Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

Το ΘΕΑΤΡΟ ΚΩΦΩΝ εκπέμπει S.O.S.

image

Το Θέατρο Κωφών υπό την διεύθυνση της Ν. Καρρά θεωρείται και είναι ένας από τους διαχρονικούς πρεσβευτές πολιτισμού των Ελλήνων αναπήρων. Μετράει ήδη δυόμισι δεκαετίες ιστορίας , δεκάδες παραστάσεις κάθε χρόνο στο ζεστό θεατράκι της Σαχτούρη 8 (στην πλατεία Κουμουνδούρου), ουκ ολίγες παρουσίες σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις εντός και εκτός ελληνικών τειχών, αλλά και κάμποσες (εγχώριες και διεθνείς) τιμητικές διακρίσεις .

Κρίσιμο ρόλο στην...εκτίναξη του Θεάτρου Κωφών είχε

διαδραματίσει η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη , υποστηρίζοντας με γενναίες χρηματοδοτήσεις τις δράσεις του. Το ίδιο επιχειρήθηκε και την περίοδο υπουργείας στο ΥΠ.ΠΟ. του Ε. Βενιζέλου, με την ένταξη του Θεάτρου Κωφών στα μονίμως επιδοτούμενα θέατρα ώστε αν μη τι άλλο να μπορεί απρόσκοπτα να πορεύεται και να δημιουργεί.

Το οποίον, δυστυχώς, δεν βάσταξε παρά μόλις λίγα χρόνια. Από το 2005 και μετά, οι χρηματοδοτήσεις άρχισαν να μειώνονται, για να περικοπούν δραστικά την τελευταία διετία. Πλέον, το ιστορικό θέατρο απειλείται σοβαρά με εξαφάνιση, δεν έχει να πληρώσει όπως πληροφορούμαστε ούτε καν για το ...ρεύμα του χώρου στον οποίο φιλοξενείται. Για τα ενοίκια που τρέχουν ούτε λόγος... Παραταύτα οι συντελεστές επιμένουν, αυτό άλλωστε μια ζωή ολόκληρη έχουν μάθει (υποχρεωτικά) να κάνουν. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο (ώρα έναρξης 9 το βράδυ, τιμή εισιτηρίου 15€), η φετινή τους παράσταση υπό τον ευρηματικό τίτλο “.

Ένας ακούων στην χώρα των κωφών”, έχει χαρακτηρισθεί από την πλειοψηφία των θεατών της ως ΄μια εκ των πιο καλοδουλεμένων τα τελευταία χρόνια. Ο τίτλος θα μπορούσε ευκολότατα να θεωρηθεί , έμμεση έκκληση ανάληψης ευθυνών απευθυνόμενη προς κάθε πιθανό αρμόδιο, αναζήτηση έστω και του ενός που δεν θα αποποιηθεί την ευθύνη του...

Αντώνης Σκορδίλης – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 26/11/2009

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Αυτόματους υπότιτλους αποκτούν σταδιακά τα βίντεο του YouTube, για την διευκόλυνση των κωφών συνανθρώπων μας. 22/11/2009

 

image

Σε μια προσπάθεια να βοηθήσει τους κωφούς χρήστες του Διαδικτύου, η Google εμπλουτίζει τα βίντεο του YouTube με υπότιτλους τους οποίους θα εισάγει αυτόματα το σύστημα παρακολουθώντας τους διαλόγους.

Σε πρώτη φάση, η νέα λειτουργία θα είναι διαθέσιμη μόνο για την αγγλική γλώσσα στα βίντεο που δημοσιεύουν 13 κανάλια του YouTube, όπως το National Geographic και ορισμένα αμερικανικά και ξένα πανεπιστήμια. Σταδιακά, οι αυτόματοι υπότιτλοι θα επεκταθούν σε όλο το περιεχόμενο της υπηρεσίας.

Η λειτουργία βασίστηκε στην τεχνολογία αναγνώρισης ομιλίας που ανέπτυξε για την υπηρεσία τηλεφωνητή Google Voice.

Επισημαίνοντας ότι περίπου 20 ώρες βίντεο ανεβαίνουν στο YouTube κάθε λεπτό, ο Κεν Χάρεστιεν, ένας κωφός προγραμματιστής της Google που ανέλαβε την ανάπτυξη της τεχνολογίας, «η πλειονότητα του online περιεχομένου βίντεο που παράγουν οι χρήστες παραμένει μη προσβάσιμο για ανθρώπους σαν εμένα».

Ο ίδιος σημείωσε ότι η λειτουργία αναγνώρισης φωνής δεν είναι τέλεια, καθώς οι επιδόσεις της επηρεάζονται από τον περιβάλλοντα θόρυβο και τις έντονες προφορές.

Σε επίδειξη που παρακολούθησε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, η φράση «SIM card» (κάρτα SIM) μεταγράφηκε ως salmon (σολομός).

Οι χρήστες του YouTube έχουν από πέρυσι τη δυνατότητα να εισάγουν υπότιτλους με το χέρι, οι περισσότεροι όμως το παραλείπουν.

Εκτός από τη λειτουργία αυτόματων υπότιτλων, η Google παρουσίασε και ένα ακόμα εργαλείο που ονομάζεται «αυτόματος συγχρονισμός υπότιτλων»: οι χρήστες εισάγουν μόνο το κείμενο των διαλόγων, και το σύστημα αναλαμβάνει στη συνέχεια να τους συγχρονίσει με το βίντεο αυτόματα.

Πηγή: www.techtv.gr

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ Η μεγαλειώδης εξέγερση στιγμή προς στιγμή Η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΟΙ ΖΥΜΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΑΝΚΣ

Η εικόνα του τανκ να πλακώνει την πύλη του Πολυτεχνείου κυριάρχησε συντριπτικά στη συλλογική μας μνήμη. Τόσο που ξεχνάμε ότι πίσω από αυτή χιλιάδες άνθρωποι έπαιζαν τη ζωή τους κορώνα - γράμματα... Τι ακριβώς συνέβη μέσα στο Πολυτεχνείο τις τέσσερις εκείνες μέρες που ξεγύμνωσαν τη χούντα;

Κείμενο: Ολύμπιος Δαφέρμος Επιμέλεια: Μαρίνα Ζιώζιου

Να 'ναι η απόσταση του χρόνου (36 χρόνια); Να 'ναι ο ορίζοντας που πλησιάζει; Να'ναι οι εποχές που μαραίνονται; Ολο και περισσότερο μου φαίνεται ποιητική εκείνη η εποχή. Και τότε ποιητικά ένιωθα. Με μια διαφορά. Τότε (τη) ζούσα, σήμερα (την) αναστορούμαι. Από τη μία οι κωμικοί δικτάτορες. Από την άλλη η, σε σύγχυση, ηττημένη πολιτική ηγεσία. Και το κίνημα να πορεύεται, ανασκευάζοντας δοκιμασμένες πρακτικές, καταργώντας Βεβαιότητες, εκπλήσσοντας τους παραδοσιακούς, αυτοεκπλησσόμενο και το ίδιο. Και οι χωροφύλακες να ψάχνουν τα κρυφά δίκτυα της ανομίας. Και τέτοια να μη Βρίσκουν.

Το κίνημα αυτοδιαμορφώνεται μέσα από τη δράση του. Δίχως πολλές θεωρητικές συζητήσεις και αναλύσεις, εισβάλλει στα δημόσια πράγματα από το πουθενά. Πιστεύει πως από μόνο του μπορεί να αλλάξει τα πράγματα και πλημμυρίζει με ευτυχία και χαρά τους συμμετέχοντες. Είναι πράγματι ευτυχής συγκυρία να συμμετέχεις σε ένα αυτόνομο κίνημα χωρίς καθοδηγητές και οπαδούς που το καθορίζει η ανιδιοτέλεια, η αντίσταση και η αξιοπρέπεια/Ενα κίνημα με Βαθύ κοινωνικό περιεχόμενο, που έδειχνε να 'ναι χειραφετημένο. Με τη δράση του προκάλεσε ιστορικά γεγονότα και αναδείχθηκε ως ο μοναδικός υπολογίσιμος αντίπαλος των ανόητων συνταγματαρχών.

