εισήλθε αμέσως μετά και ο έχων καλύτερο κοινωνικό προφίλ υπουργός εργασίας Shlomo Benizri επιλέγοντας την παραδοσιακή συνταγή του πλειστηριασμού. Η “προσφορά” του ήταν αύξηση από 186 έως 711 shekels (ανάλογα της κατηγορίας αναπηρίας) του επιδόματος και αύξηση σε 38.000 των δικαιούχων. Ανευ του παραμικρού ενδοιασμού απερρίφθη.

Στις 23 Ιανουαρίου 2003 – όταν σε ευρωπαϊκές πόλεις γίνονταν σικ εκδηλώσεις εορτασμού του αφιερωμένου στα ΑμεΑ ευρωπαϊκού έτους 2003 – περισσότερoι από 10.000 διαδηλωτές στο Tel Aviv εξέφρασαν την απόλυτη συστράτευσή τους στον αγώνα των Ισραηλινών αναπήρων, προσδίδοντάς του οριστικά μιά συνολική/κεντρική κοινωνική και πολιτική διάσταση. Ξεκινούν και απεργίες πείνας από τους πλέον χειραφετημένους , θέτοντας οριστικό απαγορευτικό σε κάθε ενδεχόμενη νέα απόπειρα πατερναλιστικής/εξουσιαστικής διαχείρισης. Στο τετραήμερο των απεργιών πείνας ο Sharon “ρίχνει τα μούτρα του” φοβόμενος γενική κατακραυγή. Επικοινωνεί προσωπικά με τον Zusdevitch και του αιτείται την αναστολή των απεργιών πείνας, υποσχόμενος ότι θα αντιμετωπιστούν σοβαρά τα αιτήματα μετά το πέρας της επίσημης συνάντησής του (έγινε εκείνες τις μέρες) με τον αμερικανό πρόεδρο Bush. Το αίτημα γίνεται αποδεκτό ως ένδειξη καλής πίστης.

Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης Bush – Sharon συστήνεται επιτροπή που ανεβάζει την προσφορά προς τους διαδηλωτές , πλέον η προσφερόμενη μηνιαία αύξηση στα επιδόματα φτάνει τα 1050 shekels. Ακολουθούν εκρηκτικές συζητήσεις μεταξύ των διαδηλωτών/καταληψιών, εντέλει αποφασίζουν να δεχτούν. Στις 3 Μαρτίου 2003 και μετά από 77 μέρες καθιστικής διαμαρτυρίας αποχωρούν από το υπουργείο εργασίας.

Οι λοιπές δεσμεύσεις πέραν της αύξησης επιδομάτων του Ισραηλινού πρωθυπουργού (αύξηση δικαιούχων, βελτίωση υγειονομικής περίθαλψης, ανάκληση του νόμου που απαγορεύει χορήγηση επιδόματος σε ανάπηρους εργαζόμενους και συνταξιούχους) , μετά το πέρας της “μετωπικής” και στο διάβα του χρόνου, στην συντριπτική πλειοψηφία τους ξεχάστηκαν. Τι έμεινε; Το διατυπώνει ο πρωταγωνιστής των τότε ηρωϊκών ημερών Arie Zudkevitch με τον πλέον απλό, λιτό τρόπο : “Μέσα από τον ανυποχώρητο αγώνα μας αλλάξαμε την Ισραηλινή κοινωνία. Ο κόσμος πιά καταλαβαίνει καλύτερα τις ανάγκες των ατόμων με αναπηρία και την γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”. Ανυποχώρητη αγωνιστική στάση – συνειδητή αμφισβήτηση, η μοναδική διεθνώς αναγνωρισμένη “γλώσσα” χειραφέτησης και εξέλιξης των κοινωνιών.

enet.gr

Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

Ομιλία της κ. Ιωάννας Κουβαριτάκη στην ημερίδα: «Άτομα με Αναπηρία και κοινωνικός αποκλεισμός. Κεντρικός σχεδιασμός και Συμμετοχή για μια αποτελεσματική στρατηγική ενσωμάτωσης».

image

Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι καλημέρα,

Ευχαριστώ τους εκπροσώπους της Επιστημονικής Εταιρείας για την Κοινωνική Συνοχή και Ανάπτυξη και τον κύριο Νίκο Βουλγαρόπουλο για την πρόσκληση. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις απόψεις μου προσεγγίζοντας το ζήτημα από την πλευρά της παραβίασης των δικαιωμάτων του παιδιού με αναπηρία και τον κοινωνικό του αποκλεισμό, αφενός λόγω ενασχόλησής μου με το θέμα, αφετέρου, επειδή πιστεύω ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός των ανθρώπων με αναπηρίες δεν προκύπτει ξαφνικά τη μέρα της ενηλικίωσης. Θεωρώ ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός του παιδιού με αναπηρία και η στέρηση δικαιωμάτων του προηγείται και συμβάλλει στον κοινωνικό αποκλεισμό του ως ενηλίκου με αναπηρία.

