Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

Το πρώτο e-shop για ΑμεΑ

image

Ξεκίνησε τη λειτουργία του το πρώτο ηλεκτρονικό κατάστημα φιλικό προς ΑμεΑ και ιδιαίτερα για τα άτομα με οπτική...

Ξεκίνησε τη λειτουργία του το πρώτο ηλεκτρονικό κατάστημα φιλικό προς ΑμεΑ και ιδιαίτερα για τα άτομα με οπτική αναπηρία. Το www.cretasense.com εμπορεύεται φυσικά καλλυντικά, καθώς και πληθώρα κρητικών παραδοσιακών και βιολογικών προϊόντων.

«Η διαφορά της ιστοσελίδας αυτής, σε σχέση με τα υπόλοιπα e-shops, είναι η ευκολία με την οποία μπορούν να περιηγηθούν τα ΑμεΑ και ιδιαίτερα οι άνθρωποι με οπτική αναπηρία, προκειμένου να πραγματοποιήσουν ηλεκτρονικά τις αγορές τους», λέει στον «Ε.Τ.» ο κ. Αντρέας Καραγιάννης, ιδιοκτήτης του καταστήματος «Creta Sense» στη Θεσσαλονίκη -ειδικά διαμορφωμένο για ΑμεΑ-, τα προϊόντα του οποίου πωλούνται και στο νέο διαδικτυακό τόπο.

Η «ειδική» ιστοσελίδα

Στο συγκεκριμένο ηλεκτρονικό κατάστημα τηρούνται όλα τα διεθνή πρότυπα προσβασιμότητας Διαδικτύου, έτσι ώστε τα ΑμεΑ αλλά και ο χρήστης με προβλήματα όρασης να γνωρίζει ακριβώς σε ποια κατηγορία του ηλεκτρονικού καταστήματος βρίσκεται, να προσθέτει εύκολα προϊόντα στο καλάθι και να ενημερώνεται αναλυτικά και χωρίς παρανοήσεις για την κατάσταση της παραγγελίας του.

«Η σχεδίαση του site είναι τέτοια που ακολουθεί όλα τα διεθνώς καθιερωμένα πρότυπα που εξασφαλίζουν την προσβασιμότητα και χρηστικότητα. Με αυτόν τον τρόπο δίνεται η δυνατότητα σε όλους τους καταναλωτές, ακόμη κι αν βρίσκονται μακριά από το κατάστημά μας, να κάνουν τις αγορές τους, ενώ ταυτόχρονα τα ΑμεΑ καταλαβαίνουν απόλυτα το τι ακριβώς ‘‘κοιτάζουν’’», αναφέρει ο κ. Καραγιάννης.

Ο επισκέπτης της ιστοσελίδας, διαπιστώνει αμέσως την εύχρηστη περιήγηση, καθώς και την ιδιαίτερα αναλυτική περιγραφή της κάθε επιλογής. Σε όλα τα σημεία του ηλεκτρονικού καταστήματος δίνονται πληροφορίες με απλά και κατανοητά κείμενα, όπως στους καταλόγους των προϊόντων, κατά την ηλεκτρονική συναλλαγή, στην επισκόπηση της παραγγελίας, ενώ παράλληλα προειδοποιεί το χρήστη πριν από την έγκριση κάθε ενέργειας.

«Ολη η φιλοσοφία του e-shop και του καταστήματος κινείται γύρω από τη λογική τού να γίνει η ζωή των ΑμεΑ πιο εύκολη. Παραδείγματος χάρη, το κείμενο και το φόντο έχουν αρκετή αντίθεση για να είναι ευδιάκριτα στο χρήστη, ενώ τα links μορφοποιήθηκαν κατάλληλα, έτσι ώστε να είναι αντιληπτά από άτομα με αχρωματοψία. Ταυτόχρονα, κατά την ανάγνωση, εμφανίζεται πρώτα το περιεχόμενο της κάθε σελίδας και μετά τα μενού επιλογών», εξηγεί ο ιδιοκτήτης του καταστήματος.

«Σαν δεύτερο σπίτι»

Από την πρώτη μέρα λειτουργίας του e-shop η επισκεψιμότητα ήταν ήδη μεγάλη, ενώ τα άτομα χωρίς όραση θεωρούν το κατάστημα του κ. Καραγιάννη και ως «δεύτερο σπίτι», λόγω της φιλικής ατμόσφαιρας του χώρου, αν και μετράει ένα μήνα περίπου που άνοιξε τις πόρτες του: «Τα άτομα με αναπηρία έχουν το δικαίωμα στην αυτόνομη ζωή και στην πλήρη συμμετοχή στην κοινωνία. Η δική μας προσπάθεια, λοιπόν, προσανατολίζεται στο να προσφέρει και στα ΑμεΑ την ελευθερία και να εξασφαλίσει την εύκολη πρόσβαση στην αγορά. Δεν είναι τυχαίο που άτομα με οπτική αναπηρία έρχονται ακόμα και για να κάνουν τη βόλτα τους στο κατάστημα, χωρίς να αγοράσουν κάποιο προϊόν, απλά για να «διαβάσουν» τις επιγραφές. Με αυτό τον τρόπο αισθάνονται και ισότιμα μέλη της κοινωνίας», αναφέρει ο ίδιος.

Τα «ευανάγνωστα» προϊόντα

Σε όλα τα προϊόντα που διαθέτει το κατάστημα έχουν τοποθετηθεί ετικέτες σε γραφή Braille (γραφή τυφλών), ώστε να είναι σε θέση να διαβάζουν τα στοιχεία εκείνα που είναι απαραίτητα για να το αγοράσουν. Θα υπάρχουν ακόμα βοηθητικά ηχητικά συστήματα, ώστε, ακουμπώντας ο πελάτης το προϊόν, να αναπαράγεται φωνητικό μήνυμα το οποίο θα τον πληροφορεί για την ακριβή θέση του στο κατάστημα.

«Λειτουργούμε με το σκεπτικό της παρέας, ώστε να γίνουμε φίλοι με τους πελάτες μας. Κατανοώντας τις καθημερινές ανησυχίες τους, τοποθετήσαμε σε όλα τα προϊόντα μας ετικέτες με γραφή Braille, ενώ τα ανοίγουμε προκειμένου να τα δοκιμάσουν πριν προχωρήσουν στην αγορά τους», αναφέρει ο κ. Καραγιάννης.

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Η ιστορία των κωφών. Πρόσωπα και γεγονότα που σημάδεψαν τον αγώνα για αυτονομία της κοινότητας των κωφών.

image

Αρθρογραφεί ο ειδικός εκπαιδευτικός κωφών

Γ. Αντζακας

Πολλές φορές διαβάζουμε στις εφημερίδες ή ακούμε στις τηλεοπτικές ειδήσεις τη φράση «διάλογος κωφών», όταν ακριβώς θέλουν να τονίσουν την ανυπαρξία διαλόγου ή συνεννόησης μεταξύ των δύο μερών. Όσοι γνωρίζουν κάποιον Κωφό ή ζουν στην κοινότητα των Κωφών ξέρουν ότι όχι μόνο δεν υπάρχει έλλειψη διαλόγου, αλλά πλεονασμός επικοινωνίας. Σε μια λέσχη Κωφών ο αέρας γεμίζει με νοήματα. Οι Κωφοί επικοινωνούν και συνεννοούνται μεταξύ τους, αλλά συγχρόνως μπορεί να ρίχνουν λοξές ματιές στο διπλανό τραπέζι για να δουν τι συζητούν οι άλλοι. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες εκδηλώσεις της 

Οι Κωφοί επικοινωνούν μεταξύ τους με την νοηματική γλώσσα. Η νοηματική γλώσσα δεν είναι διεθνής, αλλά οι Κωφοί σε κάθε χώρα χρησιμοποιούν την δική τους νοηματική γλώσσα π.χ. στην Ελλάδα, την Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (Ε.Ν.Γ.), στις Η.Π.Α., την Αμερικάνικη Νοηματική Γλώσσα (American Sign Language). Όπως συμβαίνει και με τις ομιλούμενες γλώσσες σε κάθε χώρα υπάρχουν και κατά τόπους διάλεκτοι της νοηματικής γλώσσας. Οι γλωσσολογικές έρευνες σε διάφορες νοηματικές γλώσσες έδειξαν ότι η κάθε νοηματική γλώσσα έχει συγκεκριμένη δομή και ανταποκρίνεται στα παγκόσμια κριτήρια (universals) των ανθρωπίνων γλωσσών. Είναι μια πλήρης γλώσσα που με αυτήν μπορούν οι Κωφοί να επικοινωνήσουν τις ιδέες τους, τα συναισθήματά τους, τις ανάγκες τους. Παράλληλα με τη νοηματική γλώσσα εκφράζουν τις καλλιτεχνικές τους ανάγκες μέσα από το θέατρο, την ποίηση και την λογοτεχνία. Τέλος, συμμετέχουν στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας και τα μυστήρια καθώς η νοηματική γλώσσα είναι το μέσον μετάδοσης και επικοινωνίας των αληθειών του Ευαγγελίου.

Με βάση και κέντρο τη νοηματική γλώσσα οι Κωφοί συγκροτούν τη δική τους κοινότητα και αναπτύσσουν κοινές αξίες, κουλτούρα και παραδόσεις. Παράλληλα όμως επηρεάζονται από την ευρύτερη κοινωνία ενώ συγχρόνως μοιράζονται τα ίδια ήθη και έθιμα της κοινωνίας στην οποία ζουν, πράγμα που δεν συμβαίνει πάντα με όλες τις γλωσσικές μειονότητες (π.χ. Πομάκοι, Τσιγγάνοι). Το γεγονός, ότι αποτελούν γλωσσική μειονότητα, είναι που διαφοροποιεί τους Κωφούς, από άλλες ομάδες αναπήρων. Η συμμετοχή των Κωφών στην ευρύτερη κοινωνία προϋποθέτει ευαισθητοποίηση και αποδοχή της διαφορετικότητας τους από τους ακούοντες. Μέχρι να γίνει αυτό, οι Κωφοί θα βιώνουν διακρίσεις και προκαταλήψεις στην καθημερινή τους ζωή και στις συναλλαγές τους με τους ακούοντες.

Οι Κωφοί στην πλειοψηφία τους παντρεύονται μεταξύ τους. Γι’ αυτό το λόγο η κοινότητα των Κωφών χαρακτηρίζεται ως ενδογαμική (Padden, 1980). Το 92% περίπου των παιδιών που γεννούν οι Κωφοί είναι ακούοντα. Ένα μικρό ποσοστό Κωφών γεννούν Κωφά παιδιά (Schein and Delk 1974, Walter, 1990). Τα ακούοντα παιδιά Κωφών γονέων συνήθως γεννούν ακούοντα παιδιά. Συνοπτικά, αναφερόμαστε λέγοντας ότι η κώφωση επηρεάζει την ιστορία μιας οικογένειας για τρεις γενιές. Δηλαδή, ακούοντες γονείς, χωρίς να το υποψιάζονται, 

Η Padden (1980) δίνει τον εξής ορισμό για την κοινότητα των Κωφών: «η κοινότητα των Κωφών αποτελείται από μια ομάδα ατόμων που κατοικούν σε κάποια περιοχή, έχει κοινούς στόχους που καθορίζονται από τα μέλη της και παλεύει για να πετύχει αυτούς τους στόχους. Μια κοινότητα Κωφών μπορεί να περιλαμβάνει άτομα που δεν είναι κωφά, αλλά που υποστηρίζουν δραστήρια τους σκοπούς της κοινότητας των Κωφών και δουλεύουν μαζί με τους Κωφούς για να τους πετύχουν». (σελ. 92). 

Η γνώση και η χρήση της νοηματικής γλώσσας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ένταξη κάποιου στην κοινότητα των Κωφών. Στην κοινότητα των Κωφών ο βαθμός ακουστικής απώλειας δεν παίζει κανένα ρόλο, αφού η γνώση και η χρήση της νοηματικής γλώσσας είναι το διαβατήριο και η πιστοποίηση για να ενταχθεί κάποιος σ΄ αυτή. Είναι ολοφάνερο ότι όσοι ακούοντες θέλουν να γίνουν μέλη της κοινότητας των Κωφών θα πρέπει να μπορούν να επικοινωνούν μαζί τους, να γνωρίζουν και να σέβονται τους κανόνες συμπεριφοράς στην κοινότητα. Οι ακούοντες που είναι μέλη της κοινότητας των Κωφών ξεχωρίζουν για τη στάση τους που σχετίζεται περισσότερο με τη δέσμευση στην κοινότητα και τους στόχους της, παρά με την υπηρεσία που προσφέρουν είτε σε σχολεία είτε σε άλλους οργανισμούς. Γενικά είναι αυτοί που παλεύουν μαζί με τους Κωφούς και όχι για τους Κωφούς, για το όφελος της κοινότητας και όχι των ιδίων. (Β. Λαμπροπούλου, 1998). 