Γεμάτο συναισθήματα, γεμάτο συγκινήσεις, ονείρατα και ελπίδες. Περάσαμε καλά. Η ψυχήμας ήταν γεμάτη. Λέγαμε δημοκρατία και ελευθερία και συγκλονιζόμασταν. Λέγαμε σοσιαλισμός και απογειωνόμασταν. Οπως όλα τα αυθόρμητα κινήματα λίγη σχέση είχε με τον ορθολογισμό. Και αναλύσεις προσπαθούσαμε να κάνουμε και τακτικές να καταστρώσουμε. Λίγα από αυτά λειτούργησαν. Το αισθητήριο, το όνειρο, η ελπίδα, η ομορφιά του κινδύνου και η χαρά της δράσης ήταν που πήγαιναν μπροστά.

Η ΣΠΙΘΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΦΩΤΙΑ Η εκρηκτική κατάσταση αναζητά σπινθήρα για να εκδηλωθεί, έστω κι αν αυτός καμιά φορά δεν είναι πραγματικός. Αυτό ακριβώς συνέβη και με την κατάληψη του Πολυτεχνείου. Ενώ οι φοιτητικές συγκεντρώσεις, την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου, εξελίσσονται κανονικά, φτάνει η είδηση στη Νομική ότι στο Πολυτεχνείο συγκρούονται φοιτητές με την αστυνομία. Από εκείνη τη στιγμή τα γεγονότα εξελίσσονται ραγδαία. Η είδηση δεν είναι αληθής. Αρχίζει όμως ευθύς αμέσως να προκαλεί γεγονότα.

Συγκροτείται διαδήλωση προς το Πολυτεχνείο, η οποία συγκρούεται με τις αστυνομικές δυνάμεις που το έχουν περικυκλώσει. Οι μισοί περίπου διαδηλωτές μπαίνουν στο προαύλιο του Πολυτεχνείου. Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Στις συνελεύσεις των σπουδαστών του ΕΜΠ κηρύσσεται αποχή και το απόγευμα γίνεται η πρόταση για κατάληψη του Ιδρύματος. Μέσα στο Πολυτεχνείο επικρατεί μαχητικό κλίμα με αντιδικτατορικά συνθήματα. Καμία οργάνωση δεν ήταν προετοιμασμένη για κάτι τέτοιο.

Καμία οργάνωση και κανένας φοιτητικός πυρήνας δεν είχε συζητήσει ή καταλήξει στην αναγκαιότητα μιας τέτοιας κινητοποίησης με στόχο τη μετωπική σύγκρουση με το καθεστώς. Η αυθόρμητη απόφαση για την κατάληψη του Πολυτεχνείου δημιουργεί μια εντελώς νέα πραγματικότητα σε σχέση με τις -προαποφασισμένες- καταλήψεις της Νομικής. Η έλλειψη διεργασιών και προετοιμασίας της κατάληψης δίνει τη δυνατότητα να εκδηλωθούν ελεύθερα όλες οι τάσεις που υπήρχαν στο Πολυτεχνείο. Εξω από οργανωτικά σχήματα και διαδικασίες συνελεύσεων.

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

Το καθεστώς αποφεύγει να χτυπήσει την κατάληψη στη γένεση της. Σημαντικό ανασταλτικό παράγοντα για τη στάση του αυτή αποτελεί και η απόφαση της συγκλήτου και των καθηγητών του ΕΜΠ να προασπίσουν το άσυλο του Ιδρύματος. Σε αντίθετη περίπτωση, ίσως το καθεστώς επενέβαινε καλυπτόμενο πίσω από την απόφαση των συγκλητικών αρχών. Πέρα απ' αυτά, το καθεστώς εκτιμά ότι το φοιτητικό κίνημα καθοδηγείται από τα δύο Κ.Κ. και τους αστούς πολιτικούς και δεν ανησυχεί για την εξέλιξη της κατάληψης. Κι αυτό γιατί η στάση των αντιπάλων του κυμαίνεται από την πίεση για μεγαλύτερες πολιτικές παραχωρήσεις ως απαίτηση για την ομαλή μετάβαση εξουσίας στους ίδιους.

Οπως δείχνουν τόσο τα απόρρητα έγγραφα των υπηρεσιών του καθεστώτος όσο και οι μαρτυρίες φοιτητών που α κρίθηκαν από τη χουντική ασφάλεια ουδέποτε αντελήφθησαν οι κρατούντες την αυτονομία, την αυτοοργάνωση κατ' επέκταση τη δυναμική του φοιτητικού κινήματος. Η αδράνεια και η αμηχανία απέναντι στις ραγδαίες εξελίξεις των παραπάνω, θα επιτρέψει την ελεύθερη εκδήλωση όλων των μικροομάδων που από την πρώτη στιγμή βρίσκονταν στο Πολυτεχνείο.

Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΙΓΑΝΤΩΝΕΤΑΙ

Ως την Πέμπτη το βράδυ η κατάληψη παίρνει χαρακτήρα υπερεπαναστατικό. Ολο αυτό το διάστημα σημαδεύεται από τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις κυρίως των οργανωμένων φοιτητών για το «τι μέλλει γενέσθαι». Ο αγώνας για την καθοδήγηση της κατάληψης ήταν σκληρός και συνεχής.

Εν τω μεταξύ, στο προσκήνιο τα πράγματα παίρνουν το δικό τους δρόμο. Η κατάληψη γιγαντώνεται με εκρηκτικούς ρυθμούς, ενώ δεν υπάρχει κάποιο κέντρο συντονισμού ή καθοδήγησης. Το Πολυτεχνείο γίνεται χώρος ελεύθερης έκφρασης χωρίς περιορισμούς, δεσμεύσεις ή υποχρεώσεις. Η συγκρότηση συντονιστικής επιτροπής από γνωστά στελέχη του φοιτητικού κινήματος, δεν καταφέρνει να παίξει ουσιαστικό ρόλο. Οι δραστηριότητες και οι ανακοινώσεις επιτροπών, εκλεγμένων από συνελεύσεις ή συγκεντρώσεις πριν την κατάληψη, αδυνατούν να επηρεάσουν στο ελάχιστο τα πράγματα. Τελικά οι επιτροπές παραμερίζονται. Η εκλογή τους κάτω από άλλες συνθήκες και με άλλα κριτήρια δεν τους επιτρέπει να διαδραματίσουν ρόλο σε ένα εντελώς διαφορετικό γεγονός, όπως αυτό της κατάληψης του Πολυτεχνείου.

Δύο απόψεις συγκρούονται για το τι πρέπει να γίνει- εκείνη της Αντι-ΕΦΕΕ και του «Ρήγα Φεραίου» που δε θέλουν την κατάληψη και η άλλη, των αριστερών ομάδων, οι οποίες επιζητούν μετωπική σύγκρουση με το καθεστώς. Το κλίμα που διαμορφώνεται στο Πολυτεχνείο ευνοεί την υπερεπαναστατική τακτική των αριστερών ομάδων. Αντίθετα οι άλλες δυνάμεις στερούνται ακροατηρίου, τέτοιου που να τους επιτρέπει να επηρεάσουν την πορεία των πραγμάτων. Οι συσκέψεις που γίνονται μεταξύ αντιπροσώπων των οργανώσεων, με συμμετοχή και ανένταχτων φοιτητών, καταλήγουν σε πλήρη διαφωνία.