Αιτίες κοινωνικού αποκλεισμού – Προβλήματα – Μη πραγμάτωση δικαιωμάτων

Είναι σαφές ότι το παιδί με αναπηρία ξεχωρίζει κινητικά, αισθητηριακά, από άποψη νόησης ή συμπεριφοράς από τους συνομηλίκους του, διαφέρει ως προς τις ανάγκες του και ενδεχομένως ως προς τον τρόπο που κινείται, αντιλαμβάνεται, επικοινωνεί, εξελίσσεται και σχετίζεται με τους άλλους ανθρώπους. Εστιάζουμε συχνά στην αναπηρία του και ξεχνάμε την ιδιότητα του αφενός ως παιδιού αφετέρου ως υποκειμένου δικαιωμάτων.

Η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, διασφαλίζει ότι το παιδί αυτό είναι υποκείμενο όλων των δικαιωμάτων, που θεσπίζει, χωρίς διάκριση και σε ισότιμη βάση με τους συνομηλίκους του. Θεσμοθετεί επιπλέον δικαίωμα για ειδική φροντίδα, για συνθήκες που εγγυώνται μία ζωή πλήρη και αξιοπρεπή, ευνοούν την αυτονομία του και διευκολύνουν την ενεργό συμμετοχή στη ζωή του συνόλου, για αποτελεσματική πρόσβαση στην εκπαίδευση, την επιμόρφωση, την περίθαλψη, την αποκατάσταση, την επαγγελματική εκπαίδευση και τις ψυχαγωγικές δραστηριότητες προκειμένου να επιτευχθεί η όσο το δυνατόν πληρέστερη κοινωνική ένταξη και προσωπική του ανάπτυξη. Παρά την αυξημένη τυπική ισχύ της Σύμβασης θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματά του στην εκπαίδευση, την κοινωνικοποίηση, τη συμμετοχή, αλλά και στην υγεία, την ασφάλιση, την ψυχαγωγία να παραβιάζονται καθημερινά.

Θα αναφέρω δύο παραδείγματα από την εμπειρία μου στον Συνήγορο του Πολίτη. Στην περίπτωση μαθητή γυμνασίου δημοσίου σχολείου στην Περιφέρεια, παιδιού με ολική κινητική αναπηρία και έλλειψη ομιλίας, η μητέρα αναγκαζόταν με την ανήλικη αδελφή να το ανεβάζει με τα χέρια σε όροφο επειδή η Διευθύντρια αρνιόταν να μετακινήσει την τάξη του στο ισόγειο. Επίσης, θεωρώντας ότι συνυπάρχει νοητικό πρόβλημα, παρά την αντίθετη γνωμάτευση επιστημονικού φορέα από την οποία φαινόταν ότι το παιδί χειριζόταν ειδικά επεξεργασμένο ηλεκτρονικό υπολογιστή, η διευθύντρια επέμενε ότι το παιδί πρέπει να πάει σε ειδικό επαγγελματικό εργαστήριο για κηπουρική. Σε μία άλλη περίπτωση μαθητής λυκείου ιδιωτικού σχολείου με διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή έχει αποκλειστεί από όλες τις σχολικές εκδρομές.