Μια σύντομη ιστορική αναδρομή είναι απαραίτητη για να κατανοήσουμε καλύτερα τη θέση των κωφών στην κοινωνία διαχρονικά. Οι Κωφοί και γενικότερα οι άνθρωποι με αναπηρίες από την αρχαιότητα μέχρι την αναγέννηση δεν είχαν την αποδοχή της κοινωνίας και για αυτό το λόγο ζούσαν στο περιθώριο χωρίς δικαιώματα και εκπαίδευση. 

Στην αρχαία ελληνική βιβλιογραφία έχουμε αναφορές για την κώφωση και την ύπαρξη των Κωφών κυρίως στα έργα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε ότι γλώσσα και ομιλία είναι το ίδιο πράγμα. Στο έργο του «Προβλήματα», θεωρεί την ακοή πιο σημαντική από όλες τις αισθήσεις αναφέροντας ότι αυτή βοηθάει στη νοητική ανάπτυξη. Παράλληλα συνέδεε την κώφωση με την αλαλία πιστεύοντας ότι η βλάβη στα όργανα της ακοής επεκτείνεται και στα όργανα της ομιλίας. Ο Αριστοτέλης δεν αναφέρεται σε θέματα που αφορούν την εκπαίδευση των Κωφών και ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι Κωφοί δεν μπορούν να εκπαιδευτούν. Η επίδραση όμως των ιδεών του όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες επηρέασε σημαντικά εκπαιδευτικούς και γιατρούς οι οποίοι θεωρούσαν ότι όσοι δεν μπορούν να μιλήσουν δεν μπορούν και να εκπαιδευτούν, αφού το όργανο μάθησης, η ακοή, είναι κατεστραμμένο.

Στους Πλατωνικούς διαλόγους φαίνεται πως η ύπαρξη της νοηματικής γλώσσας και τα πλεονεκτήματα από τη χρήση της είναι γνωστά. Ειδικότερα, ο Σωκράτης, στο έργο «Κρατύλος», συζητά με τον Ερμογένη και τον Κρατύλο για την σχέση αντικειμένου και λέξης, για τον φυσικό ή αυθαίρετο συμβολισμό των λέξεων. Σ’ αυτό το διάλογο ο Σωκράτης αναφέρετε και στη νοηματική γλώσσα, ως απαραίτητο μέσο για να επικοινωνήσουν οι Κωφοί. Η αναφορά αυτή είναι η πρώτη γραπτή μαρτυρία για την ύπαρξη της Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας και για τους Κωφούς της εποχής εκείνης. Δυστυχώς η παρατήρηση του Σωκράτη για τα πλεονεκτήματα της νοηματικής γλώσσας δεν λήφθηκαν σοβαρά υπόψη, με αποτέλεσμα οι κωφοί σε πολλές χώρες να κρατηθούν μακριά από την εκπαίδευση και μέσα στην αμάθεια για περισσότερο από 2.000 χρόνια.

Στο κυρίως θέμα μας, στην σύγχρονη εποχή: Τον 18ο αιώνα η εκπαίδευση των κωφών παιδιών άρχισε να αναπτύσσεται συστηματικά σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Στη Γαλλία, ο ιερέας Abbè Charles Michel de l’ Epèe μετά από μια τυχαία επίσκεψη στο σπίτι ενορίτισσάς του αναλαμβάνει την εκπαίδευση των διδύμων κωφών κοριτσιών της. Ο de l’ Epèe έγινε ένας από τους πιο γνωστούς δασκάλους κωφών και ίδρυσε το πρώτο δημόσιο σχολείο κωφών στο Παρίσι το 1755 (Moores, 1996). Αμφισβήτησε την άποψη που επικρατούσε στην εποχή του θεωρώντας όχι μόνο ότι οι κωφοί μπορούν να εκπαιδευτούν αλλά και ότι η νοηματική γλώσσα είναι η φυσική τους γλώσσα. Χρησιμοποιούσε τη νοηματική γλώσσα στη διδασκαλία του και έθετε σαν κύριο στόχο την γνωστική ανάπτυξη των μαθητών του και σαν δευτερεύοντα την ανάπτυξη της ομιλίας τους. Χρησιμοποιούσε δραματοποίηση στη διδασκαλία του, γραφή μετά από δραστηριότητες καθώς και διήγηση ιστοριών με νοηματική γλώσσα. Πολλοί κωφοί μαθητές του δούλεψαν στο σχολείο αυτό σαν δάσκαλοι καθώς και σε άλλα σχολεία της Γαλλίας. Μερικοί ταξίδεψαν και ίδρυσαν σχολεία στην Ολλανδία, Πολωνία, Σουηδία και Ιρλανδία. Τέλος ο κωφός μαθητής του Laurent Clerk ίδρυσε μαζί με τον Thomas Hopkins Gallaudet το 1817 το πρώτο σχολείο κωφών στις Η.Π.Α. 

Το 1880 πραγματοποιήθηκε Διεθνές Συνέδριο εκπαιδευτικών κωφών παιδιών στο Μιλάνο. Σ’ αυτό, η διαμάχη που υπήρχε ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς για το ρόλο των Νοημάτων και της ομιλίας στη εκπαίδευση των κωφών παιδιών κορυφώθηκε με σκληρή επίθεση εναντίον της Νοηματικής Γλώσσας. Θεωρήθηκε ότι η Νοηματική εμποδίζει τα παιδιά να ασκηθούν και να αναπτύξουν ομιλία. Στα συμπεράσματα του Συνεδρίου και στο τελικό ψήφισμα επικυρώνεται «η αναμφισβήτητη ανωτερότητα της άρθρωσης στην αποκατάσταση του κωφάλαλου ατόμου στην κοινωνία και στο εφοδιασμό του με πληρέστερη γνώση της γλώσσας». Το Συνέδριο του Μιλάνου επηρέασε την εκπαίδευση του κωφού παιδιού παγκόσμια. Κύριος εκπαιδευτικός στόχος έγινε η διδασκαλία του προφορικού λόγου. Όλοι οι Κωφοί που εργαζόντουσαν ως δάσκαλοι στα σχολεία Κωφών απολύθηκαν. Καταργήθηκε η νοηματική ως εκπαιδευτικό εργαλείο και απαγορεύθηκε η χρήση της στους χώρους των σχολείων. Καθώς δεν αναγνωρίστηκε η διάκριση ανάμεσα στη γλώσσα και την ομιλία, η διδασκαλία της γλώσσας πέρασε σε δεύτερη μοίρα και η διδασκαλία της ομιλίας έγινε το κύριο μάθημα στο αναλυτικό πρόγραμμα εκπαίδευσης. Υποβαθμίστηκε έτσι η γνωστική ανάπτυξη και η σχολική πρόοδος των κωφών μαθητών. Η επικράτηση του ιατρικού - παθολογικού μοντέλου, στην εκπαίδευση είχε σαν αποτέλεσμα η κώφωση να αντιμετωπίζεται ως «ασθένεια» που η εκπαίδευση καλείται να θεραπεύσει μέσα από την διδασκαλία της ομιλίας, ενώ κοινωνικά ο κωφός αντιμετωπίστηκε ως ασθενής και συχνά ως άτομο με νοητική καθυστέρηση. 

Το 1960 η γλωσσολογική ερευνητική δουλειά του William Stokoe πάνω στη δομή της Αμερικάνικης Νοηματικής Γλώσσας αλλάζει τη στάση της επιστημονικής κοινότητας απέναντι στη νοηματική γλώσσα. Παράλληλα οι κοινωνιογλωσσολογικές μελέτες αναδεικνύουν τα χαρακτηριστικά της κοινότητας των Κωφών. Έτσι η κοινωνιολογική άποψη ότι οι Κωφοί αποτελούν πολιτισμική και γλωσσική μειονότητα αρχίζει να κερδίζει έδαφος και ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς. Από τη δεκαετία του ’80, λοιπόν, το κίνημα των Κωφών ενέτεινε διεθνώς τις προσπάθειες αναγνώριση της νοηματικής γλώσσας. Οι Κωφοί απαίτησαν και πέτυχαν σε πολλές χώρες (ανάμεσά τους – καθυστερημένα - και η Ελλάδα με το νόμο 2817 του 2000) την αναγνώριση της εθνικής τους Νοηματικής Γλώσσας ως επίσημης γλώσσας της κοινότητάς τους και ως κύριο μέσο της εκπαίδευσης τους. Αυτό είχε σαν συνέπεια να υιοθετηθεί το δίγλωσσο – διπολιτισμικό μοντέλο στην εκπαίδευση των κωφών παιδιών.

Εστιάζουμε στην ελληνική ιστορία του κινήματος των κωφών τον 20ο αιώνα: Οι πρώτες προσπάθειες εκπαίδευσης κωφών άρχισαν το 1907, ενώ το πρώτο σχολείο κωφών ιδρύθηκε το 1923 στην Αθήνα. Μέχρι το 1984 η χρήση της νοηματικής γλώσσας στα σχολεία κωφών όλης της Ελλάδας ήταν αυστηρά απαγορευμένη, αλλά τα παιδιά την μάθαιναν στα οικοτροφεία από συμμαθητές τους, κυρίως αυτούς που είχαν Κωφούς γονείς. Η Ελληνική Νοηματική Γλώσσα διατηρήθηκε ζωντανή όλα αυτά τα χρόνια μέσα στην κοινότητα των Κωφών. Τα σωματεία τους:

Οπως συμβαίνει σε όλες τις ιστορίες χειραφέτησης έτσι και στην συγκεκριμένη υπήρξε ένα πρόσωπο – κλειδί που συνέβαλλε όσο κανένας στο ξεπέρασμα των διάχυτων προκαταλήψεων και στερεοτύπων. Πρόκειται για τον Νικόλαο Γραικό την δράση του οποίου θα επιχειρήσουμε ακολούθως να αποδώσουμε παραπέμποντας στις συνθήκες της εποχής του.

Ελλάδα, 1938. Υπάρχει μόνο ένα δημοτικό σχολείο κωφών στην Αθήνα, Οι κωφοί ζουν και μεγαλώνουν σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι είναι δέσμιοι πολλών προλήψεων. Λόγω της άγνοιας και των προκαταλήψεων, δεν στιγματίζονται μόνο οι Κωφοί αλλά και όλα τα μέλη της οικογένειας τους, στην πλειοψηφία τους ακούοντες που συχνά δεν γνωρίζουν τη νοηματική γλώσσα. Στο σχολείο απαγορεύεται η χρήση της νοηματικής, η οποία δεν θεωρείται γλώσσα αλλά παντομίμα ένας είδος επικοινωνίας που ταιριάζει σε κατώτερα όντα. Στο δρόμο ο κόσμος καρφώνει το βλέμμα του πάνω στους κωφούς που επικοινωνούν μεταξύ τους στη νοηματική γλώσσα και σχολιάζει.

Την ίδια χρονιά ο Νικόλαος Γραικός είναι κατηχητής στον Ι.Ν. των Τριών Ιεραρχών στα Πετράλωνα. Μια Κυριακή ένα κατηχητόπουλο τον πλησιάζει και τον ρωτά εάν μπορεί να φέρει τον αδελφό του που είναι κωφός στο κατηχητικό. Τον διαβεβαιώνει πως ο ίδιος θα εξηγεί στον κωφό αδελφό του ότι συμβαίνει και λέγεται σ’ αυτές τις συναντήσεις. Στο αίτημα αυτό απάντησε θετικά και έτσι γνωρίστηκε για πρώτη φορά με τον κωφό νέο Γιάννη Άντζακα.(Ν. Λογιάδης, 1996). Ο Γιάννης Άντζακας παρακολουθούσε τακτικά τις συναντήσεις αυτές και σύντομα κλείστηκε μια συμφωνία ανάμεσα σ’ αυτόν και τον κατηχητή του. Ο κωφός νέος θα δίδασκε τη νοηματική γλώσσα στον κατηχητή του ώστε η επικοινωνία τους να είναι άμεση και χωρίς τη μεσολάβηση του ακούοντα αδελφού του. Χρόνια πριν, ανάλογη συμφωνία είχε κάνει ο de l’ Epèe στο Παρίσι με τον πρώτο κωφό μαθητή του. (H. Lane, 1984). Σύντομα, ο κατηχητής μπορούσε να διηγείται την περικοπή του Ευαγγελίου με νοήματα. Γεμάτος ενθουσιασμός, ο Γ. Άντζακας κάλεσε τους κωφούς φίλους του, τον Πέτρο Πανώριο και τον Σταύρο Πεσματζόγλου να γνωρίσουν κι’ αυτοί τον εξαιρετικό αυτό κατηχητή που μπορούσε να επικοινωνεί με τη δική τους γλώσσα. Τώρα πια, οι διηγήσεις του Ευαγγελίου έχουν εμπλουτιστεί με ανάλυση των περικοπών αυτών, καθώς ο κατηχητής μέρα τη μέρα χειρίζεται όλο και πιο άνετα τη νοηματική γλώσσα. Οι κωφοί νέοι συναντιούνται όλο και πιο συχνά με τον κατηχητή τους, ενώ στην ομάδα προστίθενται δύο νέα μέλη, ο Αλέκος Βισκαδουράκης και ο Μανόλης Κρητικός. Αυτοί οι πέντε κωφοί νέοι αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα του κατηχητικού που οργανώθηκε αποκλειστικά γι’ αυτούς. 