Κάθε πλευρά διατηρεί και επιμένει στις απόψεις της. Οι συγκρούσεις για την πορεία που έπρεπε να πάρει η κατάληψη, το ανεξέλεγκτο των συνθημάτων στο ραδιοφωνικό σταθμό και τα μεγάφωνα, η έλλειψη κάποιου συντονιστικού κέντρου, η αμφισβήτηση κάθε δημιουργούμενης επιτροπής και Βέβαια η έλλειψη κάποιας πολιτικής οργάνωσης με κύρος και φερέγγυο πολιτικό λόγο οδηγούν στην ανάγκη σύγκλησης συνελεύσεων την Πέμπτη το βράδυ και εκλογής συντονιστικής επιτροπής της κατάληψης. Αν στο προαύλιο και στους γύρω χώρους η πολιτική ουτοπία, ο ενθουσιασμός και η έξαρση χαρακτηρίζουν το σύνολο σχεδόν των καταληψιών, στις συνελεύσεις επικρατεί περίσκεψη και πολιτική αντιπαράθεση.

Ύστερα από μακρές και «επώδυνες» διαβουλεύσεις, η νέα συντονιστική επιτροπή, λόγω της εκλογής της κατά τη διάρκεια της κατάληψης, περιβάλλεται με κύρος από όλες τις πλευρές χωρίς να έχει κανέναν αντίπαλο που να αμφισβητεί τις αρμοδιότητες της, πέραν εκείνου των ενθουσιωδών καταληψιών, οι οποίοι μερικές φορές συνωθούνται εξαγριωμένοι έξω από την αίθουσα που συνεδριάζει. Η εκλεγμένη συντονιστική επιτροπή, παρόλες τις αδυναμίες της, έβαλε κάποια τάξη στην κατάληψη. Δεν μπόρεσε όμως να καθοδηγήσει πολιτικά την εξέγερση. Έπαιξε έναν συντονιστικό και όχι αποφασιστικό ρόλο.

Παρά τη συγκρότηση συντονιστικού κέντρου, το αυθόρμητο στοιχείο εξακολουθεί να καθορίζει την πορεία της εξέγερσης. Ο συγκεντρωμένος κόσμος ξεπερνά τις ηγεσίες, οι οποίες αδυνατούν να συγκροτήσουν ρεαλιστική θέση για την έκβαση της εξέγερσης. Η συντονιστική επιτροπή κάτω από την πίεση των γεγονότων και την καθολική πολιτική υστέρηση των οργανώσεων, ομάδων και ατόμων, σύρεται στη μετωπική σύγκρουση με το καθεστώς, ανίκανη να αντιδράσει έστω και την τελευταία στιγμή.

Οσο η συντονιστική επιτροπή αγωνιά για να βρει κοινό γλωσσικό κώδικα και να συντάξει τη διακήρυξη της, η κατάληψη μαζικοποιείται με ταχύτατους ρυθμούς. Ο ραδιοφωνικός σταθμός του Πολυτεχνείου, ο οποίος από την πρώτη μέρα της λειτουργίας του κατακτά μεγάλη ακροαματικότητα, αποτελεί τη μοναδική πηγή πληροφόρησης για τα όσα συμβαίνουν στις κινητοποιήσεις κατά του στρατιωτικού καθεστώτος. Ο κόσμος παίρνει γραμμή από το ραδιοσταθμό και όχι από τις εφημερίδες ή τις πολιτικές ηγεσίες. Το φοιτητικό κίνημα εξέφρασε δυναμικά και αποκλειστικά τα πολιτικά αιτήματα του πληθυσμού.

Μετά τον έλεγχο των συνθημάτων και των κειμένων του Ραδιοσταθμού από τη συντονιστική επιτροπή, η ανταπόκριση του κόσμου ξεπερνά κάθε προσδοκία. Οι ταχύτατες αυτές εξελίξεις δημιουργούν στους συγκεντρωμένους φοιτητές το ερώτημα «πού πάμε;» το οποίο θα μείνει αναπάντητο ως το τέλος. Κάτω από αυτές τις συνθήκες και ως απάντηση στο αδιέξοδο υιοθετείται το σύνθημα της «γενικής απεργίας». Η πρόταση προέρχεται από μέλος του «Ρήγα Φεραίου» και υποστηρίζεται από το «Ρήγα Φεραίο και τις αριστερές ομάδες. Πρόκειται για σύνθημα που θέλει να προκαλέσει τη γενική εξέγερση, με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος.

Η επίδραση του δεν ήταν η αναμενόμενη. Ελάχιστοι επηρεάστηκαν από το σύνθημα και δεν πήγαν στις δουλειές τους. Η έλλειψη ακόμη και στοιχειώδους πολιτικής ή συνδικαλιστικής οργάνωσης στους τόπους δουλειάς, δεν επιτρέπει τέτοιου είδους προωθημένες πολιτικές κινητοποιήσεις.

ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Εν τω μεταξύ, τόσο η αυτοοργάνωση της ζωής μέσα στο Πολυτεχνείο όσο και οι πολιτικές διεργασίες αγκαλιάζουν το σύνολο των καταληψιών χωρίς διακρίσεις. Οι μαθητές συγκαλούν συνέλευση και εκλέγουν επιτροπή.

Το ίδιο και ένα μεγάλο μέρος του μη φοιτητικού πληθυσμού που βρίσκεται μέσα στο Πολυτεχνείο. Είναι η λεγόμενη εργατική συνέλευση. Η συνέλευση αυτή συγκροτήθηκε από όλους όσοι δεν ήταν φοιτητές ή μαθητές και έβλεπαν την αναγκαιότητα οργάνωσης τους κάτω από τις πολιτικές συνθήκες που διαμόρφωνε η κατάληψη.

Η σύνθεση της «εργατικής» συνέλευσης αποτελούνταν από εργάτες, εργαζόμενους, διανοούμενους και μέλη αριστερών ομάδων. Οι εργάτες που βρέθηκαν μέσα στο Πολυτεχνείο αποτελούνταν στην πλειονότητα τους από οικοδόμους, παλιούς και νέους αγωνιστές με ανεβασμένη ταξική συνείδηση, χωρίς όμως να είναι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι της τάξης τους, ή έστω οι αντιπροσωπευτικοί. Δεν είχαν σαφείς στόχους, ήταν ξεκομμένοι από την πραγματικότητα ή κακά ενημερωμένοι.

Η εργατική αντιπροσώπευση στο χώρο του Πολυτεχνείου αποτελείτο από αυθόρμητους και όχι οργανωμένους εργάτες με ψηλή αγωνιστικότητα και έντονη ταξική συνείδηση. Με δεδομένο το χαμηλό επίπεδο του λαϊκού κινήματος, σε αντίθεση με το πολιτικοποιημένο και ιδιαίτερα προωθημένο φοιτητικό κίνημα, η «εργατική» επιτροπή και γενικότερα η «εργατική» συνέλευση οδηγούνται στην περιθωριοποίηση και τελικά δεν παίζουν ουσιαστικό ρόλο στην κατάληψη. Ο ρόλος τους περιορίστηκε, μαζί με τους μαθητές, στην ηθική και αγωνιστική βοήθεια. Ο συντονισμός του αγώνα μένει αποκλειστικά στα χέρια της συντονιστικής επιτροπής των φοιτητών.

Η αδυναμία συντονισμού και συνεννόησης μεταξύ φοιτητών και μη φοιτητών οφείλεται στη μεγάλη διαφορά που υπήρχε μεταξύ της πολιτικοποίησης του φοιτητικού κινήματος και του λαϊκού κινήματος. Το φοιτητικό κίνημα, έχοντας διανύσει μια δίχρονη, σχεδόν, εντυπωσιακή πορεία συνεχών κινητοποιήσεων, διαθέτει και εμπειρία και αυξημένη πολιτικοποίηση, σε αντίθεση με το λαϊκό κίνημα που μόλις κάνει τα πρώτα του βήματα.