Το παιδί με αναπηρία στην Ελλάδα δεν λαμβάνει επαρκή και κατάλληλη εκπαιδευτική υποστήριξη στο γενικό αλλά ούτε στο ειδικό σχολείο για το οποίο τίθενται κατώτεροι στόχοι από τους φορείς της εκπαίδευσης. Συχνά διαχωρίζεται σε απομακρυσμένα ειδικά σχολεία, στεγασμένα σε ακατάλληλα μισθωμένα από Νομαρχίες κτίρια, καθώς θεωρείται ανεπιθύμητη η χωροταξική ένταξη ειδικών σχολείων μέσα στα γενικά σχολεία για να μη δυσαρεστηθούν οι υπόλοιποι γονείς. Το παιδί αν και μπορεί να έχει μόνο κινητική αναπηρία τοποθετείται σε ειδικά σχολεία μαζί με παιδιά με νοητική αναπηρία. Στη χειρότερη περίπτωση το παιδί με βαριά αναπηρία δεν γίνεται δεκτό σε κανένα σχολείο. Στην πράξη παρατηρείται: 1) έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού, για την ειδική αγωγή, στο γενικό και στο ειδικό σχολείο, ειδικότερα έλλειψη μόνιμων οργανικών θέσεων εκπαιδευτικού προσωπικού, ιδίως εξειδικευμένου σε διαφορετικές ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, ειδικοτήτων αλλά και βοηθών συνοδών για παιδιά με κινητική αναπηρία, 2) μη λειτουργία ή υπολειτουργία θεσμών ένταξης, για λόγους οικονομικούς ή κατάλληλης στελέχωσης, όπως συμβαίνει με τα ιδρυθέντα τμήματα ένταξης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, 3) μη παροχή αναλυτικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων ειδικά προσαρμοσμένων για διαφορετικά είδη ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών, τα οποία δημιουργήθηκαν με χρηματοδότηση της Ε.Ε αλλά δεν εγκρίθηκαν ποτέ με Υπουργικές Αποφάσεις, 4) έλλειψη τεχνικού εξοπλισμού και παιδαγωγικών μέσων.

Οι γονείς του παιδιού με αναπηρία πρέπει να αντιμετωπίσουν και άλλα προβλήματα. Τα ασφαλιστικά ταμεία αρνούνται να καταβάλλουν τα ποσά των θεραπειών που συνιστούνται από το γιατρό, συστέλλουν τον αριθμό των επιτρεπόμενων θεραπειών μέσα στους Κανονισμούς τους ή, έχει τύχει και αυτό, αρνούνται θεραπείες με το επιχείρημα ότι συνιστούν υποχρέωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Η σύνδεση υπηρεσιών υγείας και εκπαίδευσης είναι ανύπαρκτη. Απουσιάζουν οι δομές για πρόληψη της αναπηρίας και για πρώιμη διάγνωση και παρέμβαση, για υποστήριξη και εκπαίδευση της οικογένειας, για βραχυπρόθεσμη φιλοξενία του παιδιού για την ανακούφιση των γονέων αλλά και οι δομές ημερήσιας απασχόλησης νέων και ενηλίκων με βαριές νοητικές αναπηρίες που διαβιούν στην οικογένεια.

Τα παιδιά απορούν. Οι γονείς απελπίζονται καθώς έρχονται αντιμέτωποι με την αναπηρία, τούς προσωπικούς τους περιορισμούς και συγχρόνως καλούνται να φροντίσουν και να υποστηρίξουν το παιδί σε μία μακρόχρονη διαδικασία αντιμετωπίζοντας τα ιατρικά, παιδαγωγικά και κοινωνικά του προβλήματα. Συχνά νιώθουν ψυχικά, σωματικά, οικονομικά εξοντωμένοι, σε απόγνωση και απομονωμένοι με συνέπεια να αυξάνονται οι πιθανότητες για συμπεριφορές άσκησης ψυχολογικής και σωματικής βίας ή παραμέλησης του παιδιού. Από την πλευρά των παιδιών με αναπηρίες σε εναλλακτική φροντίδα, σε ιδρύματα, το πεπαλαιωμένο πλαίσιο λειτουργίας, η ανεπάρκεια αριθμού και εξειδικεύσεων του προσωπικού και η ανεπαρκής χρηματοδότηση οδηγούν σε κατάφωρες παραβιάσεις δικαιωμάτων στην υγεία και την ανάπτυξη όπως στην περίπτωση παιδιών με αυτισμό σε ξύλινα κλουβιά σε ίδρυμα.