Στις 20 Ιουλίου 1940 ο Νικόλαος Γραικός εκάρη ως μοναχός Νικόδημος στη Μονή της Παναγίας Ξενιάς στον Αλμυρό Βόλου. Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου χειροτονείται ως κληρικός της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και γίνεται εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών. Στη θέση αυτή υπηρέτησε για 27 χρόνια. Ο πάτερ Νικόδημος στα δύσκολα χρόνια του πολέμου και της κατοχής είναι πάντα κοντά στα κωφά πνευματικά παιδιά του για να τα στηρίξει με κάθε δυνατό τρόπο. Σε μια περίπτωση μάλιστα, όπου οι Γερμανοί συνέλαβαν μια παρέα νεαρών Κωφών, προφανώς λόγω παρεξήγησης, τους επισκέπτεται στη φυλακή και μεσολαβεί ώστε να ελευθερωθούν. (Μ. Κατσίμπρα, 1990). Στη διάρκεια των δύσκολων αυτών χρόνων συνεχίζει, όσο οι συνθήκες το επιτρέπουν, να πραγματοποιεί τις συναντήσεις του κατηχητικού όπου τα μέλη είναι μόνο Κωφοί. Ο πάτερ Νικόδημος γνωρίζει και επικοινωνεί άνετα μαζί τους με τη νοηματική γλώσσα. Ανοίγει έτσι στους Κωφούς διάπλατα την πόρτα και τους δίνει για πρώτη φορά τη δυνατότητα να συμμετέχουν συνειδητά στη πνευματική ζωή της Εκκλησίας και τα μυστήρια. Ο κατηχητής τους είναι τώρα και ο εξομολόγος τους. Είναι ο πρώτος ακούον που γίνεται μέλος της κοινότητας των Ελλήνων κωφών. 

Ο πάτερ Νικόδημος δεν γνωρίζει τα συμπεράσματα του συνεδρίου του Μιλάνου (1880) σχετικά με την απαγόρευση της χρήσης της νοηματικής γλώσσας. Αλλά και δεν περιμένει να ανακοινωθούν τα συμπεράσματα της γλωσσολογικής έρευνας (1960) γι’ αυτήν. Ξέρει πολύ καλά ότι η νοηματική είναι πλήρης γλώσσα και όχι παντομίμα. Γνωρίζει ακόμα ότι η νοηματική είναι τόσο πλούσια γλώσσα ώστε να μπορεί να αποδώσει όλα τα Θεία νοήματα και αλήθειες. Η αγάπη του για κωφούς είναι μεγάλη. Βλέπει το πρόσωπο και όχι την αναπηρία. Νοιώθει και βιώνει την διαφορετικότητα των προσώπων και αποδέχεται ότι οι Κωφοί μπορούν να συμμετέχουν ισότιμα στη ζωή της Εκκλησίας. Η αποδοχή και ο σεβασμός του στην προσωπικότητα των Κωφών αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στη δεκαετία του ’60 αναθέτει στο Γιάννη Άντζακα την ευθύνη του κατηχητικού καθώς και το κήρυγμα στην ειδική Θεία λειτουργία για κωφούς που πραγματοποιούσε τακτικά με παράλληλη διερμηνεία στη νοηματική γλώσσα. 

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς ο αριθμός των Κωφών που παρακολουθούσαν το κατηχητικό αυξήθηκε δραστικά και ήταν εξαιρετικά δύσκολο στο εφημέριο της Μητρόπολης Αθηνών να ανταποκριθεί στις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες. Καλεί το 1948 την κ. Κατσίμπρα Μαρούλα να αναλάβει την κατήχηση των Κωφών κοριτσιών και γυναικών. Η κ. Κατσίμπρα Μαρούλα έμαθε σύντομα τη νοηματική γλώσσα και έγινε έτσι η πρώτη διερμηνέας της Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας. Στα χρόνια που ακολούθησαν ο πάτερ Νικόδημος είχε τη χαρά να τελέσει τους γάμους πολλών ζευγαριών κωφών και να βαφτίσει τα παιδιά τους. Την ίδια εποχή, γιατροί και εκπαιδευτικοί πιστεύουν ότι δεν πρέπει να γίνονται γάμοι μεταξύ Κωφών, γιατί αυτό συντελεί στην αύξηση των ποσοστών της κώφωσης μέσα στο γενικό πληθυσμό. 

Το 1963, μαζί με εκλεκτούς συνεργάτες του, ίδρυσε το Σωματείο: Φίλοι των Κωφών «ο Προφήτης Ζαχαρίας» μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε ένα σημαντικό μέρος της ζωής της κοινότητας των κωφών. Στους χώρους του σωματείου, οι κωφοί είχαν την ευκαιρία να παρακολουθούν διαλέξεις πάνω σε θέματα που τους απασχολούσαν, μαθήματα κοπτικής, ραπτικής. Οργανώνουν εκεί διάφορες εκδηλώσεις ενώ παράλληλα συμμετέχουν στη Θεία Λειτουργία, την εξομολόγηση και την κατήχηση. Περισσότερο όμως από όλα, νοιώθουν ότι είναι ένα μέρος που δεν υπάρχουν διακρίσεις όπου μπορούν να χρησιμοποιούν τη νοηματική γλώσσα χωρίς να τραβούν τα βλέμματα, χωρίς να ντρέπονται. Οι κωφοί πηγαίνουν εκεί με τα παιδιά τους, ακούοντα τα περισσότερα αλλά και κωφά, τα οποία παίζουν και επικοινωνούν μεταξύ τους χωρίς να συνειδητοποιούν και να βλέπουν τη διαφορετικότητα τους.

Ο πάτερ Νικόδημος γίνεται ο πνευματικός και αυτών των παιδιών. Το 1967 χειροτονείται επίσκοπος Θηβών και Λεβαδείας , αλλα ακόμα και υπό αυτή την ιδιότητα παραμένει κοντά στους κωφούς δίνοντας κάθε Πέμπτη το παρών στο σωματείο τους. Το 1981 ο Επίσκοπος Νικόδημος αποσύρεται στην Ιερά Μονή του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου. Συνεχίζει να επικοινωνεί αδιάκοπα με τους Κωφούς μέχρι τον θάνατό του (15 Φεβρουαρίου 1996).

Αυτή είναι με ελάχιστα λόγια η ιστορία του πρώην επισκόπου Θηβών και Λεβαδείας Νικόδημου,της προσωπικότητας που έπαιξε πιθανώς τον καταλυτικότερο ρόλο στην ανάπτυξη και την ενδυνάμωση της κοινότητας των κωφών στην Ελλάδα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που για τους Κωφούς υπήρξε πάντα ο πάτερ Νικόδημος. Ο πρώτος πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κωφών Ελλάδος Στάθης Τζούρος, εκδότης της μοναδικής στην Ελλάδα εφημερίδας για κωφούς «ο Κόσμος της Σιωπής», είχε αναφέρει: ότι «τον πάτερ Νικόδημο πρέπει να τον γράψει η ιστορία με χρυσά γράμματα για την προσφορά του στους κωφούς ,σε μια εποχή που κανένας δεν ενδιαφερότανε και δεν πρόσεχε αυτή τη μερίδα των ανθρώπων». 

Αντί επιλόγου: Ολα όσα παραπάνω παρατίθενται είναι διασταυρωμένες μαρτυρίες, αλήθειες βγαλμένες μέσα από τις βαθύτερες των ανθρώπων υπαρξιακές αναφορές και μνήμες. Ο αναγνώστης καλείται να συνειδητοποιήσει ότι η ιστορία της κοινότητας των κωφών δεν γράφεται σε βιβλίο, είναι εικόνες στο μυαλό των κωφών που μεταφέρονται με τη νοηματική γλώσσα από γενιά σε γενιά.

enet.gr 17/2/2010

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Το ολοκαύτωμα των ανθρώπων με αναπηρία τα χρόνια του ναζισμού. Ενα ελάχιστα προβεβλημένο στον ελληνικό (και όχι μόνο) τύπο θέμα. Η κυρίαρχη προπαγάνδα, οι μέθοδοι και τα κέντρα εξόντωσης, οι ήρωες που αντιστάθηκαν.

image

Κάστρο Χάρτχαιμ, εκεί που εξοντώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι με αναπηρία.

Στην πραγματική ζωή, οι κυρίαρχες πολιτικές προθέσεις και συνακόλουθες επιλογές, εξωθούν την συντριπτική πλειοψηφία των ΑμεΑ στην περιθωριοποίηση και τον αποκλεισμό. Στην εικονική ζωή, τα κυρίαρχα τηλε-ΜΜΕ σε κάθε ευκαιρία ανακηρύσσουν μεμονωμένες περιπτώσεις ΑμεΑ ως ... ήρωες και παραδείγματα θέλησης.

Τα συστατικά της συγκεκριμένης επικοινωνιακής/προπαγανδιστικής συνταγής είναι πολύ παλαιά. Η πλέον σύγχρονη περίοδος στυγνής, πρωτόγονης, απροκάλυπτης έκφρασή τους, είναι η ναζιστική. Ελάχιστα και αποσπασματικά είναι τα σχετικά στοιχεία - ντοκουμέντα που έχουν δημοσιοποιηθεί. Για λόγους αμιγώς πληροφοριακούς και αξιοποιώντας στοιχεία έρευνας επιστημόνων και γονέων παιδιών με αυτισμό που δημοσιεύτηκε περίπου προ τριετίας στα site www.noesis.gr και www.panap.gr, θα επιχειρήσουμε να φωτίσουμε τα αποκαλυπτικότερα .

Για λόγους αμιγώς πληροφοριακούς και αξιοποιώντας στοιχεία έρευνας επιστημόνων και γονέων παιδιών με αυτισμό που δημοσιεύτηκε περίπου προ τριετίας στα site www.noesis.gr και www.panap.gr, θα επιχειρήσουμε να φωτίσουμε τα αποκαλυπτικότερα .

Το περίγραμμα της ναζιστικής πολιτικής σε θέματα αναπηρίας είχε ως εξής : Περίπου 275.000 άνθρωποι με αναπηρία εκτιμάται ότι θανατώθηκαν με βασανιστικούς τρόπους, στο όνομα της κυρίαρχης άποψης που “ήθελε” την αναπηρία να συνεπάγεται υπέρμετρο κόστος κοινωνικών παροχών σε σύγκριση με τα όσα ο ανάπηρος θα μπορούσε να προσφέρει στην οικονομία. Την ίδια περίοδο το ναζιστικό καθεστώς, παρασημοφορούσε σε κάθε ευκαιρία μεμονωμένες περιπτώσεις αναπήρων πολέμου, προβάλλοντας μέσω αυτών την ζωτική για την ύπαρξη των ναζί παραδειγματική άποψη ότι “η δύναμη της θέλησης θριαμβεύει έναντι όλων των δυσκολιών”. Στους προνομιούχους παρασημοφορηθέντες προσφερόταν πάντοτε η δυνατότητα προστατευμένης εργασίας, που παρέπεμπε σε μιά αρκετά ριζοσπαστική - για την εποχή εκείνη – εκδοχή προνοιακής πολιτικής.

Μεταξύ πολλών, το πλέον αποκαλυπτικό τεκμήριο της προπαγάνδας που μήνυε/καθόριζε το μέλλον των πολλών ανθρώπων με αναπηρία ήταν η διάσημη και ιδιαίτερα προβεβλημένη ταινία της εποχής “Κατηγορώ” που αφηγείτο την ιστορία ενός γιατρού που δολοφόνησε την ανάπηρη σύζυγό του. Με την ταινία εισήχθη επίσημα στη δημόσια συζήτηση το επιχείρημα του “θανάτου από οίκτο”. Είχε επί μακρόν προηγηθεί (σε αφίσες, διαφημίσεις κ.ο.κ.) η διαπόμπευση των ΑμεΑ , κατά κανόνα ως προτύπων ανικανότητας αλλά ενίοτε και ως τεράτων, σε αντιδιαστολή με τους εκπέμποντες υγεία εκπροσώπους – μοντέλα της αρίας φυλής. Ολα αυτά από το 1933, αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους ναζί.