Αν οι φοιτητές με τα εκλεγμένα τους όργανα και τις πολιτικές οργανώσεις αδυνατούν να κατευθύνουν την εξέγερση, πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για τον μη φοιτητικό πληθυσμό, ο οποίος στην πλειοψηφία του για πρώτη φορά παίρνει μέρος σε μια τέτοια εκδήλωση. Ακόμη και οι συνελεύσεις του -που δεν ήταν αντιπροσωπευτικές όσων συμμετείχαν στην κατάληψη- δύσκολα κατάφεραν να λειτουργήσουν και να καταλήξουν σε κάποιες συνθηματολογικές θέσεις. Ο μη φοιτητικός πληθυσμός, χωρίς τη δυνατότητα σοβαρής αυτοοργάνωσης, πολιτικών αναλύσεων και θέσεων, κινήθηκε αποκλειστικά στη σφαίρα του επιθυμητού. Η ετεροβαρής σχέση και η αδυναμία συνεργασίας μεταξύ των κοινωνικών ομάδων που εκπροσωπούνται στην κατάληψη δεν επιτρέπει την ενδυνάμωση του εσωτερικού μετώπου. Οι αντιθέσεις που εκδηλώνονται μεταξύ των επιτροπών, αποτελούν ένα πρόσθετο εμπόδιο στο να απαντηθεί το πάντα επίκαιρο ερώτημα «πού πάμε». Την ίδια στιγμή που το αυθόρμητο στοιχείο οδηγεί την κατάληψη, το καθεστώς δε φαίνεται, ως την Παρασκευή το πρωί 16.11.1973, να ανησυχεί για την έκβασή της. Η γραμμή της κυβέρνησης Μαρκεζίνη είναι να μην παρεμποδίζονται οι φοιτητικές κινητοποιήσεις στα πλαίσια της ελεγχόμενης ομαλοποίησης που επιχειρεί, οι οποιεσδήποτε συγκρούσεις αντιστρατεύονται την προσπάθεια της.

Την Τετάρτη, πρώτη μέρα της κατάληψης, το καθεστώς παρουσιάζει δύο πρόσωπα. Εκείνο των αστυνομικών δυνάμεων, που λόγω αδράνειας επιχειρούν να πάρουν την άδεια του Πρύτανη για να εισβάλουν στο Πολυτεχνείο, και εκείνο του υπουργού Παιδείας ο οποίος πιστεύει ότι τελικά οι φοιτητές θα αποχωρήσουν μόνοι τους.

Προς το βράδυ αποσύρονται οι αστυνομικές δυνάμεις. Σ' εκείνη την φάση επικράτησε η γνώμη της κυβέρνησης η οποία, ως φαίνεται, εκτιμά ότι κανέναν κίνδυνο δεν εγκυμονεί η κατάληψη. Τη δεύτερη μέρα της κατάληψης ο υπουργός ζητά από τον πρύτανη την απόφαση της Συγκλήτου, αν επιτρέπει ή όχι την επέμβαση της αστυνομίας απόφαση της συγκλήτου είναι η προάσπιση του ασύλου.

Ακόμη, όμως, και τη δεύτερη μέρα οι εκτιμήσεις της κυβέρνησης είναι λαθεμένες. Έτσι δίνει στη δημοσιότητα την απόφαση της συγκλήτου με σαφή δήλωση ότι θα τη σεβαστεί. Η κυβέρνηση θέλει να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια, γιατί η οποιαδήποτε καταστολή σημαίνει ταυτόχρονα σοβαρή δοκιμασία για την πορεία της πολιτικοποίησης που επιχειρεί.

Εν τω μεταξύ η συγκέντρωση πλήθους κόσμου μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο ανεβάζει τον ενθουσιασμό και δημιουργεί την εντύπωση ότι η στρατιωτική δικτατορία μπορεί να πέσει. Η σκέψη αυτή, από ένα σημείο και πέρα, οδηγεί σταθερά τις πράξεις των εξεγερμένων. Οι φοιτητές, για πρώτη φορά σε μια τέτοια κινητοποίηση τους, δε ζητούν συνάντηση με τις πρυτανικές αρχές. Δε ζητούν μεσολαβητές όπως έγινε στις προηγούμενες καταλήψεις της Νομικής. Το γεγονός αυτό είναι ενδεικτικό των διαθέσεων τους. Δεν έχουν τίποτα να διαπραγματευτούν με το καθεστώς.

Η κατάληψη του Πολυτεχνείου, με τις διαστάσεις που παίρνει, εκ των πραγμάτων οδηγείται σε μετωπική σύγκρουση με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του καθεστώτος. Στην πορεία αυτή δεν υπάρχουν υποχωρήσεις και διαπραγματεύσεις. Η κατάληψη την Παρασκευή το πρωί έχει πάρει διαστάσεις εξέγερσης. Δεν είναι μια εκδήλωση-διαμαρτυρία προς το καθεστώς, αλλά τείνει να αποτελέσει σοβαρό κίνδυνο για την ίδια του την ύπαρξη. Τόσο τα συνθήματα όσο και το μέγεθος και οι ρυθμοί ανάπτυξης της εκδήλωσης αυτό δείχνουν.

Η έλλειψη αποφασιστικής πολιτικής ηγεσίας, οι διαμάχες κι ο ενθουσιασμός, δεν επιτρέπουν να απαντηθούν θεμελιώδη ερωτήματα. Αν είναι εφικτό να πέσει η χούντα, αν έπρεπε ή όχι να εκκενωθεί το Πολυτεχνείο και πώς θα αντιμετωπιζόταν η Βίαιη εισβολή των κατασταλτικών μηχανισμών. Η εξέγερση Βαδίζει ολοταχώς προς μετωπική σύγκρουση με το καθεστώς. Τα πράγματα δείχνουν ότι έφτασε η στιγμή της τελικής αναμέτρησης.

Το καθεστώς, μετά και τις καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Γιάννενα, την Παρασκευή 16.11.1973 αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης. Αλλάζει ριζικά γραμμή και αποφασίζει να χτυπήσει το Πολυτεχνείο παρά την αντίθετη θέση υπουργών της κυβέρνησης, οι οποίοι εξακολουθούν να ελπίζουν ότι είναι ακόμη δυνατή η ομαλή πορεία της πολιτικοποίησης του καθεστώτος. Η βίαιη επέμβαση της αστυνομίας και του στρατού, συναντά την ηρωική αντίσταση των άοπλων εξεγερμένων, οι οποίοι όμως δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τους εξοπλισμένους και οργανωμένους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Η έκβαση της σύγκρουσης γρήγορα κλίνει υπέρ του καθεστώτος με την εκκένωση του Πολυτεχνείου και τη διάλυση των διαδηλώσεων. Ωστόσο πρόκειται για πύρρειο νίκη.

Οι επιπτώσεις από την καταστολή της εξέγερσης θα αποβούν μοιραίες για την τύχη των κρατούντων. Η εισβολή των πολιτών στην πολιτική σκηνή ανατρέπει οριστικά και αμετάκλητα την πορεία πολιτικοποίησης του καθεστώτος. «Για τη στρατηγική νομιμοποίησης της στρατιωτικής δικτατορίας, μέσα από τον αυτομετασχηματισμό της, η Βίαιη καταστολή της εξέγερσης του Νοεμβρίου αποτέλεσε το σημείο τομής. Παρόλες τις βλέψεις και επιθυμίες του Μαρκεζίνη, η επανάληψη του πειράματος ήταν, μετά τη νέα επιβολή του στρατιωτικού νόμου, αδύνατη. Η Βίαιη στρατιωτική καταστολή της εξέγερσης ήταν η απτή, συγκεκριμένη απόδειξη, ότι τα όρια του αυτομετασχηματισμού ήταν πολύ στενά και ότι όλες οι υποσχέσεις περί ελεύθερων εκλογών κλπ. δεν μπορούσαν να γίνουν ούτε αποδεκτές ούτε πιστευτές. Η καταστολή της εξέγερσης και κυρίως η τρομοκρατική μορφή που πήρε αυτή αποτέλεσε την έμπρακτη απόδειξη της αφερεγγυότητας του πειράματος Παπαδόπουλου-Μαρκεζίνη.