Η ελληνική νομοθεσία προβλέπει ειδικές διατάξεις για ανθρώπους με αναπηρία, ωστόσο, στο σύνολό της αγνοεί τις διεθνείς νομικές αρχές. Παρόμοια οι Υπουργικές Αποφάσεις και τα Προεδρικά Διατάγματα για την εφαρμογή της νομοθεσίας, δηλαδή το λεγόμενο κανονιστικό πλαίσιο συχνά δεν εκδίδεται ή περιορίζει το γράμμα και το πνεύμα του νόμου συστέλλοντας την εφαρμογή του. Οι πολιτικές πάσχουν από άποψη προγραμματισμού, σχεδιασμού και φανερώνουν έλλειψη γνώσης για τις διαστάσεις της αναπηρίας, σε κάθε πεδίο, και απροθυμία για προτεραιοποίησή της. Τέλος η Δημόσια Διοίκηση συχνά δεν εφαρμόζει το νόμο, ακολουθεί παγιωμένες πρακτικές, εγκλωβίζει στη γραφειοκρατική δυσκαμψία και δεν προβαίνει σε ανάλογη με τις νομικές αρχές, ισότιμη, κατανομή πιστώσεων.
Η συνέπεια είναι ότι δεν διασφαλίζονται τα θεσμικά και τα ουσιαστικά εχέγγυα (1) για την πραγμάτωση των δικαιωμάτων του παιδιού και εν δυνάμει ενηλίκου με αναπηρία. Πώς λοιπόν θα υπάρξει πρόσβαση στην απασχόληση και κοινωνική συμμετοχή του ενηλίκου με αναπηρία όταν δεν πραγματώνονται θεμελιώδη δικαιώματά του και έχει ήδη προηγηθεί ο κοινωνικός αποκλεισμός του ως παιδιού από την εκπαίδευση;

Πολιτικές και δρόμοι κοινωνικής ενσωμάτωσης

Η Διεθνής Επιτροπή για τα δικαιώματα του παιδιού τονίζει ότι το εμπόδιο δεν είναι η αναπηρία του παιδιού αλλά οι φραγμοί φυσικοί, κοινωνικοί, πολιτιστικοί και οι αντιλήψεις. Η διάκριση μπορεί να διαιωνίζεται από τη νομοθεσία, την κυβερνητική δράση ή απραξία, τις καθιερωμένες στερεότυπες αντιλήψεις και τα ΜΜΕ, στο βαθμό που συνδέονται και αλληλεπιδρούν (2). Η στρατηγική προαγωγής των δικαιωμάτων πρέπει να συνίσταται σε δράση για την άρση αυτών των φραγμών (3).

Για παράδειγμα ο αποκλεισμός από το γενικό σχολείο του παιδιού με νοητική αναπηρία και ο διαχωρισμός του σε ειδικό σχολείο, ενδεχομένως υπό προϋποθέσεις δεν παραβιάζει το δικαίωμά του για ειδική κατάλληλη εκπαίδευση, ωστόσο παραβλέπει τα δικαιώματα του στη συμμετοχή και την κοινωνικοποίηση με τους συνομηλίκους, του στο μέτρο των δυνατοτήτων του (4), συνεπώς αγνοεί την ολιστική προσέγγιση των δικαιωμάτων. Ως αποτελεσματική στρατηγική ενσωμάτωσης για τη δημιουργία μίας συνεκτικής κοινωνίας θεωρείται η συμμετοχική εκπαίδευση, ένα παιδαγωγικό μοντέλο το οποίο στηρίζεται στην αρχή ότι «κάθε παιδί έχει μοναδικά χαρακτηριστικά και εκπαιδευτικές ανάγκες … όλα πρέπει να εκπαιδεύονται μαζί ανεξάρτητα από τις διαφορές τους». Η Σ.Ε θέτει ως άξονα της εκπαίδευσης το παιδί, ως στόχο τον εκδημοκρατισμό του σχολείου και συνιστά μέσο θεωρητικής και πρακτικής διαπαιδαγώγησης στα ανθρώπινα δικαιώματα μέσω της συνύπαρξης. Αντίθετα με την ένταξη/ενσωμάτωση, η οποία συμβάδιζε με πολιτικές που προσπαθούν να προσαρμόσουν το παιδί με αναπηρία στο σχολείο, η συμμετοχική εκπαίδευση είναι συμβατή με πολιτικές που έχουν ως στόχο να αλλάξουν το σχολικό περιβάλλον, για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες του παιδιού. Χαρακτηριστικά, η Διεθνής Επιτροπή για τα Δικαιώματα του παιδιού (5), όρισε την συμμετοχική εκπαίδευση (inclusive education) «ως δικαίωμα…των παιδιών με αναπηρίες». Την προσδιόρισε ως μέσο της εκπαίδευσης, επειδή τα παιδιά με αναπηρία κοινωνικοποιούνται, αλλά και ως σκοπό της εκπαίδευσης επειδή όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην παρουσία όλων των παιδιών για να προετοιμαστούν για τη ζωή σε μία κοινωνία διαφορετικότητας. Για τον λόγο αυτό κρίθηκε ως στρατηγική προϋπόθεση για την εξέλιξη της κοινωνίας σε «κοινωνία συμμετοχής». Η βασική αρχή είναι ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξία και η απόρριψη ενός προτύπου που «υποθετικά κρίνεται ως φυσιολογικό».