Σε απόλυτη διασύνδεση με την προπαγάνδα, ξεκίνησε τότε και εκτεταμένο πρόγραμμα υποχρεωτικής στείρωσης ανθρώπων με αναπηρία. Απαραίτητη στο σημείο αυτό η διευκρίνιση ότι προγράμματα στείρωσης ΑμεΑ είχαν προϋπάρξει της ναζιστικής περιόδου σε άλλες χώρες, η ναζιστική Γερμανία δεν ήταν η “πρώτη και μοναδική” που τα εφήρμοσε. Όπως αναφέρει η συγγραφέας με αναπηρία Jenny Morris στο βιβλίο της “Pride Against Prejudice”, από το 1907 σε διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ έκαναν την εμφάνισή τους νόμοι για την υποχρεωτική στείρωση των ατόμων που πιστευόταν ότι έπασχαν από κάποια γενετική πάθηση ή διαταραχή, ενώ αντίστοιχες πολιτικές υιοθετήθηκαν την περίοδο του μεσοπολέμου από χώρες όπως η Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία, Εσθονία, Τσεχοσλοβακία, Γιουγκοσλαβία, Λιθουανία, Λάτβια, Ουγγαρία και Τουρκία. Από το 1939 το πρόγραμμα στείρωσης στη ναζιστική Γερμανία μετεξελίχτηκε σε πρόγραμμα θανατώσεων. Βάσει του απόρρητου προγράμματος υπό την κωδική ονομασία “Πρόγραμμα Τ4″, οι άνθρωποι με αναπηρία στη Γερμανία θανατώνονταν με μία ένεση ή δηλητηριώδη αέρια. Δυό λόγια για το Τ4 ή αλλιώς οδός Tiergartenstrabe αριθμός 4, από την διεύθυνση όπου έδρευε το πρόγραμμα στα αρχηγεία των Ναζί στο Βερολίνο. Το κτίριο δεν υπάρχει σήμερα, καθώς καταστράφηκε στη διάρκεια των βομβαρδισμών από τις συμμαχικές δυνάμεις, στη θέση του στεγάζεται η Φιλαρμονική τού Βερολίνου.

Το Πρόγραμμα Τ4 πλαισίωσε έξι καταυλισμούς θανάτου διάσπαρτους στην Γερμανία και την Αυστρία , αποκαλούμενους “Κέντρα Ευθανασίας”. Τα Κέντρα αυτά έφεραν ειδικές εγκαταστάσεις παραγωγής και παροχής δηλητηριωδών αερίων εξόντωσης,όμως εξωτερικά έδιναν την εντύπωση (είχαν την εικόνα) των ιαματικών λουτρών. Η ύπαρξή τους και μόνο σήμαινε “φόβο και τρόμο”. Δύο εξ’ αυτών, το Κάστρο Χαρτχάιμ (Hartheim Casttle) στην Αυστρία και το Χάνταμαρ (Hadamar) στη Γερμανία, αποτέλεσαν τα πιό ισχυρά σύμβολα της εφιαλτικής απειλής εξόντωσης. Τα άλλα τέσσερα- Μπέρνμπεργκ (Bernberg), Μπράντενμπεργκ (Brandenburgh), Γκραφενεκ (Grafeneck) και Σονεστάιν (Sonnestein) - δεν τα έφθασαν ποτέ σε φήμη ...

Για τα 2 κύρια σύμβολα του εφιάλτη, παραθέτουμε κάποια επιπρόσθετα στοιχεία: Κάστρο Χαρτχάιμ: Σύμφωνα με το Τ4 ήταν (κατ’ ευφημισμό) κέντρο ευθανασίας. Στην πραγματικότητα, χιλιάδες άνθρωποι με αναπηρία θανατώθηκαν στο Χαρτχάιμ με ακραία βασανιστικό τρόπο, χωρίς να τρέξει σταγόνα αίματος, σιωπηλά, κρυφά. Το πρόγραμμα δολοφονικής εξόντωσης αναπήρων στο Χαρτχάιμ έμοιασε να αναχαιτίζεται το 1941, όταν μετά από σύγκρουση με τη Γερμανική αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένης της Καθολικής Εκκλησίας ο Χίτλερ διέταξε την αναστολή του. Απεδείχθη στην εξέλιξη ότι η διαταγή αναστολής δόθηκε για το θεαθήναι.Μετά από ολιγόμηνη παύση, οι θανατώσεις τον επόμενο χρόνο επανάρχισαν υπό καθεστώς ακόμη μεγαλύτερης μυστικότητας και ουδέποτε σταμάτησαν έως το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Χάνταμαρ : Η ... πρεμιέρα της εφιαλτικής του δράσης έγινε 13 Ιανουαρίου 1941 όταν μεταφέρθηκαν από το πλησίον Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Eichberg οι πρώτοι άνθρωποι προς εκτέλεση. Εκτοτε συνεχίστηκε ανελλιπώς μέχρι το πέρας του πολέμου. Το Χάνταμαρ διέθετε 100 άτομα προσωπικό (κυρίως γιατρούς και νοσοκόμους), ήταν δηλαδή ένα υπερπλήρες κέντρο “επιστημονικής” εξόντωσης. Ουδέποτε έγινε αντιληπτό τα χρόνια που λειτουργούσε ως τέτοιο, αντιθέτως θεωρείτο απ’ τους πολλούς ένα ακόμα (αποκλειστικά και μόνο) κρεματόριο , μιάς και παράλληλα λειτουργούσε και ως τέτοιο. Η λειτουργία του σταμάτησε το 1945 λίγο μετά την εισβολή των συμμαχικών δυνάμεων .

Παραθέτουμε μιά ακόμη κρίσιμη λεπτομέρεια που αναδεικνύει την σύμφυτη με τα προγράμματα εξόντωσης ΑμεΑ μυστικότητα των ναζιστικών καιρών: Η ένεση και τα δηλητηριώδη αέρια ως απροάλυπτοι μέθοδοι θανάτωσης των ανθρώπων με αναπηρία διήρκησαν κατά την πρώτη φάση εφαρμογής του Τ4 μεταξύ 1939-1941. Απ’ το 1941 και μετά που το Τ4 πέρασε στην επόμενη φάση ωρίμανσης ,έδωσαν την θέση τους σε πιο αόρατες μεθόδους. Δηλαδή, στην εξόντωση διά της υπερβολικής δοσολογίας φαρμάκων ή της ασιτίας.

* Ολα τα παραπάνω ας τα διατρέξουμε μέσα από το συνοπτικό επίσημο ιστορικό τους, που μας κομίζει και κάποιες επιπρόσθετες λεπτομέρειες ουσίας : Επισήμως, λοιπόν, η συστηματική εξόντωση ανθρώπων με αναπηρία ή αλλιώς της “ζωής που δεν αξίζει να ζει” ξεκίνησε στη Ναζιστική Γερμανία με το κρυφό διάταγμα του Χίτλερ για την ευθανασία που υπεγράφη τον Οκτώβρη του 1939. Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα (Αύγουστο 1940) ο υπουργός δικαιοσύνης παρέλαβε από τον διευθύνοντα το πρόγραμμα T4 Philipp Bouhler αντίγραφο του διατάγματος και το όλο θέμα απέκτησε υπόσταση στην επίσημη δημόσια ατζέντα συζήτησης. Υπό την συγκεκριμένη (επίσημη) έννοια, η θανάτωση των ΑμεΑ συνάντησε την αντίσταση της Καθολικής Εκκλησίας, την οποία (αντίσταση) όμως οι αναλυτές των πεπραγμένων των τότε καιρών (βλ. Richard Grunberger, βιβλίο “Η κοινωνική ιστορία του Γ! Ράϊχ) αξιολογούν ως μη σθεναρή. Καθοριστικότερη όλων θεωρείται η προσωπική συμβολή του καρδιναλίου Clemens Von Galen, μοναδικού που αφόρισε το Πρόγραμμα T4 σε δημόσιο λόγο του. Εκτιμάται ως ο άνθρωπος, που υποχρέωσε τον Χίτλερ, να παραστήσει έστω ότι αναστέλει το πρόγραμμα.

Κάποιες άλλες αντιδράσεις είχαν τοπικό και κεκαλυμμένο χαρακτήρα, δίχως να αντιπαρατίθενται επί της ιδεολογικής ουσίας με την ναζιστική περί αναγκαιότητας εξόντωσης των αναπήρων προπαγάνδα. Υπήρχαν, τέλος, και διακριτές περιπτώσεις ΑμεΑ στο απυρόβλητο, δεδομένου ότι συμπτωματικά εργάζονταν σε δουλειές που αντανακλούσαν την κυρίαρχη του καθεστώτος αντίληψη περί παραγωγικότητας. Κλασσικό το παράδειγμα της επιχείρησης του Otto Weidt. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος είχε υπό την δούλεψή του στο Βερολίνο ανθρώπους με προβλήματα όρασης και ακοής. Οι εργαζόμενοι του Otto Weidt δεν κινδύνευσαν από το Πρόγραμμα T4 καθώς οι βούρτσες και σκούπες που παρασκεύαζαν μαζικά είχαν ανακηρυχθεί σε “είδος υψίστης στρατιωτικής σημασίας”. 

Ποιοι εντέλει, αντιστάθηκαν μετωπικά στο ναζιστικό φόβο και τρόμο; Η πιο γνωστή και παλικαρίσια αντίδραση, πιστώνεται στον άγνωστο στους πολλούς ήρωα με αναπηρία Claus Von Stauffenberg. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος - έχοντας χάσει το δεξί χέρι, τρία δάκτυλα από το αριστερό χέρι, και το δεξί μάτι στον πόλεμο – δεν δίστασε να επιχειρήσει να δολοφονήσει Ιούλιο του 1944 τον ίδιο τον Χίτλερ!. Σε 5 φράσεις το ιστορικό της απόπειρας: Ο Von Stauffenberg είχε καθημερινή πρόσβαση στο Γραφείο Πολέμου στο Βερολίνο που χρησιμοποιούσε ο Χίτλερ, μιάς και ως ανάπηρος πολέμου συγκαταλλεγόταν στους τιμώμενους αναπήρους και θεωρείτο πρόσωπο υπεράνω κάθε υποψίας. Άφησε μία βόμβα κάτω από το τραπέζι στο δωμάτιο με τους στρατιωτικούς χάρτες στο οποίο επίκειτο συνάντηση εργασίας του ναζιστή ηγέτη , ενόψει επίσκεψης του Χίτλερ. Η βόμβα εξερράγη, όμως ο Χίτλερ επέζησε με μερικές εκδορές στα χέρια και προβλήματα στα τύμπανα. Σε ότι αφορά τον Von Stauffenberg , μετά την ηρωϊκή του απόπειρα η τύχη του ήταν προδιαγεγραμμένη: Δικάστηκε και εκτελέστηκε...

Υπάρχει ένα καταλυτικό “δια ταύτα” που καταμαρτυρούν οι ιστορικοί της ναζιστικής περιόδου, το οποίο εκφράζει τις διαχρονικές συνταγές της κάθε μορφής ολοκληρωτισμού. Το εξής : Τα προγράμματα εξόντωσης των ανθρώπων με αναπηρία, επικοινωνήθηκαν, προβλήθηκαν και εντέλει λειτούργησαν ως ο προθάλαμος για την εφαρμογή ακόμα μεγαλύτερων (και στην ιστορία διασημότερων) προγραμμάτων μαζικής εξόντωσης. Επί του πρακτέου, μέσω των προγραμμάτων εξόντωσης αναπήρων , οι ναζιστές σώρευσαν τεχνογνωσία και μέσα για την εφαρμογή των λοιπών προγραμμάτων τους μαζικής εξόντωσης. Προς απόδειξιν, μεγάλο μέρος από το προσωπικό τού Προγράμματος Τ4 μετά το 1942 και την συνάντηση της Wansee που όπως πιστεύεται αποφασίστηκε οριστικά και προγραμματίστηκε η ιδέα της ναζιστικής “τελικής λύσης”, μετατέθηκαν σε άλλα πόστα εξόντωσης ανθρώπων ...

enet.gr 13/2/2010

Ακουσαν τον έρωτα

clip_image001

Σαν θέλει η νύφη και ο γαμπρός, τότε τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον έρωτα και την ευτυχία! Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για δύο κωφάλαλα παιδιά που γνωρίστηκαν μέσω του Facebook και γύρισαν τη Γη... ανάποδα προκειμένου να βρεθεί ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Εκείνος επιχειρηματίας στην Κομοτηνή, εκείνη τραπεζικός στο Εκουαδόρ, χτυπήθηκαν από τα βέλη του θεού έρωτα και μετά από έναν δύσκολο αγώνα κατάφεραν να απομακρύνουν όλα τα εμπόδια που τους κρατούσαν χώρια και να ενώσουν τους χτύπους της καρδιάς τους.

Ο Γιώργος Μαυρίδης από την Κομοτηνή και η Γιανίνα ντε Ρόσιο Γκαρσία Ροσέρο από το Εκουαδόρ της Λατινικής Αμερικής γνωρίστηκαν πριν από δύο χρόνια τυχαία μέσω του Facebook. Υπάρχει στη συγκεκριμένη σελίδα κοινωνικής δικτύωσης το παιχνίδι που το όνομά του στα ελληνικά είναι «Αν ενδιαφέρεσαι». Κοιτάς διάφορα πρόσωπα και τα επιλέγεις για παρέα. Ο Γιώργος επέλεξε την Γιανίνα και έτσι άρχισαν τα προσωπικά μηνύματα. Μετά από περίπου έναν μήνα άνοιξαν οι κάμερες και τα μικρόφωνα και επικοινωνώντας με τη νοηματική μέσω Skype οι δύο νέοι ζούσαν σχεδόν όλη τη μέρα μαζί.