Αν υπήρχε κάποια ελπίδα, κάποιο έστω στοιχείο πίστης στη στρατηγική μετάβασης σε μια περιορισμένη μορφή ισχύος των αστικών ελευθεριών, η Βίαιη καταστολή την καταρράκωσε. Τα όρια του αυτομετασχηματισμού δεν επέτρεπαν την εκδήλωση, την πραγμάτωση των αστικών ελευθεριών στην επανεγκαθίδρυση των οποίων υποτίθεται ότι αυτός θα οδηγούσε. Έτσι με την αποτυχία του αυτομετασχηματισμού, με την αδυναμία πραγμάτωσης του πειράματος Παπαδόπουλου-Μαρκεζίνη, η νομιμοποίηση του καθεστώτος έγινε αδύνατη. Συναίνεση και ωμή στρατιωτική επιδρομή μέσα στην Αθήνα έννοιες αντίθετες, αλλά και χαρακτηριστικές για την ειδική και ανυπέρβλητη εσωτερική αντίφαση που αποτελούσε το ειδοποιό στοιχείο του καθεστώτος: ανάγκη νομιμοποίησης και ανάγκη απόλυτης επιβολής, από το καθεστώς του Γ. Παπαδόπουλου ήταν άλλη από τη συνέχιση της ωμής δικτατορίας. Λύση αναγκαστική! όμως πολιτική. Η πολιτική αποτυχία του πειράματος ήταν το απτό αδιέξοδο της δικτατορίας. Η στρατιωτική δικτατορία προσπάθησε να επιτύχει τον αυτομετασχηματισμό της για να επιτύχει κοινωνική συναίνεση και μέσα από την κοινωνική συναίνεση σταθερότητα και βιωσιμότητα.

Η αποτυχία οδηγούσε στη μοναδική επιλογή που είχε η ίδια, στην συνέχειά της, τα αδιέξοδα της οποίας είχαν οδηγήσει στο αποτυχημένο πείραμα. Επρόκειτο για την αναπαραγωγή ίδιων αδιέξοδων... «...Ο στρατός σαν «κόμμα» της αστικής τάξης -κατά τη γνωστή έκφραση του Ν. Πουλαντζά- είχε αποτύχει τουλάχιστον είχε οδηγηθεί, μέσα από την αδυναμία νομιμοποίησης, μέσα από την αδυναμία συγκρότησης κοινωνικής συναίνεσης, σε αποτυχία». (Δ.Χαραλάμπης, «Η θέση του στρατού στη δομή της κρατικής εξουσίας στην Ελλάδα μετά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», περ. Θέσεις).

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου και η αποτυχία της κοινοβουλευτικής νομιμοποίησης του καθεστώτος πυροδοτεί τις διαμάχες μέσα στο στρατό, οι οποίες επεκτείνονται πέραν του ηγετικού πυρήνα και αγκαλιάζουν τη μεγάλη πλειοψηφία των αξιωματικών. Εκ των πραγμάτων τίθεται το ζήτημα του παραμερισμού του στρατού από τα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Η ανατροπή του Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη δεν είναι παρά η «υπό προθεσμία» επικράτηση των σκληρών της χούντας, οι οποίοι επιζητούν τη συνέχιση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Οι πολιτικοί όροι που δημιουργήθηκαν μετά την αποτυχία του «πειράματος» ομαλοποίησης έδωσαν τη δυνατότητα στο πιο σκληρό και συνάμα καθυστερημένο, πολιτικά, τμήμα της χούντας να επικρατήσει του πολιτικού Παπαδόπουλου. Το, υπό νέα ηγεσία, καθεστώς αναγκάζεται να λειτουργήσει κυρίως με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Η εξέγερση και η καταστολή του Πολυτεχνείου το έχει οδηγήσει σε πλήρη πολιτική απομόνωση. Αποστερημένο τόσο από κάθε λαϊκή ανοχή όσο και από κάθε δυνατότητα νομιμοποίησης του -ακόμη και το τμήμα των αστών πολιτικών που επιζητούσε συνδιαλλαγή με το καθεστώς έχει αλλάξει γραμμή- αναγκάζεται να επιζητήσει, για να επιζήσει, μια εθνικής εμβέλειας επιτυχία. Το ήδη μετέωρο καθεστώς, με την επέμβαση του στην Κύπρο και την εθνική τραγωδία που προκάλεσε, κατέρρευσε, παραδίδοντας την εξουσία στους αστούς πολιτικούς.

Οι επιπτώσεις όμως από την εξέγερση δεν περιορίζονται στην πλευρά του στρατιωτικού καθεστώτος. Τόσο στο λαϊκό κίνημα όσο και στις δυνάμεις της αριστεράς αρχίζουν καταλυτικές διεργασίες. Η ανατροπή των πολιτικών γραμμών των αριστερών δυνάμεων από την εξέλιξη των γεγονότων προκαλεί «σεισμικές δονήσεις» στο εσωτερικό τους. Πλήθος προκαταλήψεων και δογμάτων μπαίνουν σε αμφισβήτηση και οι προϋποθέσεις για ουσιαστικό διάλογο αρχίζουν να διαμορφώνονται ακόμη και μεταξύ δυνάμεων με σοβαρές ιδεολογικές διαφορές. Οι διεργασίες που συντελούνται στο χώρο της Αριστεράς αμέσως μετά την καταστολή της εξέγερσης και ως την πτώση της χούντας, λειτουργούν ανατρεπτικά ως προς τα παγιωμένα πολιτικά σχήματα της.

Οι συνθήκες παρανομίας, η διάλυση του φοιτητικού κινήματος και κυρίως η σχετικά γρήγορη κατάρρευση του καθεστώτος δεν επιτρέπουν την ολοκλήρωση αυτών των διεργασιών. Τα κόμματα στη μεταπολίτευση επανακάμπτουν στην πολιτική σκηνή, κυρίαρχα και ανεπηρέαστα από όλα όσα συνέβησαν έξω και παρά τη θέληση τους. Η εξέγερση έφερε, με τον πιο δραματικό τρόπο, στην επικαιρότητα και το ζήτημα της ανατροπής της δικτατορίας από τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Ενα ζήτημα που ήταν έξω από τη λογική και τη δράση της αριστεράς. Οι εξεγερμένοι στο Πολυτεχνείο δείχνουν ότι έχουν επανακτήσει την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, έστω κι αν η ηγεσία της Αριστεράς έχει αποτύχει να συναντηθεί μαζί τους στην προσπάθεια της να αντιπαρατεθεί στο καθεστώς. Στις 17 Νοέμβρη οι μάζες θα συνειδητοποιήσουν ότι η πτώση της χούντας είναι δική τους ευθύνη.

Η φυσιογνωμία, η μαζικότητα και η κατάληξη της εξέγερσης καταρρακώνει την εμφυλιοπολεμική ιδεολογία του αντικομουνισμού, καθώς και την οποιαδήποτε ανοχή προς τη δικτατορία και ξανακάνει στόχους του κινήματος την εθνική ανεξαρτησία. Προκαλεί μια αποσάρθρωση όλων των ιδεολογικών μηχανισμών που χρησιμοποιεί η δικτατορία και την αναγκάζει να καταφύγει στην ωμή τρομοκρατία της ΕΣΑ για να σταθεί.

Το φοιτητικό κίνημα και ειδικότερα το «Πολυτεχνείο», σπάζοντας τις παραδοσιακές πρακτικές και ξεπερνώντας τις παραδοσιακές ηγεσίες, διευρύνει τον κύκλο των κατακτήσεων του προοδευτικού κινήματος σε σφαίρες που, ως εκείνη τη στιγμή, ήταν αδιανόητες τόσο για τις δυνάμεις της Αριστεράς όσο και για τις αντίπαλες δυνάμεις. Οι πολυσήμαντες αυτές θετικές επιπτώσεις από την εξέγερση δε θα επιτρέψουν η καταστολή του Πολυτεχνείου να Βιωθεί ως ήττα από τη λαϊκή συνείδηση. Αντίθετα θα Βιωθεί ως ηθική νίκη, ως στάση αξιοπρέπειας και δημοκρατικότητας όλου του πληθυσμού απέναντι στην αυθαιρεσία, τον αυταρχισμό και τη βαρβαρότητα του στρατιωτικού καθεστώτος.