Τρόποι ενδυνάμωσης/συμμετοχής ΑΜΕΑ/ΜΚΟ στον σχεδιασμό κρατικής πολιτικής

Η αναπηρία δεν είναι ζήτημα πρόνοιας ή πολιτικών πρόνοιας αλλά ζήτημα διασφάλισης θεμελιωδών ελευθεριών ατομικών και πολιτικών και εφαρμογής ανθρωπίνων δικαιωμάτων οικονομικών, κοινωνικών και μορφωτικών. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό καθώς οι παροχές για την εφαρμογή δικαιωμάτων πρέπει να διασφαλίζουν τουλάχιστον τον πυρήνα του δικαιώματος και να σχεδιάζονται για την προοδευτική πραγμάτωσή του. Για το λόγο αυτό η αναπηρία θα πρέπει να λαμβάνεται οριζόντια υπόψη στο νόμο και τις πολιτικές. Σε αυτό θα συμβάλλει η κύρωση (6) της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα των Προσώπων με Αναπηρίες (7,8), η οποία προσαρμόζει τα ήδη θεσπισμένα ανθρώπινα δικαιώματα στις ιδιαίτερες συνθήκες, τις οποίες κάνει ορατές (9,10), για να πραγματωθεί η ισότητα στην πράξη.

Ωστόσο, ο σχεδιασμός των πολιτικών και ο προγραμματισμός κατανομής και αύξησης πόρων και ανθρώπινου δυναμικού απαιτούν αριθμητικά στοιχεία και στατιστικά δεδομένα, για παράδειγμα πόσα παιδιά υπάρχουν με αναπηρίες στην Ελλάδα, τι φύλου και τι ηλικίας, σε ποιες περιοχές της χώρας βρίσκονται, σε τι συνίστανται οι αναπηρίες τους και τι είδους ανάγκες προκύπτουν, τι είδους εκπαίδευση χρειάζονται, πόσα βρίσκονται εκτός οικογενειακού πλαισίου κλπ.

Η νομοθεσία, η εφαρμογή της με κανονιστικό πλαίσιο, οι πολιτικές, οι διοικητικές πρακτικές, πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τις διαστάσεις των διαφορετικών ειδών αναπηρίας σε κάθε πεδίο και να ενστερνίζονται τις αρχές της ισότητας, της εξίσωσης των ευκαιριών (11,12) και της μη διάκρισης (13). Να θυμηθούμε ότι διάκριση συνιστά κάθε διαχωρισμός, αποκλεισμός, περιορισμός ή άρνηση λογικής προσαρμογής, στη βάση της αναπηρίας, που έχει ως αποτέλεσμα τη βλάβη ή ακύρωση της άσκησης των δικαιωμάτων (14). Η αρχή της ισότητας απαιτεί ο νόμος να λαμβάνει υπόψη τις ιδιαίτερες συνθήκες δηλαδή το είδος της αναπηρίας σε κάθε πεδίο. Τέλος, η αρχή της εξίσωσης των ευκαιριών απαιτεί νόμους (15) με στόχο την προοδευτική και αμετάκλητη συστημική διαδικασία, σύμφωνα με την οποία τα συστήματα και οι δομές της κοινωνίας να αλλάξουν, έτσι ώστε να καθίστανται προσβάσιμα στα πρόσωπα με αναπηρία, χωρίς να απαιτείται το αντίστροφο.