Πριν από μερικούς μήνες όμως δεν άντεξαν άλλο την απόσταση που τους χώριζε. Ετσι η ερωτευμένη Γιανίνα πήρε την απόφαση να κάνει το μεγάλο βήμα και να ακολουθήσει την καρδιά της. Τα άφησε όλα πίσω της, τη μητέρα, τους φίλους, τη δουλειά της και στις 14 Φεβρουαρίου, μετά από είκοσι ολόκληρες ώρες ταξιδιού έπεσε επιτέλους στην αγκαλιά του αγαπημένου της. Από το Γκουαγιακίλ του Ισημερινού αφού πέρασε τον Ειρηνικό ωκεανό βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη για να καταφέρει τελικά να πάρει βίζα και να ανταμώσει τον Γιώργο που την περίμενε γεμάτος αγωνία.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Χρόνος» της Κομοτηνής, τρισευτυχισμένο το ζευγάρι, μόλις έφτασε στην πόλη κατευθύνθηκε αμέσως στο πατρικό σπίτι του Γιώργου για να γνωρίσει η Γιανίνα τα μελλοντικά της πεθερικά, την κυρία Ξανθή και τον Μιχάλη Μαυρίδη, που σεβάστηκαν απόλυτα την επιλογή του παιδιού τους. «Μία γυναίκα δικαιούται, εμείς χαιρόμαστε για την επιλογή του και τη σεβόμαστε» είπε η κυρία Ξανθή και πρόσθεσε: «Το να ξεκινήσει ένα υπερατλαντικό ταξίδι μόνο με μια γνωριμία από το Ιντερνετ ήταν πραγματικά παράτολμο, αλλά ήρθε με την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος που γνώρισε ήταν ειλικρινής και θα έδινε τα πάντα για να είναι μαζί του».

Ηδη το ζευγάρι έχει ξεκινήσει όλες τις απαραίτητες διαδικασίες για να ανέβει όσο το δυνατόν πιο σύντομα τα σκαλιά της εκκλησίας. Ωστόσο, η Γιανίνα δεν θα έχει κανέναν συγγενή στο πλευρό της. Στη μακρινή πατρίδα της ζει μόνο η μητέρα της, η Σουζάνα, που της έδωσε την ευχή της να βρει την τύχη της, έστω και τόσο μακριά, στην άγνωστη Ελλάδα.

ΓΙΟΥΛΗ ΣΤΑΡΙΔΑ

Espresso 18/2/2010

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

Άρθρο του Χρίστου Αλεξίου επίτιμου προέδρου της εταιρίας προστασίας αυτιστικών ατόμων.

image

Βήμα βήμα η εγκατάλειψη του δικτύου υποστήριξης αυτιστικών ατόμων

Ντοκουμέντο νεοελληνικής ντροπής !

Τα τεκμήρια που αποδεικνύουν το ΜΕΓΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΜΟΥ στην Ελλάδα – χρησιμοποιώ φράση της “Ε” επί του θέματος – πηγάζουν από την παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος της ελληνικής Πολιτείας για το απερίγραπτο δράμα που ζουν τα άτομα με αυτισμό και οι οικογένειές τους στη χώρα μας. Συνειδητή αδιαφορία. Η ιστορική των πεπραγμένων αναδρομή ομιλεί από μόνη της ...

Εντελώς περιεκτικά : Ίσαμε την ίδρυση της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων (Ε.Ε.Π.Α.Α.), το Νοέμβριο του 1992, τα άτομα με αυτισμό δεν υπήρχαν για την πολιτεία. Δεν αναφέρονταν καν στη νομοθεσία της χώρας μας για τα ΑμεΑ. Χρειάστηκαν χρόνια αγώνες της Εταιρίας μας, για να αναγνωριστεί ο αυτισμός ως μια σοβαρή νευροψυχιατρική διαταραχή και να συμπεριληφθούν τα άτομα με αυτισμό στους νόμους 2646/1998 για την Κοινωνική Φροντίδα, 2716/1999 για την Ψυχική Υγεία και 2817/2000 για την εκπαίδευση των ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Αυτή η νομοθετική αναγνώριση θα ήταν ένα τεράστιο βήμα προόδου αν τα συναρμόδια Υπουργεία Υγείας-Πρόνοιας, Παιδείας και Οικονομικών, έκαναν σοβαρές προσπάθειες για την εφαρμογή των νόμων αυτών σε ό,τι αφορά τα άτομα με αυτισμό. Δεν το έκαναν. Είναι άλλωστε γνωστό στους Έλληνες ότι οι νόμοι που ψηφίζονται από τη Βουλή, συχνά είτε δεν εφαρμόζονται καθόλου, είτε εφαρμόζονται μερικά και επιλεκτικά, ανάλογα με τα χρήματα που είναι διατεθειμένη η Κυβέρνηση να διαθέσει και με τις πελατειακές σχέσεις των Υπουργών και Βουλευτών του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία.

Αυτό που συνέβη ήταν το εξής : Προκειμένου να αρχίσει μια σοβαρή εθνική προσπάθεια επίλυσης των τεράστιων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα τουλάχιστον 50.000 άτομα με αυτισμό που υπάρχουν στη χώρα μας και οι οικογένειές τους, η Ε.Ε.Π.Α.Α. σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Οργανώσεων Γονιών Ατόμων με Αυτισμό Autism Europe, εκπόνησε και υπέβαλε στο Υπουργείο Υγείας-Πρόνοιας το 1993 ένα σχέδιο ίδρυσης ενός Εθνικού Δικτύου Κέντρων Υποστήριξης Ατόμων με Αυτισμό και των Οικογενειών τους, με χρηματοδότηση από το Β’ ΚΠΣ. Τα Κέντρα αυτά θα παρείχαν υπηρεσίες διάγνωσης, αξιολόγησης, συμβουλευτικής υποστήριξης, ειδικής εκπαίδευσης, ημερήσιας απασχόλησης, προστατευμένης εργασίας και διαβίωσης. Θα αποτελούσαν βασικές περιφερειακές μονάδες έρευνας και εκπαίδευσης προσωπικού για να στελεχώσουν άλλες μικρές μονάδες που θα παρείχαν επιμέρους υπηρεσίες στην περιοχή τους.

Υστερα από πολλές προσπάθειες, η αρμόδια διεύθυνση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ενέκρινε το 1994 τη δημιουργία έξι Κέντρων. Ενα στην Κρήτη, δύο στην Αττική, ένα στη Θεσσαλία, ένα στη Μακεδονία, ένα στην Ήπειρο και πιθανόν ένα έβδομο στην Πελοπόννησο. Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ανακοινώθηκε επίσημα από τον τότε Γενικό Γραμματέα Πρόνοιας Παναγιώτη Κουρουμπλή, στο Α’ Ευρωπαϊκό Συνέδριο για τον Αυτισμό που οργάνωσε η Ε.Ε.Π.Α.Α. σε συνεργασία με την Autism Europe τον Ιανουάριο του 1995. Η απόφαση αυτή άνοιξε ένα παράθυρο ελπίδας για τα εγκαταλειμμένα άτομα με αυτισμό της χώρας μας και τους απελπισμένους γονείς τους. 

Δυο χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1997, μην έχοντας κάνει τίποτα ως τότε, και αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο να χαθούν τα χρήματα που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε εγκρίνει να διατεθούν για το σκοπό αυτό, το Υπουργείο Υγείας-Πρόνοιας ανάθεσε στην Ε.Ε.Π.Α.Α. τη φροντίδα για την εκπόνηση μελετών και τευχών δημοπράτησης για τρία από τα έξι Κέντρα, ένα στην Αττική, ένα στη Θεσσαλία και ένα στη Μακεδονία, σε οικοπεδικές εκτάσεις που είχε βρει η Ε.Ε.Π.Α.Α. Σημειώνω πως το Υπουργείο δεν είχε κάνει τίποτα για το σκοπό αυτό προβάλλοντας ως δικαιολογία για την καθυστέρηση υλοποίησης του προγράμματος στην Επιτροπή Παρακολούθησης, την έλλειψη οικοπέδων. Εντέλει : Από τα τρία αυτά Κέντρα, μόνο το ένα εντάχθηκε στο Β’ ΚΠΣ, οικοδομήθηκε, επιπλώθηκε και εξοπλίστηκε. Πρόκειται για το Κέντρο Θεσσαλίας, σε οικόπεδο 100 στρεμμάτων που παραχώρησε ο Δήμος Νέας Ιωνίας Μαγνησίας. Αλλά και αυτό το ένα και μοναδικό δεν λειτουργεί. Μέσα σε ένα κτίριο 2.500 τετραγωνικών μέτρων φιλοξενείται ένα σχολείο για 4-5 παιδιά με αυτισμό. Ο λόγος; Το αρμόδιο Υπουργείο αρνείται να καλύψει το κόστος λειτουργίας....

Δύο κουβέντες για τα Κέντρα Αττικής και Μακεδονίας : 

Για το Κέντρο της Αττικής, σε οικόπεδο 14 στρεμμάτων που παραχώρησε ο Περιφερειάρχης Ανατολικής Αττικής, με Υπουργική Απόφαση Σκοπιμότητας (ΑΠ 125/22/4/2002|) μετατέθηκε η ένταξή του για χρηματοδότηση στο Γ’ ΚΠΣ. Έγινε και εγκρίθηκε η μελέτη, βγήκαν τα τεύχη δημοπράτησης, βγήκε και η άδεια οικοδόμησης, αλλά με την 868/24-10-2005 Απόφαση του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Αττικής, δεν εντάχθηκε στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) .Δεν έγινε γιατί τα χρήματα διατέθηκαν αλλού! Για το Κέντρο Μακεδονίας, στη Νέα Ραιδεστό Θεσσαλονίκης, με Υπουργική Απόφαση ‘Έγκρισης Σκοπιμότητας (ΑΠ 58036/9-9-2002) μετατέθηκε η ένταξη για χρηματοδότηση στο Γ ΚΠΣ. Έγινε και εγκρίθηκε η προμελέτη για ένα Κέντρο αγροτικού χαρακτήρα, επειδή η έκταση που βρέθηκε είναι 100 στρέμματα. Αλλά δεν δόθηκαν τα χρήματα για να ολοκληρωθεί η μελέτη και να ενταχθεί το έργο στο ΕΤΠΑ Κεντρικής Μακεδονίας γιατί το Υπουργείο έφερε τα πάνω κάτω αναιρώντας τον ίδιο τον εαυτό του! Ισχυρίζεται τώρα για να εξηγήσει την μη χρηματοδότηση, πως δεν υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο - δηλαδή Υπουργική Απόφαση - για τη δημιουργία Κέντρου Αγροτικού χαρακτήρα, μολονότι αυτού του είδους τα Κέντρα είναι πολύ καλύτερα για τα άτομα με αυτισμό. Ο πραγματικός λόγος βέβαια είναι ότι δεν θέλει να αναλάβει τα έξοδα λειτουργίας ενός τέτοιου Κέντρου.

Έτσι, ένα σοβαρό πρόγραμμα για τη δημιουργία ενός εθνικού δικτύου Κέντρων Υποστήριξης των ατόμων με Αυτισμό και των οικογενειών τους που εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, υπονομεύτηκε και τελικά εγκαταλείφθηκε από το αρμόδιο Υπουργείο Υγείας- Πρόνοιας παλαιότερα, ή Κοινωνικής Αλληλεγγύης σήμερα. Ένα παράθυρο ελπίδας για τα 50.000 και πλέον άτομα με αυτισμό στην χώρα μας και τις οικογένειές τους που άνοιξε το 1995, έκλεισε. Πρόκειται για μιά από τις πιο θλιβερές πράξεις των Υπουργών και Υφυπουργών Υγείας και Πρόνοιας ή Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στα 15 αυτά χρόνια. Να ελπίζουμε, άραγες, ότι η σημερινή κυβέρνηση της θα ξανανοίξει αυτό το παράθυρο;

enet.gr 10/2/2010

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Άρθρο της εκπαιδευτικού και μητέρας παιδιού με αυτισμό κυρίας Νίκης Νηστικάκη.

image

Που θα ψάξουμε τη δική μας πατρίδα;

Η γράφουσα όπως και πλείστοι άλλοι, είμαστε γονείς παιδιών που ανήκουν στο αυτιστικό φάσμα. Έχοντας συνειδητοποιήσει τα οφέλη της συνεκπαίδευσης και γνωρίζοντας καλά την ανάγκη ένταξης των παιδιών μας ,θεωρήσαμε ότι ο ιδιαίτερα προοδευτικός και κοινωνικά ευέλικτος θεσμός της παράλληλης στήριξης θα άνοιγε το δρόμο . Όμως, και τούτος ο χορός χρειάζεται δύο για να υπάρξει ...

Συγκεντρώσαμε 4500 περίπου υπογραφές που υπεβλήθησαν στο Υπουργείο Παιδείας, στην ουσία θυμίζοντας στους αρμόδιους και υπεύθυνους για την εκπαίδευση φορείς, την υποχρέωσή τους να εφαρμόσουν ένα ήδη ψηφισμένο νομοθέτημα που επί πολλά χρόνια ήδη εφαρμόζεται σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες χωρών της Ενωμένης Ευρώπης , Αμερικής και Αυστραλίας. Εκεί που τόσο οι γονείς όσο και τα παιδιά στο αυτιστικό φάσμα αποτελούν αντικείμενο αποδοχής και σεβασμού, στηρίζονται, καθοδηγούνται .