Το «Πολυτεχνείο» συγκινεί και ενθουσιάζει τη λαϊκή συνείδηση, που το θεωρεί ως ένα αποκλειστικά δικό της γεγονός. Οι θετικές επιπτώσεις στη λαϊκή συνείδηση, παράλληλα με τις διεργασίες που συντελούνται στο χώρο της Αριστεράς, οι οποίες την οδηγούν προς την ανασυγκρότηση της, και η αποτυχία της πολιτικής μετεξέλιξης του καθεστώτος δημιουργούν μακροπρόθεσμα σοβαρούς κινδύνους για τη σταθερότητα του αστικού καθεστώτος.

Η γρήγορη πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος οφείλεται και στην αρνητική στάση των κυρίαρχων τάξεων απέναντι της, μετά την αποτυχία της προσπάθειας αυτομετασχηματισμού της. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ως ένα αυθόρμητο γεγονός που κινήθηκε έξω από τη θέληση και τη λογική των οργανωμένων δυνάμεων, χωρίς την ύπαρξη οργανωμένου λαϊκού κινήματος και με τις αριστερές δυνάμεις διασπασμένες και σε κρίση στρατηγικής, κατάφερε πάρα πολλά. Κατάφερε να αλλάξει ριζικά την πολιτική σκηνή της χώρας. Κανένα φοιτητικό κίνημα δε θα μπορούσε αντικειμενικά να ξεπεράσει αυτά τα όρια και να προσφέρει περισσότερα.

Η αυτοοργάνωση των εξεγερμένων ήταν αδύνατο να αντιπαρατεθεί νικηφόρα στους καλά οργανωμένους και εξοπλισμένους μηχανισμούς καταστολής. Η εξέγερση και η κατάληξη της έδειξαν ταυτόχρονα τόοο τα πλεονεκτήματα της αυτονομίας όσο και τα όρια της αυτοοργάνωσης και του αυθόρμητου κινήματος. Η εξέγερση κρίθηκε από πολλούς ως να αποτελούσε προγραμματισμένη ενέργεια. Έτσι, από όσους εκτιμούσαν ότι με το «πείραμα» Μαρκεζίνη ανοίγονται θετικές προοπτικές για το λαϊκό κίνημα, το Πολυτεχνείο είχε μεν μεγάλη ηθική σημασία, αλλά αρνητικό πολιτικό αποτέλεσμα.

Αντίθετα, όσοι επιζητούσαν την αποτυχία της πολιτικοποίησης του καθεστώτος -τέτοιες δυνάμεις, με βεβαιότητα, ήταν μόνο οι αριστερές ομάδες- εκτιμούσαν ως θετικό το αποτέλεσμα της εξέγερσης. Οι αριστερές ομάδες, οι οποίες εξαντλούνταν στο φοιτητικό χώρο, δε έδιναν προοπτική στο κίνημα και δε είχαν συγκεκριμένες προτάσεις. Γι αυτόν το λόγο τα συνθήματα τους ήταν ακραία και εκτός πραγματικότητας. Η αδυναμία ανάλυσης της πολιτικής συγκυρίας και η ιδεολογική τους σύγχυση, τους οδηγούσε μονοδιάστατα στη ρήξη με το καθεστώς χωρίς να μπορούν να έχουν εναλλακτικές πολιτικές επιλογές. Η ακραία συνθηματολογία τους αφορούσε αποκλειστικά και μόνο στρατηγικούς στόχους, που κατά τη γνώμη τους έπρεπε να Βάλει το κίνημα τις μέρες της εξέγερσης. Οι άλλοι, και κυρίως τα δυο κομμουνιστικά κόμματα, ήταν από την αρχή εναντίον της κατάληψης και πολύ περισσότερο της εξέγερσης - ανεξάρτητα από το τι έκαναν τελικά τα φοιτητικά μέλη και στελέχη τους. Ετσι, ξεπερνιώνται από την εξέλιξη των πραγμάτων και αναγκάζονται να ακολουθήσουν το αυθόρμητο κίνημα, χωρίς δυνατότητα παρέμβασης και επηρεασμού του.

Το «Πολυτεχνείο» ως απρογραμμάτιστο γεγονός, ως γεγονός που ούτε καν είχε προβλεφθεί, ήταν δύσκολο να χειραγωγηθεί ή να καθοδηγηθεί από τις οργανωμένες δυνάμεις της Αριστεράς. Η εξέγερση ξέσπασε χωρίς τη θέληση τους, ανατρέποντας πολιτικές αναλύσεις και γραμμές. Εξέφρασε γνήσια τις λαϊκές επιθυμίες, πέρα κι έξω από αναλύσεις, υπολογισμούς και οργανωτικά σχήματα.

Οι εξεγερμένοι Βρήκαν και δημιούργησαν συνάμα την ευκαιρία να εκφράσουν την έντονη αντίθεση τους προς το στρατιωτικό καθεστώς. Η οποιαδήποτε, λοιπόν, κριτική για το ξέσπασμα και την εξέλιξη των γεγονότων του Πολυτεχνείου υπό το πρίσμα των οργανώσεων δεν έχει νόημα, αφού τα πράγματα εξελίχθηκαν αυθόρμητα, ακαθοδήγητα και με τη δική τους λογική.

Αντίθετα, η κριτική έπρεπε να στραφεί προς τις πολιτικές συλλήψεις των οργανωμένων δυνάμεων κάτω από το φως της εξέγερσης. Μια τέτοια κριτική ανάλυση θα είχε νόημα και θα φώτιζε τα γεγονότα σε βάθος.

Το χρονικό της εξέγερσης

Τετάρτη 14 Νοέμβρη 1973, ώρα 9 π.μ.:

Εκατοντάδες φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται στο προαύλιο του Ιδρύματος Αρχίζουν συνελεύσεις για να αποφασίσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το νέο σχέδιο της χούντας για την καθυπόταξη του κινήματος Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές συγκροτούν επιτροπή κατάληψης. Κλείνουν οι πόρτες και στις 8.30 το βράδυ γίνεται η πρώτη συνεδρίαση της συντονιστικής επιτροπής.

Πέμπτη 15 Νοέμβρη 1973:

Η κατάληψη κεντρίζει τα αντιδικτατορικά ένστικτα του λαού της Αθήνας που αρχίζει να συρρέει στο Πολυτεχνείο Οι συγκεντρωμένοι παραμένουν όλη τη νύχτα για συμπαράσταση στους καταληψίες φοιτητές

Παρασκευή 16 Νοέμβρη 1973:

Μπαίνουν σε λειτουργία οι πομποί του ραδιοφωνικού σταθμού Μεταφέρουν το μήνυμα του αγώνα σε όλη την Αθήνα, που παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τα γεγονότα Στις 9 το πρωί στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα και σχηματίζονται δύο μεγάλες διαδηλώσεις στην Πανεπιστημίου και στη Σταδίου. Οι συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο τραγουδάνε «πότε θα κάνει ξαστεριά». Το απόγευμα οι διαδηλωτές στο χώρο γίνονται χιλιάδες με συμμετοχή των εργατών Έτσι στις 6 το απόγευμα αρχίζουν.

Οι συγκρούσεις διαδηλωτών και Αστυνομίας με πολλούς τραυματίες. Στις 7 το απόγευμα μεγάλη διαδήλωση κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο και η Αστυνομία χτυπάει εμφανίζονται τεθωρακισμένα της Αστυνομίας και πέφτουν Οί πρώτοι πυροβολισμοί Στη Σόλωνος, στην Κάνιγγος, στη Βάθη, στην Αριστοτέλους, στην Αλεξάνδρας, στην πλατεία Αμερικής γίνονται μάχες σώμα με σώμα Στις 9 30 η Αστυνομία απαγορεύει την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας μέχρι νεωτέρας διαταγής Στις 11 το βράδυ ο ραδιοσταθμός και τα μεγάφωνα καλούν τον κόσμο να μη φύγει Οι αύρες έχουν κυκλώσει το χώρο του Πολυτεχνείου και τα δακρυγόνα έχουν πνίξει την περιοχή.