Η λήψη μέτρων πρόληψης, ελέγχου, και επανόρθωσης σε περιπτώσεις παραβιάσεων, αλλά και η προώθηση εκστρατειών αλλαγής των κοινωνικών αντιλήψεων (16) είναι αναγκαία. Σε περίπτωση παραβιάσεων οι διαρκείς διεκδικήσεις ατομικές και συλλογικές, από γονείς και εκπροσώπους, με προσφυγή στα προβλεπόμενα διοικητικά μέσα, σε ανεξάρτητες αρχές όπως ο ΣΤΠ και στα εθνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια είναι παράγοντες για την προαγωγή των δικαιωμάτων του παιδιού με αναπηρία.

Επίσης αναγκαία είναι η συσπείρωση των εκπρόσωπων των ανθρώπων με αναπηρίες και της κοινωνίας των πολιτών, για τη διάχυση γνώσης σε όλους, για το σχεδιασμό και την υλοποίηση θετικών δράσεων τακτικά αξιολογούμενων, για τη θέση συγκεκριμένων στόχων, όχι για να βελτιωθεί η θέση συγκεκριμένων ομάδων, αλλά για τη διεκδίκηση συγκεκριμένων δικαιωμάτων για όλους, με σκοπό να επηρεαστούν οι εκπρόσωποι της Πολιτείας, οι αποφάσεις των οποίων επηρεάζουν τις ζωές μας. Σημαντική είναι η εκπαίδευση των επαγγελματιών για τις συνέπειες της αναπηρίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η εγκατάλειψη στερεότυπων αντιλήψεων όλων μας, και αυτών μεταξύ των ανθρώπων με αναπηρίες, για τις περιορισμένες δυνατότητες, τη μειωμένη αξία και παραγωγικότητα άλλων ομάδων, ιδίως αυτών με βαριές ή πολλαπλές αναπηρίες ή σύνθετες αναπηρίες νόησης και συμπεριφοράς, η αποδοχή της διαφορετικότητας και η αναγνώριση παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι σημαντικοί στόχοι. Τα ΜΜΕ ως παράγοντας εξέλιξης αντιλήψεων και κοινωνικών αλλαγών έχουν βασικό ρόλο με την προβολή θετικών εικόνων.

Τέλος για να επιτευχθεί η πραγματική ισότητα και η κοινωνική συμμετοχή, για να διασφαλιστεί η ποιότητα και η λειτουργικότητα της κοινωνίας σε μία πολιτεία ευνομούμενη και δημοκρατική στην οποία όλοι συνυπάρχουμε ισότιμα και για να πραγματωθούν τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρίες πρέπει οι εκπρόσωποι της Πολιτείας να επιδείξουν πολιτικό ήθος και βούληση ώστε να αναθεωρηθούν θεσμοί, δομές και αντιλήψεις. Σε αυτό πρέπει να συμβάλλουμε όλοι.

Σας ευχαριστώ.

17/05/2010

Ιωάννα Κουβαριτάκη
Δικηγόρος, Ειδική Επιστήμονας-Κύκλος Δικαιωμάτων του Παιδιού, Συνήγορος του Πολίτη