Η κατάσταση για τα δικά μας παιδιά έχει ως εξής:

1) Δεν υπήρξε καμία πρόβλεψη για την έγκαιρη κάλυψη των θέσεων παράλληλης στήριξης με ειδικούς παιδαγωγούς-μόνιμους, αναπληρωτές ή ωρομίσθιους-για το μεγάλο αριθμό αιτήσεων που έγιναν το Μάιο και μέχρι τώρα έχουν μείνει ανεκπλήρωτες ,με ανεπανόρθωτες συνέπειες για παιδιά και οικογένειες αυτών. Εύλογα αναρωτιόμαστε : Αν όπως ισχυρίζεται το Υπουργείο, οι αιτήσεις απεστάλησαν με έγκριση στις κατά τόπους διευθύνσεις Πρ/θμιας και Δευτ/θμιας Εκπ/σης, έγιναν άμεσα όλες οι προβλεπόμενες ενέργειες για την ικανοποίησή τους; 

2) Αν και η παράλληλη στήριξη αποτελεί νόμο του κράτους και η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική έως και το Γυμνάσιο, υπάρχουν παιδιά που δεν πηγαίνουν στο σχολείο λόγω απουσίας συνοδού. Γονείς έχουν αναφέρει ότι τα παιδιά τους παραμένουν στο σπίτι διότι ούτε δημόσιος συνοδός στάλθηκε για τη στήριξη, ούτε ιδιωτικός συνοδός μπόρεσε να εισχωρήσει στο χώρο του σχολείου. Η παρουσία ιδιωτικού συνοδού δεν έγινε δεκτή απ’ την διεύθυνση, με τον ισχυρισμό ότι δεν θα μπορούσε κατόπιν να γίνει δεκτή από το σύλλογο διδασκόντων….

3) Από την πλευρά τους πρόσωπα του Υ.Π.Ε.Π.Θ., αφ’ ενός επιβεβαιώνουν γονείς ότι τα δίκαια αιτήματά τους θα ληφθούν σοβαρά υπόψη και αφ’ ετέρου ακυρώνουν έμπρακτα τις υποσχέσεις τους, αφήνοντας πλήθος αιτήσεων να αιωρούνται ανικανοποίητες και αναπάντητες. Αν αυτοί οι άνθρωποι είχαν και έχουν όπως ισχυρίζονται τις καλύτερες προθέσεις για υλοποίηση αυτών των υποσχέσεων ,τότε ποιοι ή τι παράγοντες και συνθήκες παρεμπόδισαν και παρεμποδίζουν το έργο αυτό; Εάν τα αιτήματά μας θεωρούνται δυσεπίλυτα, δυσεφάρμοστα ή ότι προσκρούουν στο νόμο, γιατί δεν απαντώνται από κάποιον αρμόδιο, έστω και αρνητικά; Πώς εξηγείται το γεγονός ότι αιτήσεις επτά και οκτώ συναπτών ετών παραμένουν αναπάντητες, αν και υπάρχει νόμος που υποχρεώνει τους δημόσιους υπαλλήλους να απαντούν εντός τριάντα ημερών στα γραπτά αιτήματα των πολιτών, ακόμα και αν αυτά δεν είναι σύννομα;

4) Υπό βαθιά αμφισβήτηση τίθενται και φορείς όπως τα πρώην Κ.Δ.Α.Υ. και νυν Κ.Ε.Δ.Δ.Υ., που καλούνται να καλύψουν τις ανάγκες τεράστιων –γεωγραφικά και πληθυσμιακά-περιφερειών με ελλιπές προσωπικό ,που συχνά αλλάζει και αντικαθίσταται ,με όλες τις γνωστές συνέπειες .Προς απόδειξιν το προσωπικό μου παράδειγμα: Απευθύνθηκα στα Κ.Δ.Α.Υ. της περιφέρειας όπου ανήκουμε με αίτηση τεσσάρων σημείων, που ανέκυψαν τόσο από τις ανάγκες του παιδιού όσο και από την πρόβλεψη που είχα κάνει ότι το παιδί, που τώρα πλέον παρακολουθεί την Α΄ Γυμνασίου, δεν θα στηριζόταν από εκπαιδευτικό στήριξης για άλλη μια φορά. Τα αιτήματά μου αναγνώσθηκαν από την υπεύθυνη για την πρώτη συνέντευξη ,στη διάθεση της οποίας είχα υποβάλλει πληρέστατο φάκελο με εκθέσεις δασκάλων προηγούμενων ετών, καταγραφές εμμονών, λεπτομερές προφίλ του παιδιού, όπως και φάκελο διαγωνισμάτων της προηγούμενης σχολικής χρονιάς. Κάποια απ’ αυτά τα δίκαια και έννομα αιτήματα αφορούσαν στη σύνταξη Ε.Ε.Π.(εξατομικευμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα), στη στήριξη και ευαισθητοποίηση εκπ/κών και συμμαθητών και του σχολικού περιβάλλοντος και στην περιοδική και ταχτική παρακολούθηση του παιδιού από εκπρόσωπο της υπηρεσίας. Όταν ζήτησα πρωτόκολλο για την αίτηση, το σχόλιο που συνόδευσε την παραλαβή του ήταν: «Βεβαίως και θα προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπο για την ικανοποίηση ,έστω σε κάποιο βαθμό των αιτημάτων σας ,αλλά με την προϋπόθεση ότι στις δύο επόμενες αξιολογήσεις του παιδιού από μέλη της διεπιστημονικής μας ομάδας κρίνουμε ότι είναι σε θέση να παρακολουθήσει σχολείο Γενικής Αγωγής…»

Όπως θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, έμεινα άναυδη. Όταν επανήλθα εν μέρει, ρώτησα τα εξής:

α) Πώς η ομάδα ή μέλη αυτής θα μπορούσαν να κρίνουν αλλιώς ,εφ’ όσον το παιδί παρακολουθεί πλαίσιο γενικής αγωγής για οκτώ συναπτά έτη; Το παιδί ήταν «κατάλληλο» για γενικό πλαίσιο εκπ/σης στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό, αλλά όχι στο Γυμνάσιο;

β) Πώς θα μπορούσαν να αναιρέσουν έγγραφα, γνωματεύσεις και κοινές εκτιμήσεις με την πλέον αρμόδια υπηρεσία της Ε.Θ.Μ.Α., που οι ίδιοι είχαν προσυπογράψει τρεις μήνες πριν; (χαρτιά για Παράλληλη Στήριξη στην Α΄ Γυμνασίου…).Αυτό θα σήμαινε ότι θα αμφισβητούσαν προτάσεις και διαγνώσεις συναδέλφων του χώρου ειδ. αγωγής που γνωρίζουν το παιδί από τριάμισι ετών και μέχρι σήμερα πιστεύουν ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να ενταχθεί κοινωνικά..

γ) Ποια θα είναι εφ΄ εξής τα ακράδαντα επιστημονικά, γνωστικά και αξιολογητικά εργαλεία που θα στέλνουν τα παιδιά μας σε σχολεία Γενικής ή Ειδικής Αγωγής; Κυρίως, ποιοι και με ποιες περγαμηνές θα αποφασίζουν για έναν ανήλικο ειδικής κατηγορίας, εφ’ όσον εμείς, ως γονείς τους, έχουμε κριθεί ως ανεπαρκείς για να προσδιορίσουμε από κοινού το κατάλληλο πλαίσιο για αυτά, υποβιβάζοντας το ρόλο μας και χαρακτηρίζοντας τις όποιες αποφάσεις μας «ως μη δεσμευτικές»,σύμφωνα με το νέο νόμο Ειδ. Αγωγής;

Όποιος διαβάσει αυτό το άρθρο ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα και ας κάνει προσωπικές εικασίες για ό,τι νομίζει ότι συνέβη ή τι εξέλιξη μπορεί να έχουν οι υποθέσεις όλων εμάς.. Στην πραγματικότητα κανείς δεν γνωρίζει τι θα γίνει και φέτος. Η χρονιά έχει ξεκινήσει περίπου δύο μήνες τώρα και τα παιδιά μας βρίσκονται για άλλη μια φορά εκτεθειμένα και ανοχύρωτα . Και αν η πατρίδα βρίσκεται εκεί που είναι η καρδιά, πού θα ψάξουμε τη δική μας πατρίδα;

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

ΤΙ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

image

Ιθαγένεια σε μετανάστες ύστερα από εξετάσεις σε Γλώσσα, Ιστορία και Πολιτική Αγωγή.

Τα παιδιά των μεταναστών θα πρέπει να έχουν παρακολουθήσει με επιτυχία τουλάχιστον για έξι χρόνια μαθήματα σε ελληνικό σχολείο.

Έλληνες με πτυχίο στην ελληνική γλώσσα, στην Πολιτική Αγωγή και στην Ιστορία θα είναι οι μετανάστες που θα αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια ύστερα από πενταετή νόμιμη διαμονή, μετά την ψήφιση του νέου νόμου για την ιθαγένεια. Αυτό προβλέπει το νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών που κατατέθηκε στη Βουλή και στο οποίο έχουν γίνει σοβαρές αλλαγές, οι οποίες προέκυψαν από τη δημόσια διαβούλευση με τα κόμματα και τους κοινωνικούς φορείς

Τα παιδιά των μεταναστών θα παίρνουν την ελληνική ιθαγένεια αφού θα έχουν παρακολουθήσει με επιτυχία επί έξι χρόνια (και όχι τρία όπως προβλεπόταν αρχικά) μαθήματα σε ελληνικό σχολείο. Ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης, παρουσιάζοντας τα βασικά σημεία του νομοσχεδίου, τόνισε πως αυτό αφορά μόνο τους νόμιμους μετανάστες, δηλαδή εκείνους που νομιμοποιήθηκαν από το 1997 έως το 2007, όποτε ήταν και η τελευταία μεγάλη «φουρνιά» νομιμοποίησης (υπολογίζεται ότι μόνο το 2005 νομιμοποιήθηκαν 130.000 οικονομικοί μετανάστες).

Η πολιτική ιθαγένειας της κυβέρνησης για τα παιδιά των μεταναστών, όπως καταγράφεται στο προσχέδιο νόμου, έχει ως εξής:

1. Τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα, από γονείς που διαμένουν νόμιμα στη χώρα, μας με 5ετή, και οι δύο, νόμιμη διαμονή, αποκτούν ιθαγένεια από τη γέννηση τους μετά από σχετική δήλωση των γονιών τους.

2.Τά παιδιά των μεταναστών, που δεν γεννήθηκαν στην Ελλάδα, αλλά έχουν ολοκληρώσει επιτυχώς την παρακολούθηση έξι τουλάχιστον τάξεων ελληνικού σχολείου και κατοικούν μόνιμα και νόμιμα στη χώρα, αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια από τη συμπλήρωση του εξαετούς χρόνου φοίτησης με κοινή δήλωση και αίτηση που υποβάλλουν σι γονείς τους το αργότερο εντός τριών ετών.

3.Τα παιδιά των παιδιών των μεταναστών (τρίτη γενιά μεταναστών) αποκτούν αυτόματα, χωρίς δήλωση των γονιών τους. την ελληνική ιθαγένεια.

4.Παιδιά αλλοδαπών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα ή έχουν παρακολουθήσει τουλάχιστον 6 χρόνια σχολείο, αλλά έχουν υπερβεί τα 21, μπορούν με μεταβατική διάταξη να πάρουν και αυτά με δήλωσή τους την ελληνική ιθαγένεια, εφόσον δεν συντρέχουν εις βάρος τους τα ποινικά κωλύματα της πολιτογράφησης ή λόγοι ασφαλείας.

Σε ό,τι αφορά την απόκτηση ιθαγένειας με πολιτογράφηση το προσχέδιο νόμου προβλέπει:

1. Όσοι μετανάστες ζουν τώρα νόμιμα στη χώρα μας για τουλάχιστον μία 3ετία μπορούν να υποβάλουν αίτηση για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας και η πολιτεία είναι υποχρεωμένη μέσα σε δυο χρόνια από την υποβολή τής αίτησης να τους απαντήσει. Ο μετανάστης για να πολιτογραφηθεί θα πρέπει να καταθέτει τρεις συστατικές επιστολές Ελλήνων πολιτών, θα περνά ειδικά τεστ γνώσης της ελληνικής γλώσσας, της περιβόητης Πολιτικής Αγωγής και της Ιστορίας.

2.Όσοι αλλοδαποί έρθουν στην Ελλάδα νόμιμα, μετά την ψήφιση από τη Βουλή του εν λόγω νομοσχεδίου, θα χρειάζονται 7 χρόνια νόμιμης παραμονής για να ζητήσουν την ελληνική ιθαγένεια.

3.Κώλυμα πολιτογράφησης αποτελεί για πάντα η τελεσίδικη καταδίκη για σοβαρά και επικίνδυνα εγκλήματα, όπως η τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα, ενώ τίθεται για πρώτη φορά ρητά ως προϋπόθεση το να μη συντρέχει λόγος δημόσιας ή εθνικής ασφάλειας.