Σάββατο 17 Νοέμβρη 1973:

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, τα πρώτα τανκ εμφανίζονται, ενώ στο νοσοκομείο που οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο, μεταφέρονται όλο και περισσότεροι χτυπημένοι. Στη 1 μετά τα μεσάνυχτα, τα τανκς έχουν ζώοεί το Πολυτεχνείο Στις 1 30 τα τανκς ξεκινούν με αναμμένους τους προβολείς. Οί φοιτητές είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν στους φαντάρους: «Είμαστε αδέρφια»

Στις 2.50, τα ξημερώματα του Σαββάτου, ο επικεφαλής αξιωματικός δίνει την εντολή να ξεκινήσει το τανκ Η πόρτα πέφτει και το τανκ συνεχίζει την πορεία του φτάνοντας μέχρι τις σκάλες του κτιρίου Αβέρωφ Πέφτουν πυροβολισμοί Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά στις εξόδους τούς περιμένουν ασφαλίτες Στις 3.20 δεν υπάρχει πλέον κανένας στο Πολυτεχνείο.

Πηγή: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ τ. 09 Νοέμβριος 2009

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

Η “Στέγη Υποστηριζόμενης Διαβίωσης Α.με.Α” ΑΓΙΟΣ ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ στην Παλλήνη λειτουργεί σκανδαλωδώς!!!

To "Νταχάου" λειτουργεί (Zougla.gr 13/11/2009)

image

Πέτρος Κουσουλός

Στα παλαιότερα των… υποδημάτων τους γράφουν οι ιδιοκτήτες της Στέγης Υποστηριζόμενης Διαβίωσης (Σ.Υ.Δ) ατόμων με αναπηρία «Άγιος Φανούριος», την απόφαση του νομάρχη Ανατολικής Αττικής, κ. Λεωνίδα Κουρή, να βάλει «λουκέτο» στο υποτιθέμενο ευαγές ίδρυμα της Παλλήνης, που είχε μετατραπεί σε κολαστήριο αλλά και αποθήκη ανθρώπινων ψυχών, όπως αποκαλύφθηκε από τη δημοσιογραφική έρευνα της zougla.gr αλλά και της τηλεοπτικής εκπομπής «Ζούγκλα».

Ενώ θεωρητικά, και υπό την προϋπόθεση ότι εφαρμόζονται οι νόμοι στη χώρα μας, από την περασμένη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου η εν λόγω Στέγη θα έπρεπε να είχε αναστείλει τη λειτουργία της, εντούτοις μέχρι σήμερα οι «φιλοξενούμενοι» εξακολουθούν να παραμένουν μέσα στο Ίδρυμα - κολαστήριο και οι εργαζόμενοι να προσέρχονται κανονικά στην εργασία τους. Σαν να μην έχει συμβεί τίποτα!

Το σημερινό ρεπορτάζ που «ξεδιπλώνει» η zougla.gr καταδεικνύει τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως ο «παράδεισος της… ανομίας».

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009. Είναι η ημέρα κατά την οποία λήγει η 20ήμερη προθεσμία που είχε δώσει ο κ. Λεωνίδας Κουρής προς το ίδρυμα, προκειμένου να αναστείλει τη λειτουργία του. Κλιμάκιο της νομαρχίας «εισβάλλει» μέσα στο κτίριο της οδού Πλουτάρχου 1 για να διαπιστώσει εάν η απόφαση έχει εκτελεστεί. Και τι βλέπουν; Μέσα βρίσκουν 14 «φιλοξενούμενα» άτομα και φυσικά τους εργαζόμενους.

Ωσάν η απόφαση του νομάρχη να μην είχε εκδοθεί ποτέ, και από τους ελέγχους που έγιναν να μην είχε διαπιστωθεί πως οι συνθήκες που επικρατούν στην εν λόγω Στέγη είναι «επικίνδυνες» για την υγεία των διαβιούντων.

«Δεν συμμορφώνονται», λέει η Νομαρχία

Όπως είναι φυσικό, η «είδηση» ότι το συγκεκριμένο ίδρυμα λειτουργεί κανονικά (η οποία άλλωστε διασταυρώθηκε από την επιτόπια «αυτοψία» που κάναμε) μας κίνησε το ενδιαφέρον να δούμε τι συμβαίνει. Επισκεφθήκαμε, λοιπόν, την Διευθύντρια Κοινωνικής Πρόνοιας της Νομαρχίας Ανατολικής Αττικής, κυρία Βασιλική Καζάζη. Ευγενέστατα μας παρείχε εξηγήσεις σχετικά με τις ενέργειες που κάνει μέχρι σήμερα η νομαρχία, και ευθαρσώς μας απάντησε ότι πολύ απλά ο «Άγιος Φανούριος» δεν συμμορφώνεται με τις αποφάσεις των αρμόδιων οργάνων!

«Αυτή τη στιγμή το ίδρυμα λειτουργεί χωρίς άδεια. Εμείς από την πλευρά μας θα επιβάλουμε πρόστιμο και φυσικά θα συντάξουμε αναφορά που θα σταλεί στον αρμόδιο εισαγγελέα προκειμένου να επιληφθεί της υπόθεσης», μας είπε.

Από την επίσκεψή μας όμως στο γραφείο της διευθύντριας αποκομίσαμε και άλλες χρήσιμες πληροφορίες. Όπως, για παράδειγμα, ότι με έγγραφο το οποίο έχει αποσταλεί τόσο προς την υπουργό Υγείας, κυρία Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, όσο και προς τις αρμόδιες Διευθύνσεις του υπουργείου, η νομαρχία ζητούσε από αυτό κλιμάκιο ειδικών γιατρών (αποτελούμενο από νευρολόγο και ψυχίατρο,  συνεπικουρούμενο από ειδικούς επιστήμονες της Νομαρχίας) να πάει στο… ευαγές ίδρυμα και να εξετάσει έναν έναν τους «διαβιούντες» εκεί, προκειμένου να διαπιστωθεί σε ποια θεραπευτήρια μπορούν να φιλοξενηθούν μετά το επικείμενο κλείσιμο του «Αγίου Φανουρίου».

Όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ, το έγγραφο αυτό εστάλη τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου. Μια εβδομάδα πριν από τη λήξη της διορίας που είχε δοθεί προς τον «Άγιο Φανούριο» και στο πλαίσιο της προσπάθειας των αρμόδιων υπηρεσιών της Νομαρχίας να προλάβουν τα χειρότερα, καθώς, όπως λένε, έβλεπαν οι ημέρες να περνούν και οι διαβιούντες της Στέγης να μην… απομακρύνονται.

Ωστόσο, όπως σημειώνουν, το υπουργείο μέχρι σήμερα δεν έχει απαντήσει και φυσικά η εξέταση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

«Τι μπορούσαμε να κάναμε εμείς την Δευτέρα; Να πετάξουμε τα παιδιά στο δρόμο; Δεν είναι ένα απλό μαγαζί που μπορούμε να το κλείσουμε», ήταν τα γεμάτα αγωνία λόγια που μας είπε η Διευθύντρια Κοινωνικής Πρόνοιας της Νομαρχίας, όταν της απευθύναμε τη σχετική ερώτηση. Προφανώς και δεν έχει άδικο. Προφανώς και τα «φιλοξενούμενα» άτομα δεν είναι τσουβάλια, ώστε να πεταχτούν… σε μια γωνιά.

Ωστόσο, είναι τουλάχιστον προκλητικό το να παραμένει ανοικτό και να λειτουργεί ένα ίδρυμα - τρώγλη, μέσα στο οποίο -όπως αποκαλύφθηκε από την δημοσιογραφική έρευνα και τα ντοκουμέντα που δημοσιεύτηκαν- συμβαίνουν τα μύρια… όσα, και κατά δήλωση της ίδια της νομαρχίας πάσχει από «πλημμελή καθαριότητα», ελλιπές προσωπικό, ενώ παράλληλα δεν τηρεί τις υγειονομικές διατάξεις και έχει εργαζόμενους χωρίς βιβλιάρια υγείας.