Αναφορές
  1. Να σέβεται δηλαδή να απέχει από υιοθέτηση μέτρων που εμποδίζουν την άσκηση του δικαιώματος. Να προστατεύσει το δικαίωμα από τους τρίτους. Να παράσχει τις προϋποθέσεις για την υλοποίησή του.
  2. The International Save the Children Alliance: Children’s rights: equal rights? Diversity, difference and the issue of discrimination. Editor Sarah Muscroft. November 2000.
  3. Επιτροπή για τα Δικαιώματα του παιδιού, ημέρα συζήτησης για το παιδί με αναπηρία: «The Committee emphasizes that the barrier is not the disability itself but rather a combination of social, cultural, attitudinal and physical obstacles which children with disabilities encounter in their daily lives. The strategy for promoting their rights is therefore to take the necessary action to remove those barriers».
  4. Η ΔΣΔΠ, προσδίδει ιδιαίτερο δικαίωμα στο παιδί με νοητική υστέρηση για «αποτελεσματική πρόσβαση στην εκπαίδευση… έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η όσο το δυνατόν πληρέστερη κοινωνική ένταξη και προσωπική του ανάπτυξη».
  5. General day of discussion, 6 Octobre 1997: Disabled Children (CRC/C/69).
  6. Σ. αρ.28, παρ.1.Αυξημένη τυπική ισχύς. διεθνών συμβάσεων που έχουν κυρωθεί με νόμο.
  7. Έχει υπογραφεί από την ελληνική πολιτεία (30 Μαρτίου 2007). Δεν αναγνωρίζει νέα δικαιώματα
  8. και το Προαιρετικό Πρωτόκολλο με το μηχανισμό εφαρμογής της Σύμβασης.
  9. στο διεθνές νομικό στερέωμα
  10. Hard law obligations
  11. ΔΣΔΠ αρ. 28. Πρότυποι κανόνες για την εξίσωση των ευκαιριών για τα άτομα με αναπηρίες.
  12. Από τους Πρότυπους Κανόνες οι οποίοι έχουν υιοθετηθεί, με το νόμο 2430/ 1996 από την ελληνική πολιτεία, (“soft law”) και προσδιορίζουν τις υποχρεώσεις των κρατών που προκύπτουν από το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Μορφωτικά Δικαιώματα
  13. ΔΣΔΠ αρ. 2. Η Διεθνής Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού είναι το πρώτο διεθνές εργαλείο “hard law” που αναφέρει την «ανικανότητα» ειδικά ως λόγο μη διάκρισης ενός προσώπου. Επίσης και ο Χάρτης των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην Ε.Ε. (αρ. 20,21)
  14. General Comment no 5 para. III Committee ICESCR.
  15. Βάση της αρχής οι Πρότυποι Κανόνες του ΟΗΕ αναφέρουν για παράδειγμα ότι πρέπει να επιδιωχθεί η σταδιακή ένταξη των υπηρεσιών ειδικής εκπαίδευσης και των υποστηρικτικών υπηρεσιών, μέσα στο σύστημα γενικής εκπαίδευσης, ως στόχος για ίση συμμετοχή όλων των παιδιών
  16. Committeee on the rights of the child. General Comment no.9 (2006). The rights of children with disabilities. CRC/C/GC/9, ΙΙ.The key provisions for children with disabilities arts. 2 and 23. A. Article 2.

Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

Μετά την κινητοποίηση των γονέων και την ευρεία δημοσιοποίηση του θέματος. Η νομαρχία Ανατολικής Αττικής θα λειτουργήσει τις κατασκηνώσεις ΑμεΑ Ανακάλεσε την απόφαση μη λειτουργίας τους.

image Η μεγάλη κινητοποίηση των γονέων που κατέκλυσαν την αίθουσα συνεδριάσεων του νομαρχιακού συμβουλίου ανατολικής αττικής επέφερε αποτελέσματα. Μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση η νομαρχία ανακάλεσε την ληφθείσα στις 22 Απριλίου απόφασή της να μην λειτουργήσει εφέτος τις δύο μεγάλες κατασκηνώσεις ΑμεΑ, στον Αγιο Ανδρέα και στην Κερατέα.

Το δικαίωμα στην καλοκαιρινή ξεκούραση περίπου 1.000 παιδιών με αναπηρία από όλη την Αττική για φέτος τουλάχιστον διασφαλίστηκε.

Όπως περίτρανα απεδείχθη, η ανυποχώρητη στάση (στην προκειμένη περίπτωση των γονέων και κηδεμόνων ΑμεΑ) νομοτελειακά επιβραβεύεται.

ΕΠΙ ΙΣΟΙΣ ΟΡΟΙΣ 31.5.2010

________________________

ΕΡΩΤΗΣΗ – ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΤΟΥ BLOG: Γεγονός αδιαμφισβήτητο η επίτευξη του σκοπού από τους γονείς των Α.με.Α. να μην κλείσουν οι κατασκηνώσεις του Αγίου Ανδρέα και της Κερατέας, αλλά γιατί πάντα σ΄αυτή τη χώρα πρέπει να βρίσκονται λύσεις στο παρά πέντε; Αλλά με αυτή την νοοτροπία, κάνουμε ένα βήμα εμπρός και δυο πίσω…

Οσμή σκανδάλου στην περιφέρεια Θεσσαλίας

image

Ανέθεσαν μελέτη προσπελασιμότητας κτιρίων σε εταιρία συμβούλων

Επερώτηση στην βουλή τριών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ

Η καθολικά ζητούμενη διαφάνεια στις αναθέσεις δημοσίων έργων δεν αφορά μόνο υποθέσεις του τύπου (και της κλίμακας) SIEMENS. Μια πρόσφατη απόφαση της Ενδιάμεσης Διαχειριστικής Αρχής Περιφέρειας Θεσσαλίας σχετική με την συγχρηματοδοτούμενη ενέργεια “εξέταση συνθηκών προσπελασιμότητας ΑμεΑ στα δημόσια κτίρια και σε κτίρια υπηρεσιών καθημερινού ενδιαφέροντος”, γεννά σοβαρά ερωτηματικά για το αξιοκρατικό των κριτηρίων της που πρέπει δημόσια και πειστικά να απαντηθούν.