Στις προσεχείς δημοτικές εκλογές θα έχουν δικαίωμα ψήφου ομογενείς και μετανάστες που διαμένουν νόμιμα στην Ελλάδα, εφόσον έχουν τουλάχιστον 5 χρόνια νόμιμης διαμονής. Παράλληλα, θα μπορούν να θέσουν υποψηφιότητα μέχρι και το αξίωμα του δημοτικού συμβούλου, όπως ακριβώς ισχύει και για τους υπηκόους χωρών της Ε.Ε., μόνον όσοι γνωρίζουν επαρκώς την ελληνική γλώσσα. Από το υπουργείο Εσωτερικών υπολογίζεται ότι ο αριθμός όσων μπορούν να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους σε πρώτη φάση ανέρχεται σε 266.250 άτομα, εκ των οποίων οι [60.000 είναι ομογενείς.

Πηγή: ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ 5/2/2010

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ κ. ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2010

Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας,

Απεφάσισα να σας ενοχλήσω διότι ως πολίτης νιώθω ότι βάλλομαι από κάθε πλευρά. Πρωτίστως όμως νιώθω ότι βάλλεται η αξιοπρέπεια και η λογική μου.

Κατάγομαι από Έλληνες πρόσφυγες του Πόντου. Γνωρίζω, όσο λίγοι δυστυχώς, το τι σημαίνει να βάλλεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η ελευθερία. Γνωρίζω και κατανοώ όσο λίγοι ίσως στην Πατρίδα μου, κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, τον κατατρεγμό. Γνωρίζω κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας τον διωγμό, την φτώχια, την πείνα. Γνωρίζω τι σημαίνει η απώλεια γονέως σε μάχη. Ο πατέρας μου είναι ορφανός κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας από τα οκτώ του χρόνια. Γιατί ο δικός του πατέρας πότισε με το αίμα του τα άγια χώματα της Μακεδονίας μας.

Όλα όσα περιγράφω δεν τα γνωρίζω εκ προσωπικής πείρας αλλά από ανθρώπους, πολλούς ανθρώπους, που μου τα είπαν και μου τα ξαναείπαν, τόσες πολλές φορές που είναι σαν να τα έζησα κι εγώ μαζί τους. Δεν κουβαλάω μίσος στην καρδιά μου κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας. Πόνο και θλίψη μόνον έχω. Και για όλους αυτούς που τα έζησαν και για όλους αυτούς που τα σκηνοθέτησαν. Έχω ζήσει επίσης κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, και την οικονομική μετανάστευση. Ο πατέρας μου, για πολλά χρόνια, επέλεξε να εργαστεί εκτός Ελλάδος προκειμένου να ζήσει και ο ίδιος και η οικογένειά του.

Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ζήσαμε αρκετά χρόνια ΝΟΜΙΜΑ, σε περιβάλλοντα ξένα, αλλόγλωσσα, συχνά εχθρικά. Όμως ο στόχος ήταν ένας. Να ζήσουμε. Και ζήσαμε κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας με αξιοπρέπεια και με την Ελλάδα στην καρδιά μας. Ποτέ δεν προσβάλλαμε οτιδήποτε από τις χώρες που μας φιλοξένησαν.

Ποτέ δεν βρεθήκαμε εκεί παρανόμως, δίχως ιατρικές εξετάσεις κι εμβολιασμούς, ποτέ δεν κάναμε κάτι που θα προκαλούσε τις εκεί αρχές και τον τρόπο ζωής.. Αντιθέτως. Ζήσαμε ειρηνικά, οι γονείς μου εργάστηκαν σκληρά, σε ισλαμικό περιβάλλον, με πολύ μεγάλο πόνο ψυχής για την απουσία από την Πατρίδα, από την οικογένεια και από τους φίλους. Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας. Διάβασα το βιογραφικό σας στην προσπάθειά μου να επικοινωνήσω μαζί σας. Δεν έμαθα πολλά περισσότερα από όσα ήδη γνώριζα. Όπως επίσης δεν διάβασα πουθενά στο βιογραφικό σας για την μεγάλη αγάπη που δείξατε, λίγο καιρό πριν την εκλογή σας, προς την γλώσσα και την διατήρησή της. Πληροφορία που με κάνει να πιστεύω ότι κατά βάθος, ο Κάρολος Παπούλιας και μάλλον όχι ο πρώτος πολίτης αυτής της χώρας, διατηρεί μνήμη, διατηρεί συνείδηση, διατηρεί ελπίδα.

Δεν προσβάλλω με την προηγουμένη μου φράση τον Πρόεδρο αλλά θίγω την αδυναμία του Προέδρου να δράσει ουσιαστικώς λόγω πολλαπλών επεμβάσεων διαφόρων κυβερνήσεων που πέρασαν από τον τόπο μου. Επίσης, Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, γνωρίζω την μεγάλη αγάπη που διατηρείτε για τον τόπο σας και ιδίως για την Ήπειρο.
Όμως κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας. Είστε νομικός και κατέχετε, γνωρίζετε. Είστε ένα πρόσωπο με πολιτική δράση σε αυτόν τον ρημαγμένο τόπο. Είστε ένας άντρας που έδρασε δίπλα στον Αντρέα Παπανδρέου και τον ακολουθήσατε με σύνεση και μέτρο.

Βρεθήκατε υπουργός εξωτερικών που σεβόταν και την ιστορία της Πατρίδος του και την αξιοπρέπεια των συμπολιτών του που τον είχαν εκλέξει. Όλα αυτά κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας όμως συνέβαιναν έως εχθές. Σήμερα κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, προετοιμάζεστε για μία δεύτερη θητεία στην Προεδρία και συγχαρητήρια γι’ αυτό. Θα ήθελα όμως ως πολίτης να σας θέσω ένα καίριο ερώτημα. Τι ακριβώς εκπροσωπείτε κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας;

Μήπως έναν λαό που κινδυνεύει να χάσει την ταυτότητά του; Μήπως έναν λαό που από παντού βάλλεται καθημερινώς, την μία με οικονομικά μέτρα που τον κάνουν φτωχότερο, την άλλη με άθλια τηλεοπτικά προγράμματα που τον κάνουν όλο και πιο άσκεφτο, την άλλη με διαρκείς προσβολές επί των εθνικών του θεμάτων, την άλλη με διαρκή εισροή ΛΑΘΡΟ-μεταναστών που αλώνουν εκ των έσω την εθνική του υπόσταση; Τι ακριβώς λοιπόν εκπροσωπείτε κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας;

Εξ όσων γνωρίζω, θεωρητικώς και βάσει Συντάγματος εκπροσωπείτε τον Ελληνικό λαό. Μήπως όμως τον είδατε κάπου κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας; Μήπως αυτόν τον καταβασανισμένο και κουρασμένο λαό χρειάζονται κάποιοι για να εξακολουθούν να πράττουν τα όσα πράττουν; Μήπως κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας πιστέψατε έστω και για μία στιγμή ότι είστε Πρόεδρος μίας χώρας δίχως ταυτότητα και δίχως ιστορία; Μήπως κύριε Πρόεδρε όλο αυτό το σύστημα της διαβρώσεως σάς έχει δηλητηριάσει κι εσάς με τον τρόπο του και με τις μεθόδους του; Γιατί εάν συμβαίνει κάτι τέτοιο κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας μάλλον διαπράττω ένα μέγιστο λάθος γράφοντας αυτήν την επιστολή. Και προς εσάς, γιατί σας προσβάλλω και προς εμένα γιατί με εκθέτω.

Εάν όμως κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν διαπράττω λάθος. Εάν όλα αυτά που προανέφερα και θα αναφέρω παρακάτω αληθεύουν, τότε κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, οφείλετε, έχετε ιερότατο χρέος προς τους προγόνους σας, προς τους συμπολίτες σας και προς το Σύνταγμα της Ελλάδος, της οποίας Πρόεδρος είστε, να λάβετε θέση. Να ενημερωθείτε και να σκεφθείτε.

Να πράξετε όπως θα έπραττε οιοσδήποτε Έλλην αρχηγός (έστω και τύποις) προκειμένου να διατρανώσει ότι οι αξίες που υποτίθεται εκπροσωπεί, είναι αξίες Έλληνος στρατιώτου, μαχίμου εκ του χώρου εφ’ ω ετάχθη. Εάν κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας εξακολουθείτε να διατηρείτε έστω και μέρος των αξιών σας, οφείλετε, χρωστάτε στους συμπολίτες σας την λήψη θέσεως και την ενημέρωσή τους. Οφείλετε την λήψη αποφάσεων. Γνωρίζω ότι σας ζητώ τα μέγιστα κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας. Γνωρίζω ότι η θέση που κατέχετε είναι αδύναμη από πολιτικής πλευράς.

Από πλευράς λόγου όμως κύριε Πρόεδρε; Είναι αδύναμη; Ο κύριος Μίκης Θεοδωράκης έλαβε θέση. Ο κύριος Στέφανος Ληναίος έλαβε θέση. Εγώ και χιλιάδες συμπολίτες μας λάβαμε θέση. Ζητάμε την πατρίδα που μας άφησαν οι πρόγονοί μας ολόκληρη κι όχι κουτσουρεμένη. Ζητάμε να κατοικείται η Ελληνική επικράτεια από Έλληνες. ΕΛΛΗΝΕΣ κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αυτούς τους ξυπόλυτους που έφτιαξαν πολλάκις πολιτισμούς και τους χάρισαν σε όλη την ανθρωπότητα. Γιατί επιτρέπετε εσείς κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας την εκ των έσω άλωση; Γιατί δεν μας σέβεστε; Γιατί δεν έχετε μνήμη;

Γιατί κύριε πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας Έλληνας σημαίνει μεγάλος. Αγαθός. Καλός. Δημιουργός πολιτισμών και ανθρωπιάς. Είναι αυτός που αγκάλιασε κάθε πρόσφυγα που έφτασε σε αυτόν τον τόπο γιατί κι ο ίδιος υπήρξε πολλάκις πρόσφυγας. Είναι αυτός που μοιράστηκε με κάθε πεινασμένο το παξιμάδι του γιατί κι ο Έλληνας πολλάκις υπήρξε πεινασμένος. Είναι αυτός που περιέθαλψε κάθε κατατρεγμένο γιατί κι ο Έλληνας πολλάκις υπήρξε κατατρεγμένος. Είναι αυτός που συγχώρησε κάθε κακία εις βάρος του γιατί ο Έλληνας πάντα ήταν μεγαλόψυχος. Πάντα ήταν αγαθός και φιλότιμος. Πότε κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας ελάβαμε εμείς κάτι ανάλογο; Πότε κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας κάποιος ήταν τόσο μεγαλόψυχος και τόσο αδικημένος όσο ο Έλληνας; Και τώρα κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας βιώνουμε μία ισοπέδωση.

Τώρα κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν έχουμε την δυνατότητα να ζήσουμε τα παιδιά μας. Πάντα σε αυτόν τον τόπο οι άνθρωποι ήταν φτωχοί. Όμως είχαν όνειρα. Εμείς είμαστε πιο φτωχοί από ποτέ. Μας λείπει και το χρήμα και ο χρόνος και τα όνειρα. Δεν έχουμε την ικανότητα να σκεφθούμε γιατί η τηλεόραση και η παραπληροφόρηση μας νανουρίζουν γλυκά. Δεν έχουμε την δυνατότητα να μάθουμε στα παιδιά μας την ιστορία τους και την γλώσσα τους, και γιατί δεν μας την έμαθαν και λόγω ελλείψεως χρόνου, επιτρέποντας στις Φιλιππινέζες να τους μαθαίνουν την δική τους.

Δεν προλαβαίνουμε γιατί εργαζόμαστε νυχθημερόν. Δεν προλαβαίνουμε να τα αγαπήσουμε και να τα χαρούμε, έχοντας απόλυτο συνείδηση ότι αυτά τα παιδιά ως ενήλικες αύριο το λιγότερο που θα γίνουν είναι δυστυχισμένοι. Δεν έχουμε το κουράγιο να μιλήσουμε ή να αγγίξουμε ή να δούμε τον σύντροφό μας. Δεν γνωρίζουμε τις ανάγκες μας γιατί δεν υπάρχουμε ως άνθρωποι αλλά μόνον ως παραγωγικοί μηχανισμοί. Και ξαφνικά κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας ξυπνήσαμε.

Δεχτήκαμε τόσα χαστούκια και δεν αντιδράσαμε. Αλλά τώρα ξαφνικά ξυπνήσαμε. Χάσαμε την χαρά μας. Χάσαμε την ζωή μας. Χάσαμε την οικογένειά μας. Χάσαμε τα παιδιά μας. Χάσαμε τις ελπίδες μας. Όμως κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας τώρα κινδυνεύουμε να χάσουμε το ιερότερο όλων. Την ΠΑΤΡΙΔΑ. Κι αυτό από μόνο του μας ξύπνησε. Μας θύμισε ότι ΜΗΤΡΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ, ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΙΜΙΟΤΕΡΟΝ ΕΣΤΙ Η ΠΑΤΡΙΣ. Τώρα κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας ζούμε στην Πατρίδα μας ως διωκόμενοι. Επιθυμούμε παιδεία για τα παιδιά μας με στόχο την αξιοποίηση της ευφυίας τους και όχι την αχρήστευση του νοός τους.