Από την άλλη πλευρά, επικοινωνήσαμε και με την ιδιοκτήτρια της Στέγης. Εκείνη την ώρα, όπως μας πληροφόρησε, τάιζε ένα «παιδί». Μας επιβεβαίωσε ότι το ίδρυμα λειτουργεί κανονικά για τον λόγο ότι τα παιδιά δεν έχουν πού να πάνε, αλλά και επειδή έχουν προσφύγει στον Γενικό Γραμματέα της Περιφέρειας ζητώντας να ακυρωθεί η εκδοθείσα απόφαση.
Αυτά τα ωραία…!

Συνάντηση στα γραφεία της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία με την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας.

image

Εποικοδομητική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, η συνάντηση του Δ.Σ. της Ε.Σ.Α.με.Α και της ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας.

Πιο συγκεκριμένα, οι κ.κ. Ξενογιαννακοπούλου και Γεννηματά διαβεβαίωσαν ότι για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ η στήριξη του αναπηρικού κινήματος αποτελεί προτεραιότητα.

Εστίασαν τον σχεδιασμό τους μεταξύ άλλων, στην ανάγκη θέσπισης της Κάρτας Αναπηρίας και αξιοποίησης των πόρων του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για την υγεία και την πρόνοια.

Από την πλευρά τους, τα μέλη της ΕΣΑμεΑ παρέδωσαν υπόμνημα με τα πάγια αιτήματα του αναπηρικού κινήματος που είναι μεταξύ άλλων θέματα πρόσβασης σε υπηρεσίες και δημιουργία δικτύου μονάδων αποκατάστασης.

Χοντρό αλισβερίσι εις βάρος Αναπήρων στην Νομαρχία Κιλκίς.

image

Πάρτυ με μαϊμού δελτία μετακίνησης αναπήρων είχε στηθεί στον Νόμο Κιλκίς. Αναλυτικότερα, το Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας, που έβγαλε στο φως της δημοσιότητας την υπόθεση ανακάλυψε πως:

Το 2007 εκδόθηκαν μετά από σχετικό αίτημα της Νομαρχίας Κιλκίς προς τις αρμόδιες υπηρεσίες των ΚΤΕΛ, 2.610 κάρτες δωρεάν μετακίνησης ΑΜΕΑ -περισσότερες σε σχέση με το προηγούμενο έτος- με κόστος 355.612 ευρώ, ενώ το 2008 εκδόθηκαν 5.383 «μαϊμού» κάρτες με κόστος 733.433 ευρώ.

Επειτα από εντολή της υπουργού Υγείας κ. Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου και της υφυπουργού κ. Φώφης Γεννηματά, το πόρισμα παραδίδεται στον αρμόδιο εισαγγελέα, ενώ ταυτόχρονα γίνονται όλες οι απαραίτητες ενέργειες για την επιστροφή των χρημάτων.

 

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

RADIO IN στη ΜΑΝΔΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

image

«Αυτός ο σταθμός είναι

η ζωή μου»

«ΑΚΟΥΣΤΕ μόνο παλιά λαϊκά!» προτρέπει μέσω και της ιστοσελίδας του στο Ίντερνετ ο 40χρονος Κωνσταντίνος Κριεκούκης, ο οποίος προσπερνά την αναπηρία του χάρη στην αγάπη του για την τεχνολογία: έχει στήσει, εδώ και τρία χρόνια, στη Μάνδρα Αττικής, τον μουσικό σταθμό Radio Ιn, που μπορεί να ακουστεί σ΄ όλη την υφήλιο μέσω Διαδικτύου.

«Πάμε πολύ καλά, είναι μέσα στους πρώτους στο είδος του σε ακροαματικότητα. Αυτό το ραδιόφωνο είναι η ζωή μου! Διαλέγω επί επτά οκτώ ώρες τη μέρα τα τραγούδια του προγράμματός μας», λέει στα «ΝΕΑ». Στον χώρο της επικοινωνίας και των ηλεκτρονικών από το 1985, δεν πτοήθηκε από την τριπλή κλοπή του πομπού και των υπολοίπων μηχανημάτων του, όταν τη δεκαετία του ΄90 εξέπεμπε αρχικά στα ερτζιανά. Αγόρασε καινούργια και προχώρησε. Η πορεία του, όπως ο ίδιος λέει, συνεχίζεται.

LΙΝΚ: http://www.radioin.gr

Πηγή: ΝΕΑ 12/11/2009

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

Ράδιο... ψυχική υγεία

clip_image002

«ΚΛΙΜΑΚ.. ΑΚΟΥΣ», μια ραδίο-δικτυακή πρόταση 100% καινοτόμα για τα της χώρας μας διαδικτυακά ΜΜΕ, εμπνευστές και εκ­φραστές της οποίας είναι 100% επαγγελματίες εργαζόμενοι στο χώρο των υπηρεσιών Ψυχι­κής Υγείας. «Διότι οι καιροί μας είναι τόσο α­ντιφατικοί», νοηματοδοτεί ο Ακης Δημόπουλος, γραμματέας του κοινωνικού συνεταιρι­σμού Κλίμαξ Ρlus, χρηματοδότη του καινοτό­μου διαδικτυακού ραδιοσταθμού «που είναι αδύνατο να επεξηγηθούν και να κατανοηθούν με πληρότητα, εάν η ανάλυσή τους δεν περι­λαμβάνει και... ψυχιατρικά κριτήρια». Περί κριτηρίων εξειδικεύοντας ο Α. Δημόπουλος αναφέρεται τόσο στις αόρατες επί της ψυχι­κής υγείας επιπτώσεις του σύγχρονου τρόπου ζωής «που οφείλουν οι πάντες να γνωρίζουν ώστε να μπορούν να τις διαχειρίζονται», όσο και στην ανάγκη αποστιγματισμού της ψυχι­κής ασθένειας «που συνιστά προαπαιτούμε­νο ώστε οι παρεχόμενες υπηρεσίες να μην... απομονώνουν αλλά -αντίθετα- να εντάσσουν κοινωνικά».

Το ράδιο «ΚΛΙΜΑΚ... ΑΚΟΥΣ» δεν αποτε­λεί προϊόν παρόρμησης, δεν προέκυψε εν μια νυκτί. Πριν από έναν χρόνο γεννήθηκε σαν ι­δέα, λίαν συντόμως ωρίμασε και εξελίχθηκε σε βεβαιότητα, δημιουργήθηκαν κατόπιν οι απαραίτητες υλικοτεχνικές υποδομές και προ­διαγραφές, ώστε να είναι πανέτοιμο πλέον σή­μερα να... εκτεθεί. Σχετικά με τις δημιουρ-γηθείσες προδιαγραφές, αξίζει να επισημανθεί ότι μπόλικος χρόνος δόθηκε στην εκπαί­δευση των επαγγελματιών ψυχικής υγείας στον ρόλο του ραδιο-δημοσιογράφου. Ολοι οι υπεύθυνοι εκπομπών του «ΚΛΙΜΑΚ... ΑΚΟΥΣ» παρακολούθησαν ταχύρρυθμα-πο-λύωρα σεμινάρια δημοσιογραφίας. «Ωστε να είναι σε θέση», όπως μας εξηγεί η Ρόζα Τσακμάκη, πρόεδρος του ΚΛΙΜΑΞ Ρlus, «να μπο­ρούν να διαχωρίζουν λειτουργώντας ως στε­λέχη του ραδιοσταθμού, την επαγγελματική-επιστημονική τους ιδιότητα από τον δημοσιο­γραφικό τους ρόλο». Ακρως εμπνευσμένα, λοιπόν, αλλά και επαγγελματικά συνάμα, α­πό τη Δευτέρα. ΚΛΙΜΑΚ... ΑΚΟΥΣ από τους διαδικτυακούς τόπους της ΜΚΟ ΚΛΙΜΑΚΑ. Καλορίζικο!

Α.Σ. (Ελευθεροτυπία 6/11/2009)