Η ενέργεια συγχρηματοδοτείται από το διαρθρωτικό ταμείο ΕΤΠΑ – Υποπρόγραμμα Α’ τεχνικής υποστήριξης του επιχειρησιακού προγράμματος “Θεσσαλία – Στερεά Ελλάδα – Ηπειρος 2007-2013”. Υποψηφιότητα για την υλοποίηση είχε θέσει η περιφερειακή ομοσπονδία ΑμεΑ (ΠομΑμεΑ) Θεσσαλίας , με αποδεδειγμένη εμπειρία και γνώση επί του θέματος, μιας και μόλις προ τριετίας είχε εκπονήσει παρεμφερή μελέτη συναφούς περιεχομένου στο πλαίσιο του Προγράμματος Προσβασιμότητας στους Δήμους , με χρηματοδότηση ΕΣΠΑ 2007/2013.

Πέραν της εμπειρίας, η ΠομΑμεΑ Θεσσαλίας είναι μέλος της ΕΣΑμεΑ, που ως τριτοβάθμιος φορέας των ΑμεΑ έχει δικαίωμα ψήφου στην επιτροπή παρακολούθησης του Ε.Π. Θεσσαλίας – Ηπείρου – Στερεάς Ελλάδας. Δεδομένη εμπειρία, λοιπόν, συν θεσμικός ρόλος , η επιλογή της περιφερειακής ομοσπονδίας ΑμεΑ ως αναδόχου του συγκεκριμένου έργου θεωρείτο κάτι παραπάνω από πιθανή.

Η μη επιλογή της ΠομΑμεΑ Θεσσαλίας ελάχιστα θα μας απασχολούσε αν στην θέση της δεν επελέγετο εμπορική εταιρία παντελώς άσχετη επί του θέματος, η οποία δραστηριοποιείται στον τομέα των συμβουλευτικών υπηρεσιών δεδομένων (data consulting services). Οπως μάλιστα αποκαλύπτουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Η. Διώτη, Ε. Αμμανατίδου- Πασχαλίδου και Ν. Τσούκαλης σε σχετική επερώτησή τους προς τους υπουργούς εσωτερικών και οικονομικών, οι της εταιρίας μετά την ανάληψη της μελέτης επέδειξαν απαράμμιλο θράσος έναντι των πρώην ανταγωνιστών τους.

Συγκεκριμένα, εκπρόσωπος της εταιρίας επικοινώνησε τηλεφωνικά με μέλος της διοίκησης της Ομοσπονδίας προκειμένου να ζητήσει στοιχεία και στατιστικά δεδομένα καθώς και την προηγούμενη μελέτη που είχε εκπονηθεί από την ΠΟμΑμεΑ Θεσσαλίας, μη διστάζοντας να δηλώσει πλήρη από μέρους της εταιρίας του άγνοια για το αντικείμενο!

Ερώτημα: Παντελώς άσχετοι με το αντικείμενο αναλαμβάνουν την εξέταση της προσπελασιμότητας δημοσίων κτιρίων και υπηρεσιών, στο όνομα της οποίας εδώ και μιά δεκαετία τουλάχιστον (από την ψήφιση του σχετικού Ν2831/2000) χιλιάδες προτάσεις έχουν υποβληθεί και τόνοι μελάνι έχουν χυθεί;

Δεν θέλουμε να το πιστέψουμε, ελπίζουμε ότι στην απάντησή τους οι κ.κ Ραγκούσης και Κατσέλη θα διαψεύσουν την επιφυλακτικότητά μας. Θα γνωστοποιήσουν ένα τουλάχιστον σοβαρό/αδιάψευστο κριτήριο επιλογής της εταιρίας συμβούλων , έστω και αν με μιά πρώτη ματιά κανένα τέτοιο δεν φαίνεται να υπάρχει.

(ΕΠΙ ΙΣΟΙΣ ΟΡΟΙΣ enet.gr: 29/5/2010)