Αναζητούμε μία Ελλάδα Ελλάδα, ζωντανή, δίχως ρουσφέτια, προσωπικά συμφέροντα και οικονομικές ατασθαλίες. Θέλουμε μία υγιή αγροτική οικονομία, μία υγιή κτηνοτροφία, μία υγιή βιομηχανία. Πού είναι όλα αυτά κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας; Όλα αυτά που δεν έκαναν οι κυβερνώντες καλούμαστε να τα πληρώσουμε με το αίμα της ψυχής μας. Καλούμαστε να φωνάξουμε, να αγωνιστούμε, να θυσιαστούμε, εάν αυτό απαιτείται, για το ιερότερο όλων. Η Πατρίς κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν είναι κάτι άψυχο. Είμαστε όλοι εμείς. Είναι οι παππούδες μας, οι γονείς μας, εμείς. Είναι τα παιδιά μας, είναι τα εγγόνια μας.. Είναι ο ήλιος, η θάλασσα, ο ουρανός, η γη μας. Είναι το ΚΑΛΗΜΕΡΑ και το ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ. Είναι η ιστορία μας. Είναι το χθες και το αύριο. Εάν κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν υπάρχει αύριο, δεν υπάρχει ελπίς, τότε δεν υπάρχει Πατρίς. Έχουμε αυτό το δικαίωμα κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας;

Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, εμείς οι πολλοί, αυτοί που ψηφίζουν και δίνουν το δικαίωμα σε κάποιους, συχνάκις άσκεφτους, να μας κυβερνούν δεν έχουμε ούτε πολιτικές βλέψεις, ούτε κυβερνητικές θέσεις επιθυμούμε, ούτε μας αρέσει που βγαίνουμε από την αφάνειά μας. Είστε έξυπνος άνθρωπος και αντιλαμβάνεστε τα τεκταινόμενα. Πιστεύω ότι έχετε την πληροφόρηση που χρειάζεστε για να αντιληφθείτε τα γεγονότα. Ο κύριος Μίκης Θεοδωράκης και ο κύριος Στέφανος Ληναίος είναι δύο άνδρες που εκτέθηκαν λαμβάνοντας μία έντιμη θέση απέναντι στις τελευταίες εξελίξεις. Κι όχι μόνον αυτοί.

Τα γεγονότα που αναφέρομαι είναι ευκόλως αναγνωρίσιμα. Άλωσις εκ των έσω με δύο τρόπους. Παιδεία και αλλοίωση πληθυσμιακή. Οι δύο τολμηροί άντρες που προανέφερα (και τόσοι άλλοι) τολμούν να μιλήσουν και να πάρουν θέση γιατί δεν προσβλέπουν κάπου. (Ας αφήσουμε τους κομματικούς που πάντα κάπου στοχεύουν). Κανέναν μας δεν τιμάει η κατάντια μας κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ουδείς εξ όσων γνωρίζω δεν χαίρεται με το να διδάσκονται τα παιδιά του μία μεταλλαγμένη ιστορία. Κανένας από όλους όσους γεννήθηκαν και πόνεσαν σε αυτόν τον τόπο και για αυτόν τον τόπο δεν γνωρίζω να παρακάμπτει την σοβαρότητα του νομοσχεδίου που πρόκειται να κατατεθεί σε λίγες ημέρες.

Κανένας Έλλην πολίτης, που γνωρίζει την ιστορία του και που σίγουρα έχει κάποιον πρόγονο χαμένο ή σφαγμένο σε κάποια μάχη, δεν πρόκειται να δεχθεί την παράδοση της Ελληνικής υπηκοότητας άνευ λόγου κι αιτίας, ομαδηδόν και αδιακρίτως. Πολλώ δε μάλλον η παράδοση της Ελληνικής ιθαγενείας. Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας. Σας ζητώ, σας παρακαλώ, σας εκλιπαρώ να λάβετε μίαν απόφαση. Μίαν απόφαση ζωής. Σας ζητώ να μελετήσετε, εκ νέου εάν χρειάζεται, την ιστορία του τόπου μας. Να μελετήσετε τα έως σήμερα γενόμενα.

Να μελετήσετε την εκ των έσω άλωση της ωραίας Πατρίδος μου. Της Πατρίδος σας. Και τότε κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας να μιλήσετε. Να αφυπνίσετε τους συμπολίτες σας που σκοταδιστικώς και οργανωμένα παραμένουν ανενημέρωτοι. Να λάβετε θέση ως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Να λάβετε θέση ως Έλλην στρατιώτης πού είστε. Εσάς θα σας ακούσουν. Θα σας προσέξουν και θα σας λάβουν υπ’ όψιν τους. Γιατί είστε κι εσείς ένας στρατιώτης κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ένας στρατιώτης που ετάχθη να προασπίζεται με μεγάλη ευθύνη την ΕΛΛΗΝΙΚΗ Δημοκρατία. Την Ελληνική κύριε Πρόεδρε. Την Ελληνική. ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Δεν επιθυμούμε παρά μόνον ένα πράγμα κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας. Μόνον την Πατρίδα μας. Και νομίζω ότι την δικαιούμεθα. Την αξίζουμε. Ας μην επιτρέψουμε σε άλλον έναν, αόρατο και με πολύ χρήμα εχθρό να μας υποδουλώσει για πολλοστή φορά. Ο Φοίνιξ παρά του ότι αναγεννάται από τις στάχτες του θα πρέπει να έχει επίγνωση του ότι είναι ο Φοίνιξ.
Ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο σας.

Κυριακή Παπαδοπούλου

Μία Ελληνίς και μάνα που μαθαίνει στα παιδιά της την ελληνική γλώσσα

και την ελληνική ιστορία.

‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’
Υ.Γ.1. Δεν γνωρίζω εάν θα φθάσει η παραπάνω επιστολή σε εσάς. Θα κάνω την προσπάθειά μου αλλά δεν γνωρίζω το αποτέλεσμά της.

Υ.Γ.2. Την επιστολή αυτή κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας θα την δημοσιοποιήσω στο διαδίκτυο για ευνοήτους λόγους.

Υ.Γ.3. Δεν είμαστε ρατσιστές εμείς οι Έλληνες κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας. Είμαστε καλοί άνθρωποι κι έχουμε μνήμη.

Παντού υπάρχουν εξαιρέσεις. Με προσβάλλει όμως όταν χαρακτηρίζεται ένας λαός με τέτοια ιστορία και τέτοια κατανόηση ρατσιστής. Εσάς κύριε Πρόεδρε δεν σας προσβάλλει;

Υ.Γ.4. Ο Μακρυγιάννης κύριε Πρόεδρε τις Ελληνικής Δημοκρατίας δεν γνώριζε ιστορία. Γνώριζε τις πέτρες. Γι’ αυτές τις πέτρες αγωνίστηκαν οι ήρωες του ’21. Νιώθω ότι και σήμερα, παρά το ότι υποτίθεται ότι γνωρίζουμε καλύτερη ιστορία, γι’ αυτές τις πέτρες οφείλουμε να αγωνιστούμε.

__________________

Συγχαίρουμε για την ως άνω επιστολή την κ. Κυριακή Παπαδοπούλου και την προσυπογράφουμε.

Voiotosp.blogspot.com

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010

Επιδόματα σε "μαϊμού" τυφλούς

image

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΠΡΙΦΤΗ

«Μαϊμού» δικαιούχους επιδομάτων τυφλότητας αποκάλυψε η Νομαρχία Πειραιά ενώ όπως φαίνεται από τις πρακτικές που ακολουθούσαν οι 19 υποτιθέμενοι… δικαιούχοι, λειτουργεί ολόκληρο κύκλωμα που τους εφοδιάζει με πλαστά έγγραφα και γνωματεύσεις! Η υπόθεση έχει ήδη φθάσει στην Εισαγγελία Πειραιά ενώ τώρα το ενδιαφέρον εστιάζεται και στους αόρατους μέχρι στιγμής δράστες που «λειτουργούν» το… εργαστήριο πλαστογραφημένων εγγραφών.

Η ζημία για το κράτος είναι κάτι παραπάνω από σημαντική αφού αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τα τελευταία χρόνια από τη Διεύθυνση Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Νομαρχίας και το Σώμα Επιθεωρητών του υπουργείου Υγείας έχουν εντοπιστεί 517 περιπτώσεις πολιτών που παρανόμως ελάμβαναν προνοιακό επίδομα «κλέβοντας» ουσιαστικά περίπου 1εκ. ευρώ από το κρατικό ταμείο.

Η αποκάλυψη της συγκεκριμένης υπόθεσης ξεκίνησε όταν η Διεύθυνση Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Νομαρχίας Πειραιά έλαβε καταγγελία, βάσει της οποίας δικαιούχος επιδόματος τυφλότητας ελάμβανε παράνομα το συγκεκριμένο επίδομα.

Μετά από έρευνα της Διεύθυνσης Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Νομαρχίας με το Τζάνειο Νοσοκομείο -που φερόταν να είχε εκδώσει το Δελτίο Απογραφής Τυφλού- διαπιστώθηκε ότι η υπογραφή του διοικητικού διευθυντή ήταν πλαστογραφημένη, ενώ αναφερόταν σε αυτό και όνομα ιατρού που είχε συνταξιοδοτηθεί προ τετραετίας!

Η Νομαρχία διέκοψε την καταβολή του επιδόματος, έστειλε την υπόθεση την Εισαγγελία ενώ η αρμόδια Διεύθυνση άρχισε να εξετάζει όλους τους φακέλους του προγράμματος τυφλότητας που είχαν Δελτία Απογραφής Τυφλού από Τζάνειο.

Έτσι εντοπίστηκαν ακόμη 14 μαϊμού δικαιούχοι, από τους οποίους ζητήθηκε, για τη διαπίστωση της αναπηρίας τους να γίνει επανεξέταση από άλλα Κρατικά Νοσοκομεία, εκτός του Τζανείου, ενώ η καταβολή του επιδόματος ανεστάλη.

Το εξοργιστικό όμως είναι ότι επτά εξ αυτών έφεραν πλαστά δελτία αυτή τη φορά από: Ασκληπιείο Βούλας, Ευαγγελισμό, Γ. Γεννηματάς και Θριάσιο! Τα σχετικά έγγραφα έφεραν κατά περίπτωση παραποιημένες σφραγίδες, ονόματα και υπογραφές ιατρών.

Οι νέες αυτές 14 υποθέσεις παραπέμφθηκαν επίσης στην Εισαγγελία όπως και πέντε ακόμη που εντοπίστηκαν στη συνέχεια. Το συνολικό ποσό που θα πρέπει τα συγκεκριμένα άτομα να επιστρέψουν ανέρχεται στα 36.941,80 ευρώ ενώ ήδη έξι από αυτά έχουν επιστρέψει 10.284ευρώ. Η Νομαρχία Πειραιά έχει και στο παρελθόν «σκοντάψει» σε ανάλογες υποθέσεις. Βάσει καταγγελιών σχετικά με τη λειτουργία των υγειονομικών επιτροπών- τα μέλη της ορίζονται από την Περιφέρεια- ο νομάρχης Γιάννης Μίχας ζήτησε την παραπομπή και επανεξέτασή αποφάσεων της πρωτοβάθμιας επιτροπής σε βάθος πενταετίας από τη δευτεροβάθμια.

Έτσι από τις μισές αποφάσεις της πρωτοβάθμιας επιτροπής, - 1.254 στις 2.148- δηλαδή ποσοστό περίπου 58,4 % έχουν μέχρι σήμερα απορριφθεί, είτε γιατί οι δικαιούχοι δεν έλαβαν ποσοστό αναπηρίας άνω του 67 %, είτε γιατί δεν παρουσιάστηκαν καν στη δευτεροβάθμια επιτροπή για επανεξέταση.

Σημειώνεται από τις 2.148 αποφάσεις στις 648 οι δικαιούχοι κόπηκαν διότι δεν έλαβαν ποσοστό αναπηρίας άνω του 67 %, ενώ άλλοι 606 δικαιούχοι δεν προσήλθαν καν για επανέλεγχο.

Επίσης μέσα από τις τακτικές αναθεωρήσεις και από τον διαρκή έλεγχο των επιδομάτων, που διενεργείται από τη Διεύθυνση Κοινωνικής Αλληλεγγύης αλλά και από το Σώμα Επιθεωρητών του υπουργείου Υγείας έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα 517 συνολικά περιπτώσεις πολιτών που παρανόμως ελάμβαναν προνοιακό επίδομα.

Το σύνολο των καταλογισθέντων ποσών, αυτών δηλαδή που πρέπει να επιστραφούν στο κράτος εκτιμήθηκε στα 980.000 ευρώ περίπου, και ήδη μέρος του ποσού έχει επιστραφεί από τους οφειλέτες και για τις υπόλοιπες περιπτώσεις έχουν ενημερωθεί οι αρμόδιες ΔΟΥ για είσπραξη.

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ 2/2/2010